Still going strong.. (with English translation)

November 2014! 2015 is in zicht! Wat begon op 11 augustus 2013 heeft 2014 bijna overleefd. Maar dat ging en gaat niet zonder slag of stoot.

Het blijft een feit dat ik hier in Nederland zit en Wassim daar in Tunesie. We zijn samen en toch ook alleen. Allebei proberen we er voor elkaar te zijn en dat doen we allebei op onze eigen manier. Veel whatsappen, ‘s avonds even skypen, bellen in Viber. Tegenwoordig zijn we zo hip dat we zelfs ook Facetimen.

En verder proberen we ons eigen leventje te leiden en vol te houden tot september volgend jaar. Het moment dat we samen hopen te zijn in Nederland. Soms is dit heel gemakkelijk en op andere momenten is die afstand zwaar klote. Maar we kiezen er zelf voor. Dit is ons leven. Er is trouwens niks romantisch aan Skype. Beetje naar een beeldscherm staren en doen alsof je dicht bij elkaar bent. Kletsen over koetjes en kalfjes en gekke bekken trekken. Nee, de echte leuke tijd die hebben we toch als we echt bij elkaar zijn. Augustus vorig jaar, april en september van dit jaar en ik hoop zo snel mogelijk weer.

Eerlijk is eerlijk, een relatie op afstand is niet makkelijk. Helemaal niet als je ook nog eens van die “lieve” mensen om je heen hebt die het beste met je voor hebben en je daardoor informatie  of hun mening geven waar je niks mee kunt. Of wilt. Of wilt en kunt. Ik snap heus wel dat 8 op de 10 mensen mij voor gek verklaard en dat is jullie goed recht. Ik verklaar mezelf ook weleens voor gek. Maar ik weet zeker dat ik over 10 jaar zonder spijt terug kan kijken op dit avontuur. Hoe het ook afloopt.

Als je dan van die mensen om je heen hebt waarvan je denkt dat het goede “vrienden” zijn dan neem je daar best veel van aan. Helemaal als ze in een soortgelijke situatie zitten. Je vertrouwt dat ze goede bedoelingen hebben, tenminste ik wel. En het is fijn om je verhalen te kunnen delen en ervaringen uit te wisselen. En dan kan het wel eens voorkomen dat je het deksel op je neusje krijgt. Nou dat is mij dus gebeurt deze maand. Na een overload aan foute informatie over Wassim verkregen via een “goede” vriendin wist ik niet meer wat ik van de hele situatie en onze relatie moest denken.

Dus wat deed ik? Ik nam de verkregen informatie maar voor waarheid aan en gooide het voor de voeten van Wassim. Zonder na te denken op zondagochtend om 09:00 uur. Lekker wakker worden dacht ik zo. En dat op zijn enige vrije dag in de week. Ik ben echt de ideale vriendin als me wat dwars zit. NOT! Ik denk niet na als me wat dwars zit en gooi eruit wat ik denk. Bij familie, vrienden en collega´s wellicht wel bekend. Deze “goede” vriendin had vast geen slechte bedoelingen maar wat was ik slecht te pas van de hele situatie.

Mijn vriend in Tunesie was in mijn hoofd in één keer een slechterik geworden. Een monster. Een aanleiding voor nachtmerries en een gebrek aan eetlust. En met alle stress die ik het afgelopen jaar al had opgebouwd verdween de grond onder mijn voeten. Dit was de bekende druppel die de emmer deed overlopen. De liefde van mijn leven was mijn druppel en zorgde ervoor dat ik een week lang zo ziek als een hond was. Het dieptepunt was bereikt. En wat was ik voor hem? Die lieve vriendin in Nederland die hem niet kan en wil vertrouwen. Die liever goede `vrienden`vertrouwd.

Missie mislukt: doei doei team Wassim en Debbie. Einde relatie na iets meer dan 365 dagen. Want wat moet je met een relatie als je elkaar niet kan of wilt vertrouwen? Gedoemd om te mislukken toch? Dat waren een aantal erg pijnlijke dagen in november 2014. En tijdens deze dagen heb ik mij gerealiseerd dat ik mijn gedachtegang zal moeten veranderen om deze relatie op afstand te overleven tot september volgend jaar.

Gelukkig heb ik ook goede mensen om mij heen. Ik heb namelijk de beste ouders in de hele wereld, een geweldige broer en schoonzus, en dan nog een paar perfecte vriendinnen en collega’s. En al deze mensen samen maakten dat ik na een paar dagen alles weer een beetje in een normaal perspectief begon te zien. Want de overload aan informatie die ik had gekregen bleek na een aantal dagen best mee te vallen. Het was zo erg nog niet. Mijn vriend had dit niet verdiend.

In deze verschrikkelijke week bleven Wassim en ik wel contact met elkaar houden ondanks dat we allebei teleurgesteld waren in elkaar en de situatie. Het klassieke geval van we kunnen niet met en niet zonder elkaar. Het contact bestond vooral uit schieten met scherp en bommen gooien en de witte vlag kwam pas na een week in zicht. Maar we kwamen allebei redelijk goed uit de strijd. Een paar deukjes en kleerscheuren maar dat was alles.

Het komt er gewoon op neer dat mijn vriend ook een eigen leven heeft in Tunesië. En het beste van deze situatie probeert te maken. En dat is zijn goed recht. Hij kan er niks aan doen dat ik onzeker ben. En af en toe jaloers en dat ik moeite heb om hem te vertrouwen. Dat heeft te maken met mijn verleden aan geweldige mannen en daar zal ik zelf wat aan moeten doen. Het enige wat hij kan doen is proberen om rekening met mij en mijn gevoelens te houden. Aan de andere kant moet ik ook iets makkelijker worden en hem gewoon vertrouwen. Er zit niks anders op. Ik weet ook wel dat hij heel heel gek met mij is. Maar ik heb zo mijn momenten dat ik dat gewoon niet kan geloven.

Om een lang verhaal kort te maken. We hebben dit dieptepunt samen overleefd en we zijn nog steeds gelukkig samen. Ergens is het fijn dat dit soort dingen nu al gebeuren en niet pas straks als we echt samen zijn. Onze band wordt alleen maar sterker. Mede dankzij de lieve en “lieve” mensen om ons heen. Dank je wel daarvoor!

En wat betreft ons plan. Er wordt nog steeds Nederlands gestudeerd en 10 januari 2015 gaat Wassim in dienst. We zijn op de goede weg! En we gaan gewoon door! ❤️

English translation

November 2014! 2015 is coming! What started on August 11th 2013 has almost survived 2014. But it was and is not easy.

Its a fact that I’m here in Holland and that Wassim is in Tunisia. We are together and at the same time we are not. We both try to be there for each other and we both do that on our own way. A lot of whatsapp, a little bit Skype at night, and call each other in Viber. And nowaydays we are so cool that we use Facetime.

And further we try to live our own life and be strong till September next year. The moment we hope to be together in Holland. Sometimes its easy and sometimes the distance sucks. But this is our choice. This is our life. By the way Skype is everything but romantic. Staring at a screen and pretend to be together. Chat about stupid things and do funny faces. No, the good times do we have when we are together. August last year, April and September this year and I hope very soon again.

Lets be honest, a distance relationship is not easy. Not at all when you are surrounded with “good” people who want the best for you and therefore give you useless information or their opinion. Information you cannot use, or will not use. Or cannot and will not use. But this information can you make you feel lost like hell. I understand that 8 out of 10 people think I’m a crazy girl. Its ok to think that. Sometimes I think that too. But I’m sure that in 10 years from now I can look back on this adventure without regrets. No matter how it will end.

And what do you do when you are surrrounded by people who you think that are “good friends” than you believe what they say. Especially when they are in a similar situation. You trust that they have good intentions, at least I did. Its very nice to share your stories and speak about your experiences. And than it sometimes happens that you get dissapointed. Well that happened to me this month. After an overload of bad information about Wassim I did not know what to think about the whole situation and our relationship.

So what did I do? I I believed all the information this “good friend” gave to me and I confronted Wassim with it. Without thinking on a sunday morning around 09:00. A nice way to wake up. And that on his only free day in the week. I’m the ideal girlfriend when I’m bothered with something. NOT! I don’t think  when I’m bothered and just throw all my thoughts out. I think this sounds familiar to my family, friends, and colleagues. This “good friend” did problably didn’t have bad intentions but I felt so sick about the whole situation.

My boyfriend in Tunesia did become a bad guy in my thoughts. A monster. A starting point for nightmares and the lost of my appetite. And with all the stress that I did collect this year I collapsed. This was the breaking point. The love of my life was my breaking point and made me feel very sick for a week long. And what was I for him? The sweet girlfriend in Holland who cannot and will not trust him. The girlfriend who rather trusts “good friends”.

Mission failed: bye bye team Wassim and Debbie. End of relationshio after a little bit more than 365 days. Because who needs a relationship without trust. Doomed to fail right? That were a few very painful days in November 2014. These days made me realize that I have to change my thinking to survive the distance till September next year.

Luckily I’m also surrounded by good people. My parents are the best parents in the world. I have an amazing brother and sister-in-law, and a few perfectly good friends and colleagues. And all of them helped me see everything what happened in a normal perspective after a few days. Because the overload of bad information wasn’t so bad after all. My boyfriend did not deserve this. 

During this horrible week Wassim and I kept in contact despite the fact that we both were dissapointed in each other and the situation. The contact between each other existed out fighting and bad words and arguments. But finally after a week the white flag became visible. We both survived this fight without serious damage.

At the end it is a fact that my boyfriend has his own life in Tunesia. And he tries to make the best of this situation. And that should not be a problem. It is not his fault that I’m unsecure. And jealouse sometimes and that I have problems with trusting him. That has to do with my past with great ex-boyfriends. I have to learn to deal with that. The only thing he can do is try to think about me and my feelings. On the other side I have to be a little bit less difficult and just trust him. That is the only solution. And I know he is really crazy about me. But I have my moments.

In short. We survived this breaking point together and are still happy and in love. Somewhere its good that these things happen now and not when we are really together. Our connection is getting stronger and stronger. And this is also made possible by the good and “good” people we are surrounded with. Thank you very much for that.

And for our plan. Studying Dutch is still happening and January 10th Wassim will do his obligatory military service. We just keep going! ❤️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s