Hello Good Bye in 5 dagen.. (with English translation)

Op een bepaald moment kom je op een punt dat je elkaar gewoon moet zien. Langer wachten is dan geen optie meer. Dus daar zit ik dan in het vliegtuig. Vrijdagochtend geboekt en nu is het maandag. Hoezo last minute? Hallo Tunesië! Hallo boyfriend! 6 maanden is het alweer geleden. Maar van 16-20 maart hadden we even 5 dagen de tijd om samen te genieten.

Eerst heb je dan dat gevoel dat je krijgt als je in het vliegtuig zit en nog 3 uurtjes moet wachten tot je elkaar weer ziet. Ik kan het niet zo 1, 2, 3 precies omschrijven. Vlinders in mijn buik. Klein beetje zenuwachtig. Na een half uur vertraging en een uur wachten bij de douane is het eindelijk tijd voor het hello gedeelte van Hello Good Bye. Altijd een beetje akward dat momentje. Na zo’n lange tijd FaceTimen en Whatsapp is zo’n eerste knuffel en kus heel vreemd. Maar het went snel, geloof mij. Het voelt als thuiskomen. Hoe cliché het ook klinkt maar Wassim is een soort van mijn thuis. Het is niet Nederland of Tunesië. Ik voel me thuis en op mijn gemak wanneer we samen zijn.

Ik ben serieus verliefd. Op Wassim en zeker ook op Tunesië. Het is echt zo’n bijzonder en apart land. Tegenstellingen tot in het oneindige. In de zomer zijn de toeristische gebieden mooi en druk en gezellig. Maar nu ziet het er best verloren uit en gebeurt er weinig. En de gewone plekjes. Buiten de toeristische gebieden. De plekjes van alledag, die zijn bijna allemaal half af. Of oud en vervallen. Zo jammer! Aan de andere kant zijn er zoveel verborgen mooie plekjes die je als toerist niet snel ziet. Ook deze week heb ik mijn ogen weer uitgekeken in positieve en negatieve zin.

IMG_1740

De mensen hebben weinig. Ze zijn relaxed en leven veel buiten. Volgens mij zit hier bijna niemand de hele avond thuis op de bank. Dat relaxte buitenleven geeft mij een goed gevoel. Het geeft mij rust om hier te zijn. Samen met Wassim. En ik weet niet of het aan Wassim ligt of aan Tunesië. Of aan allebei. Maar alle stress valt van me af. Alleen het denken blijft. Het zoeken naar een oplossing. Dat leven samen in Nederland. Hoe, wat en wanneer? Helaas heb ik ook dit keer weer niet de antwoorden gekregen waar ik op hoopte.

Ik kan kort zijn over de visum. Want die hebben we niet aangevraagd. Het bleek toch dat we de papieren niet compleet hadden. Dit betekent dat Wassim de eerste tijd niet naar Nederland zal komen. Erg jammer en ik ben best teleurgesteld want aan mij heeft het niet gelegen. Maar goed. Het is niet anders. Dus geen visum en nu? Dat was ons onderwerp van gesprek deze week naast de leuke dingen die we hebben gedaan. We zijn naar Korbous geweest, een klein dorpje aan zee en in de bergen. En we hebben veel koffie en thee gedronken met vrienden. In Tunesië drink je koffie en thee in het café en je gaat naar een restaurant om te eten en alcohol te drinken. Lekker logisch he! Je moet het ook allemaal maar weten.

NatuurNou we zijn naar het cafe geweest met een vriend van Wassim die een Italiaanse vriendin heeft. Helaas sprak zij geen Engels. Beetje moeilijk communiceren. En zeer ideaal die Tunesiërs die voor Google translate proberen te spelen. Beste vertalingen ooit die avond. Ook zijn we naar een restaurant geweest met een collega van Wassim. Daar hebben we lekker gegeten, wijntjes gedronken en voetbal gekeken. We hebben een paar keer koffie gedronken met Monim, een vriend van Wassim die ik vorig jaar in april al had ontmoet. Hij werkt in een café in het toeristische gedeelte van Hammamet. Monim is echt het perfecte gezelschap als ik samen met Wassim ben omdat hij ons begrijpt. Hij begrijpt dat Wassim alles heel erg spannend vindt en tegen bepaalde problemen aanloopt en hij begrijpt mijn frustratie wat betreft de afstand en omdat ik alles te lang vind duren.

Natuurlijk hebben we even herinneringen opgehaald. We zijn langs Latino gelopen. De discotheek waar we elkaar voor het eerst zagen in 2013. En we zijn nog even door de medina gelopen bij ons vorige hotel Diar Lemdina. Ook daar kwamen we bekenden tegen. Super leuk! Heel raar dat gevoel dat je dan krijgt als je terug denkt aan alles wat je al samen hebt meegemaakt de afgelopen tijd.

Ik heb gelukkig niet veel meegekregen van de aanslag in het museum. Alleen via het nieuws. Wat ik wel heb gevoeld is de verslagenheid van de mensen om mij heen. Geloof mij, Tunesië is een land met heel veel goede mensen. Mensen zoals jij en ik. Geloof zou geen verschil moeten maken. Heel veel onschuldige mensen worden nu de dupe van deze onmenselijke actie in een land dat het moet hebben van het toerisme. Verschrikkelijk dat dit moet gebeuren in onze wereld. Zo ziek! En waar in de wereld dit ook gebeurt, ik laat me niet bang maken. Ik blijf terug gaan. Naar Wassim. En naar Tunesië.

IMG_1742Maar goed het probleem geen visum en nu bleef natuurlijk wel hangen in mijn hoofd. En ik zou ik niet zijn als ik daar niet de hele dag en nacht over zou nadenken. En als ik daar niet iedere keer over zou beginnen. Wassim blijft volhouden dat hij naar Nederland wil komen maar dat hij daar tijd voor nodig heeft. Ik begrijp het wel maar ik weet niet of ik hem die tijd kan en wil geven die hij nodig denkt te hebben. De uitleg die hij heeft gegeven is wel heel begrijpelijk en redelijk duidelijk. Hij helpt zijn familie en wil niet dat hun de dupe worden van zijn plan om naar Nederland te verhuizen. Dus wil hij daar eerst oplossingen voor vinden. Hij zegt dat hij vanaf nu hard bezig gaat met het Nederlands leren. Eerst thuis doen op de computer en daarna wil hij een paar avonden in de week naar school. En hij denkt dat hij aan het einde van het jaar examen kan doen. Ik zal dus een stapje terug moeten doen en moeten afwachten.

Na 4 dagen samen kwam het Good Bye gedeelte van Hello Good Bye. En dat ging iets minder. Wassim en Monim brachten mij samen naar het vliegveld. En mijn afscheid momentje met veel tranen had ik de avond van tevoren al gehad. Dus ik maakte me nergens druk over. Nou dat was het totdat ik ingecheckt had. Laatste kus en knuffel en door naar de douane. Een enorme rij en ondertussen was het half 9 en ik moest om tien over half 9 aan boord. Klein beetje stress dus. Maar toen. Toen zei die kerel van de douane dat ik een zegel nodig had. Een wat? Een zegel. Ok! En waar haal ik die vandaan? Ergens buiten. Buiten? Ja buiten! Heerlijk dat gebrekkige Engels hiero. Op dit soort momenten baal ik zo van het feit dat ik me niet verstaanbaar kan maken en dat de Arabische taal voor mij hetzelfde is als de krakende, storende radiozender op mijn werk. Ik denk dat ik na al deze tijd samen ongeveer 10 woordjes kan oppikken in een gesprek.

Maar goed, ik in de stress naar buiten. En iedereen die ik vroeg die wees me richting buiten maar ik snapte er niks van. Lichte paniekaanval dus. Of zeg maar gerust een mega paniek aanval. De tranen liepen me over de wangen. Wassim was natuurlijk al weg. Ik heb hem gebeld en mijn telefoon aan een meisje van de informatie balie gegeven zodat hij kon vertalen. Het meisje zei dat ik de zegel voor € 15 bij een bank kon kopen. Die heb je blijkbaar sinds september nodig om Tunesië te verlaten. Ze zei me ook dat ik moest stoppen met huilen. Ok natuurlijk! Ga ik doen. Op commando. Ondertussen was het al kwart voor 9 en stond er natuurlijk een rij bij de bank. De tranen liepen me over de wangen. Het op commando stoppen met huilen was mislukt. Ik voelde me voor het eerst verloren in Tunesië. En alleen. Het vliegtuig missen, zal je maar gebeuren! Dat was alles waar ik aan kon denken.

Wassim bleef me maar bellen of het gelukt was en hij was alweer onderweg naar het vliegveld om mij te helpen. Ik had hem nog zo gezegd dat dit niet nodig was maar hij bedoelde het goed. Uiteindelijk stond ik om vijf voor 9 opnieuw in de lange rij voor de douane. Omdat ik de taal niet spreek kon ik ook niemand vragen of ik misschien voor zou mogen omdat ik bang was dat ik me vlucht zou missen. Met zweet oksels van hier tot aan Tunesië kon ik om kwart over 9 aan boord. Vijf minuten voor mijn vliegtijd! Toch fijn dat het hele vliegtuig niet op Debbie uit Nederland hoefde te wachten.

Straat1Weer wat geleerd dus! 1. Frans leren (Arabisch is onbegonnen werk) zodat ik me beter verstaanbaar kan maken. 2. Op het vliegveld heb je een stempel nodig als je terug naar Nederland gaat. 3. Ruim op tijd naar het vliegveld gaan.

XXX

English translation:

There always comes a moment that you need to see each other. Waiting any longer is not an option anymore. So here I am in the plane. I booked my flight on friday morning and today it is monday. What about last minute? Hello Tunisia! Hello boyfriend! It have been already 6 months ago. But from 16-20 March we had 5 days to enjoy together.

First, there is this feeling you get when you are in the plane and have to wait just 3 hours to see each other again. It is difficult to describe this feeling. Butterflies in my stomach. A little bit nervous. After 30 minutes delay and waiting for 1 hour at the customs it was finally time for the hello part of Hello Good Bye. It is always a little bit akward this moment. After such a long time being together in Facetime and Whatsapp this first hug and kiss are always a little bit strange. But we get used to it very fast, believe me. It feels like coming home. How stupid it may sound but Wassim is a sort of my home. It is not Holland or Tunisia. I feel at home and save when we are together.

I’m serious in love. In love with Wassim and for sure also in love with Tunisia. It is such a special and amazing country. A country with infinite contradictions. In the summer the touristic places are beautiful, busy, and cosy. But now it all looks a little lost and not much is happening. And the normal spots. Outside the touristic areas. The places of everyday, those are almost all not finished. Or old and dilapidated. So unfortunate! But on the other side there are also a lot of hided beautiful places which you will not see often as a tourist. This week again I saw so much of the country in a positive and negative way.

IMG_1740

Most of the people in Tunisia do not have much. They work very hard for less money. Are relaxed and live a lot outside their home. Sitting at home in night is rare. This relaxed outdoor life gives me a good feeling. It makes me calm to be here. Together with Wassim. And I do not know if it is Wassim or Tunisia. Or both. But all the stress relieves my body when I’m here. Only the thinking stays. The search for a solution for a life together in Holland. How, what, and when? Unfortunately, this time again I did not get the answers I hoped for.

I can be very short about the visa. Because we did not applied for it. It turned out that the documents we needed were not complete so we cancelled the meeting. This means that Wassim will not come to Holland any time soon. Too bad and I’m very disappointed about it because it was not my fault. But ok. It is what it is. So no visa and now what? That was the subject for our conversations this week, next to all the fun things we did together. We went to Korbous, a little village by the sea and in the mountains. And we had lots of coffee and tea with friends. In Tunisia you drink coffee and tea in a café and you go to a restaurant to eat and drink alcohol. Very logical right!

NatuurWell, we went to café with a friend of Wassim who has a girlfriend from Italy. Too bad she did not speak English. It was difficult to communicate with each other. And Tunisian people who try to be Google translate are not very ideal. Best translations ever that night. We also went to a restaurant with a colleague of Wassim to eat, drink some wine, and watch football. At last we drank a few times coffee with Monim, a friend of Wassim who I met in April last year. He works in a café in the touristic part of Hammamet. Monim is serious the perfect company when I’m with Wassim because he understands us. He understands that everything is very excited for Wassim and that he has certain problems in his life because of this distance relationship. And he understands my frustration due to the distance and the fact that I think everything takes to long because I want to live together.

Of course we also went down memory lane. We walked by Latino. The disco where it al started in 2013. And we walked through the Medina next to our last hotel Diar Lemdina where we saw some old friends. So much fun! So strange that feeling you get when you think about all you did together in the past.

Thank god I did not noticed very much from the terrorist attack in the museum. Only through the news. What I did noticed was the dismay of all the people I was surrounded with. Believe me, Tunisia is a country with a lot of good people. People like you and me. Religion should not make a difference. A lot of innocent people will be the victim of this inhuman action in a country that needs the tourism. Horrible that this is happening in our world. So sick! Where in the world these terrorist attack will happen, they will not scare me. I will continue to keep going back. Back to Wassim. And back to Tunisia.

IMG_1742But ok, the problem no visa and now what was in my mind all the time. And I would not be me if I did not think about this all day and all night. And when I would not bring this topic up all the time. Wassim keeps saying that he wants to come to Holland. But he also said that he needs time for this change. I understand this but I do not know if I can and want to give him the time he needs. His explanation is very logical and reasonably clear. He helps his family and does not want that they will be the victim of his plan to move to Holland. So he wants to find solutions for these issues first. He told me that he will start with study Dutch seriously from now on. First at home with the computer and later he wants to go to school a few nights in the week. He thinks that it is possible to do exam at the end of the year. I have to trust him and be patience from now on.

After 4 days the good bye part of Hello Good Bye was there. And that was not so good. Wassim and Monim braught me to the aiport. And I had my good bye moment with tears the night before. So I was not worried at all. Well, that was untill I checked in. Last kiss and hug and I was on my way to the customs. A long queue and in the mean time it was already half past 8. I had to board in 10 minutes. A little bit stress though. But then. This guy of the customs told me that I needed a stamp. A what? A stamp. Ok! And where do I get the stamp? Somewhere outside. Outside? Yes outside. So frustrating the bad English of all the people here. At moments like this I hate the fact that I dont speak the language and that the Arabic language is the same for me as the interfering radio transmitter at my work. I think that after all this time together I understand 10 Arabic words during a conversation.

So I went totally stressed outside. And all the persons I asked about this stamp pointed me outside, but I did not understand where to go outside. A small panic attack arised. Maybe it is better to speak about a big panic attack. Wassim of course already left the airport. So I called him and gave my phone to a girl from the information office so he could translate. The girl told me that I could buy a stemp for € 15 at the bank. Appearantly you need this stamp since September to leave Tunisia. And she also told me that I should stop with crying. Ok of course! I will do that! On command! Meanwhile it was already a quarter to 9 and of course there was queue at the bank. My tears ran down my cheeks at this point. The on command stop with crying attempt failed. For the first time I felt lost in Tunisia. And alone. Missing the plane was all I could think about.

Wassim kept calling me to see if I was ok and he was already on his way to the aiport again to help me. I told him that this was not necessary but his intentions were good. Finally, at five minutes to 9 I was in the queue for the customs again with my stamp. Due to the language barrier it was not possible to ask if I could go first because I would miss my plane. With sweaty armpits I was on board of the plane a quarter past 9. This was 5 minutes before my fly time. So glad that all people did not have to wait for Debbie from Holland.

Straat1I learned my lesson! 1. Study French (Arabic is impossible) so I can communicate in Tunisia. 2. At the aiport you need a stamp when you leave the country. 3. Going to the aiport on time.

XXX

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s