Hij is verloofd maar niet met mij..

Daar zit ik dan. In de bus op weg naar huis en totaal de weg kwijt. Ik heb net te horen gekregen dat mijn lief die mijn lief niet meer is sinds kort verloofd is met een meisje in Tunesië. En dat slaat in als een bom. Ik had veel verwacht maar dit dus echt niet. Totaal niet. Eerlijk gezegd had ik nog steeds de hoop dat dit nog goed zou kunnen komen. Dat wij samen nog goed zouden komen. Dat het gewoon even tijd nodig had. Iets met together forever en samen oud worden. Maar nu niet meer. Nu is alle hoop vervlogen en zit ik gedesillusioneerd in de bus op weg naar huis. Het huis dat ons huis had moeten zijn. Het huis dat vanaf vandaag echt mijn huis is en nog mijn thuis moet worden. Continue reading “Hij is verloofd maar niet met mij..”

De week (#28) van ongeloof en liefde, heel veel liefde..

Maandag begon goed. Een fijne werkdag en de dag vloog voorbij. ‘s Middags werkte ik met een collega uit Groningen in Zwolle en mijn lief die mijn lief niet meer is zocht contact. De laatste tijd hadden we dat wel vaker maar dit keer ging het anders. Heel anders. Verschrikkelijk anders. Daarover deze week meer in een aparte blog. Na het werk at ik bij mijn schone zus en broertje en lieve baby “Gijsje” die nog steeds op zich laat wachten. Tenminste ik deed een poging tot eten want mijn eetlust was weer eens ver te zoeken. En ik stond bij hun onder de douche. Nog een paar dagen en dan is mijn huis eindelijk klaar. Tot die tijd douche ik daar waar het eten lekker is. Logica toch? We sloten af met een theetje met een andere vriendin erbij en hadden een fijne avond. Lieve vriendinnen zijn soms alles wat je nodig hebt. Ooh en ik kreeg een kadootje voor in mijn nieuwe huis: een snoeppot!

Dinsdag was weer een normale en lekkere drukke werkdag. Wel had ik slecht geslapen en allesbehalve eetlust. Logisch na de “date” van gisteren met mijn lief/niet meer lief. Ik voelde me beroerd en op het werk hadden we ook nog eens een paar heftige maar wel noodzakelijke gesprekken. Deze dinsdag was gewoon niet leuk! ‘s Avonds bleef ik lekker thuis en kwam ik erachter dat het heel makkelijk is om niet te eten als je op jezelf woont. Omdat ik niet weer terug wil naar die fase van geen eetlust en geen eetprobleem maar een probleem met eten trok ik snel een zak chips open en ging ik op tijd naar bed. Soms is dat de beste oplossing.

De volgende ochtend was het eindelijk weer woensdag thuiswerkdag en voelde ik me nog slechter en had ik een soort van paniek gevoel. Misselijk, benauwd en gewoon niet lekker. De installateurs van de badkamer vroegen direct of ik een feestje had gehad en teveel had gedronken maar dat was dus absoluut niet het geval. Het had allemaal met de liefde te maken. Was mijn leven maar een feestje. En ik wilde er eigenlijk niet over praten maar tijdens het koffie drinken met deze 2 gekke mannen kon ik alles toch enigszins relativeren. Met een lach en een traan, dat dan weer wel. Ik moet echt eens af van het idee dat ik niet wil/kan/mag huilen in het bijzijn van andere mensen.

Ook kwam ik er vandaag achter dat ik geweldig lieve mensen om mij heen heb. Thuis en op mijn werk. Overal zijn ze, die lieve mensen. De kaartjes en zelfs een mega Tony Chocolonely pakket vlogen me om de oren. Het zijn die kleine gebaren die soms zo belangrijk kunnen zijn. Mensen die begrijpen dat er achter die glimlach iets anders schuilgaat en mensen die weten wanneer ze een ander even een hart onder de riem moeten steken. Ik kan niets anders zeggen dan: “bedankt voor al die liefde en ik beloof dat ik altijd mijn uiterste best zal doen om ook zo attent te zijn”. Alleen maar liefde voor jullie lieve mensen om mij heen.

Donderdag was de dag dat ik me langzaam weer iets beter voelde. Ik besefte me dat je moet genieten van het leven, wat er ook gebeurt, want je hebt maar 1 kans. Kijk maar naar de situatie van de geweldige voetballer Abdelhak Nouri van Ajax. Het leven gaat soms te snel en de tijd vliegt soms voorbij maar het is wel jouw leven. Dus jij, en ik in dit geval, moet ervoor zorgen dat je er iets geweldigs van maakt. #staystrongappie en #straystrongikenjijenwij. Elke dag weer opnieuw. Zoals ik vandaag tegen een vriendin zei: ik ga ervoor zorgen dat ik heel succesvol word. Succesvol in gelukkig zijn! En alweer zat er een lief kaartje bij de post. Het houdt maar niet op!

Nog 1 dag werken en dan is het weekend. Het is Friyayyyyy! En als ik dan thuiskom is de badkamer klaar. Ein-De-Lijk! Het is niet helemaal geworden zoals ik het in gedachten had maar het is wel heel mooi geworden. En maandag kan ik dan eindelijk in mijn eigen huis in bad of douchen. Of allebei! Vrijdag was ook een spannende dag omdat ik nog steeds geen tante ben geworden. En vanochtend zei mijn broertje dat hij vandaag niet ging werken. Spannend! Een paar uurtjes later kreeg ik te horen dat het nog wel een paar dagen zou kunnen duren. Wachten duurt lang als je zo ongeduldig bent als ik..

Zaterdag! Klusdag. Kleine klusjes en opruimen en schoonmaken. Die puntjes op de i zetten gaan nog wel even duren heb ik zo het vermoeden. Maar het huis is schoon. Iedere keer ziet alles er weer een stukje beter uit en het voelt steeds meer als thuis. Mijn huis wordt mijn thuis. ‘s Avonds ben ik dan eindelijk tante. Wat een speciaal kippenvel moment was dat. Mijn broertje belde mij en ik kon alleen maar “ja” en “ok” zeggen. De brok in mijn keel was te groot en even later rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan gewoon niet stoppen. Van geluk of verdriet of van allebei. Ik herinner me nog zo het moment dat wij in Tunesië te horen kregen dat we oom en tante zouden worden. En nu is alles zo anders. Verschrikkelijk anders. Omdat ik niet met mijn ouders naar het ziekenhuis wil, maar ook niet alleen, vraag ik een vriendin of zij met mij meegaat. Een bijzonder moment en als ik dan eindelijk die lieve kleine baby zie dan kan ik niets anders dan glimlachen. Ik werd overspoeld door liefde. Love is all you need..

En dan is het alweer bijna maandag. Zondag ga ik natuurlijk nog een keer op kraambezoek en verder rommel ik lekker verder in huis en bereid ik me voor op volgende week. Een nieuwe week. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Nog 5,5 week en dan ga ik alweer op vakantie. Alweer voor de derde keer of eindelijk weer op vakantie. Van allebei een beetje dan maar. Ik ben eraan toe!

XXX

maatschappij

 

De week (#27) van moe, chaos, gezelligheid en verhuisd 

Ken je dat gevoel dat je zo moe bent dat echt alles te zwaar is. Dat je armen en benen zo zwaar voelen dat het lijkt alsof je een marathon gelopen hebt. Al weet ik niet hoe dat voelt.. Vandaag was ik dus moe, heel moe. Lichamelijk moe en niet geestelijk moe. En dat is geen fijn gevoel om de maandag mee te beginnen. Om 16:30 uur was ik thuis en heb ik dus serieus even een power nap gedaan van 15 minuten. Ernstig.. Daarna heb ik mijn kast die in de woonkamer komt te staan geschilderd en daarbij natuurlijk lekker gespetterd en gesopt op mijn net wit gesausde muren. Tuurlijk, ik wel! En toen was het tijd om naar bed te gaan. Doei maandag! Continue reading “De week (#27) van moe, chaos, gezelligheid en verhuisd “

De week (#25) van dag lieve Jelle en een rotgevoel

Deze maandag was echt een rollercoaster. In positieve en negatieve zin. Wat begon als een lekker werkdagje ging over in een sushi date met mijn broertje en schone zus om te vieren dat mijn lieve broertje zijn diploma had gehaald. Met een dikke 8 dat ook nog! We hadden net de eerste sushi achter de kiezen toen mijn vader appte. Het ging niet goed met mijn kleine, grote hondenvriend. Hij was out gegaan tijdens het wandelen, nu is dat ook zo gek nog niet met 32 graden, maar hij had veel pijn en was benauwd en zijn hartje ging onwijs tekeer. Dus doei sushi en hallo dierenarts. Er werd een echo gemaakt en de conclusie was dat zijn hele buikje vol met vocht zat en dat zijn lichaampje het zwaar had. Continue reading “De week (#25) van dag lieve Jelle en een rotgevoel”

De week (#24) van teveel stress en de babyshower

Gisterenavond besefte ik mij ineens dat ik zo rustig ben geworden de afgelopen tijd. Sinds half maart heb ik mijn Facebook en Instagram van mijn telefoon verwijderd en ik heb natuurlijk geen contact meer met de kerel die ooit mijn lief was. Er is dus best veel veranderd. Ik voel me rustiger en ben minder gestresst. Ik vergelijk mezelf minder met mijn Facebook “vrienden” en ik ben niet meer lid van de Facebook FBI (jaja, daar ben ik super goed in als het nodig is). Ook ben ik veel meer echt aanwezig daar waar ik aanwezig moet zijn. Mijn telefoon gebruik ik bijna niet meer wanneer ik aan het werk ben en in de trein lees ik een boek of kijk ik Netflix. En Facebook? Dat is alleen voor ‘s avonds af en toe nog eventjes. Instagram doe ik nu even helemaal niet meer. Heerlijk! Continue reading “De week (#24) van teveel stress en de babyshower”

De week (#23) van alles komt goed en Amsterdam

Tweede Pinksterdag. De laatste vrije maandag als feestdag tot aan Kerstmis. Dat is net zo dramatisch als het klinkt. Om het nog even net wat duidelijker te maken: 203 dagen. Nog 203 dagen tot aan Kerstmis. Des te meer reden om te genieten van deze Tweede Pinksterdag. Dus wat doe je dan? Klussen en naar de woonboulevard. Ikea en de Mediamarkt. Geld uitgeven is geen probleem is als je aan het (ver)bouwen bent. Het vliegt over de balk. Even totaal wat anders: deze dag wordt overschaduwd door verdriet en ongeloof. Hoe kunnen 2 Nederlandse minderjarige jongens 2 meisjes van 14 vermoorden. Wat is hier in godsnaam gebeurd denk ik dan? Continue reading “De week (#23) van alles komt goed en Amsterdam”

De week (#22) van een nieuw huis en verdriet..

Maandag was de laatste dag in Chania op Kreta. Een ontbijtje, koffer inpakken en op weg naar het vliegveld. Ik werd natuurlijk weer eens misselijk en slapjes wakker en zag erg op tegen de terugreis. Het eten in Chania was erg lekker maar mijn lichaam dacht daar anders over. Ik ben en blijf een gevoelig typje. Maar ook het idee dat ik terug moest. Back to reality. Back to de situatie waarin deze grenzeloos verliefd situatie zich nu bevind. En het feit dat ik morgen de sleutel van mijn huis krijg. Dat alles maakte dat mijn maag erg vervelend deed en ik de eetlust van een goudvis had. Ik kreeg weer eens geen hap door Continue reading “De week (#22) van een nieuw huis en verdriet..”