De blog van dat meisje..

Ik heb afgelopen weekend een blog gelezen van een meisje waarmee ik op de universiteit heb gezeten. En haar blog heeft me echt aan het denken gezet. En de laatste tijd komt alles wat me aan het denken zet op papier terecht. Dus zo ook deze gedachten over de blog van dat meisje.

Toen we begonnen aan onze studie Communicatiewetenschappen waren we allebei eigenlijk al iets te oud om nog te studeren. Maar voor ons was dit het juiste moment om toch nog weer te gaan studeren. Ik studeerde naast me werk en mijn opleiding werd grotendeels betaald door mijn werkgever. Zij studeerde als een echte student inclusief studentenkamer in een studentenhuis, vele avondjes feest in de stad en een bijbaantje om de stufi een klein beetje aan te vullen. In het begin hadden we het heel gezellig samen maar langzaam bleek dat we toch allebei wel heel verschillend in het leven stonden. Zij was zoekende naar haar plekje. Al wist ze diep van binnen al waar ze wilde zijn en wat haar gelukkig zou maken. En ik? Ik dacht dat ik het allemaal wel voor elkaar had. Goede baan, leuk huis en fijne mensen om me heen. Alles had ik behalve een boyfriend dan. Maar op dat moment was ik er nog vol van overtuigd dat ik die niet nodig had om gelukkig te zijn.

We waren allebei anders. Voldeden allebei op onze eigen manier niet aan het maatschappelijke plaatje van midden twintig en huisje-boompje-beestje. En al dachten we dat dit ons niet zoveel boeide. Onbewust deed het ons denk ik toch meer dan we zelf in de gaten hadden. Achteraf gezien dan. Want omdat we allebei op een andere manier in het leven stonden verwaterde het contact na een tijdje. Wat we allebei wel deden en niet wisten van elkaar was dromen en schrijven. Dromen over de toekomst en schrijven over wat we op dat moment niet durfden te doen of uit te spreken. En over alles wat we meemaakten en wat de moeite waard kon zijn om ooit terug te lezen. Je weet wel niveau dagboek met het idee van ooit ga ik een boek uitbrengen.

Maar door de tijd heen is er iets veranderd. Nadat we 1,5 jaar geen contact hadden gehad las ik via Facebook in haar blog dat ze eindelijk gaat doen wat haar gelukkig maakt. Ze gaat verhuizen naar het buitenland. Om te werken en te leven in een wereld waar zij gelukkig is. Waar zij zich thuis voelt. En nu begrijp ik haar en haar ideeën en gevoelens pas. Toen we samen studeerden was ze ongrijpbaar en onrealistisch voor mijn gevoel. Ik snapte niet dat ze niet iets meer vastigheid wilde in haar leven zoals een eigen huis en een baan. Maar nu herken ik het in mezelf. Vastigheid koop je niets voor als je niet op je plek bent. En geluk zit hem niet in een huis of een baan.

Daar waar ik nog iedere keer zeg: dit kan niet en dat is niet verstandig want ik heb een huis en een vaste baan gaat zij gewoon het avontuur aan. Zij volgt haar gevoel omdat er niets en niemand is die haar tegenhoudt. En voor eventjes ben ik een klein beetje jaloers op haar. Omdat ik nog steeds allerlei excuses maak. Want ik ben al 31 en hoor mijn leven op orde te hebben. Een vaste baan geef je niet zomaar op en een appartement verkoop je niet zomaar. Want dat hoort niet. En op je 31ste naar Tunesië heen verhuizen omdat je de afstand zat bent en je boyfriend daar woont is natuurlijk helemaal het domste wat je kunt doen. Ten eerste omdat je de taal niet spreekt en ten tweede omdat de kans dat je een baan vindt heel klein is.

Mijn verstand heeft gelukkig nog steeds meer invloed dan mijn gevoel. En ik denk dat dit in mijn situatie mijn redding is. Want verhuizen naar Tunesië is iets dat ik (nu nog) niet ga doen. Dat voelt gewoon niet goed. Misschien ooit. Maar nu is het nog niet het juiste moment. Ik ga er nog steeds vanuit dat Wassim naar Nederland verhuisd omdat hij net als dat meisje beseft dat hij zijn hart moet volgen om gelukkig te worden. En dat hij, als hij dit niet al doet, ooit gaat beseffen dat dit geluk zich bevindt in Nederland. In Enschede om precies te zijn. Met de nadruk op ooit want ik begrijp door de blog van dat meisje nog meer dat dit niet alleen een beslissing is van willen en kunnen maar dat timing ook een grote rol speelt. En timing, dat weten we allemaal, is een bitch.

Wat betreft mezelf durf ik nu wel te zeggen dat ik gelukkig ben dat ik geen onderdeel uitmaak van de Nederlandse club van eind twintigers of begin dertigers die voldoen aan het huisje-boompje-beestje plaatje. Natuurlijk heb ik een kinderwens. En ik hoop dat het er ooit van zal komen. Maar ik ben nog maar 31 hoor! Ik heb de tijd. Mijn leven is spannend én leuk, als een achtbaan in een pretpark. En ik geniet want ik houd van achtbanen. En van de pieken en dalen tijdens mijn ritje door het leven. Die geven me het gevoel dat ik leef. En die slapeloze nachten en eeuwige gedachten die verzamel ik graag. Soms in mijn dagboekje voor dat boek dat er misschien ooit nog wel gaat komen en soms in mijn blog zodat jullie ook iets hebben om te lezen.

Eén ding wat me heel erg duidelijk werd toen ik de blog van dat meisje las is dat we allebei niet hebben stil gestaan en zijn gegroeid. En nu zijn we voor mijn gevoel allebei op een punt dat we durven te zijn wie we zijn. En dat hebben we bereikt door keuzes te maken. Door contacten met sommige mensen te verbreken en door nieuwe mensen te leren te kennen. Door met sommige dingen te stoppen en met nieuwe dingen te beginnen. Maar vooral door te doen waar we ons goed bij voelen en achter elke beslissing te staan die we nemen. Goed of fout. We kunnen onze gedachten en gevoelens onder woorden brengen en zijn minder kwetsbaar omdat we het gevoel hebben dat we op de goede weg zijn. En dat bleek ook uit de blog van dat meisje.

Ik denk dat we allebei rust hebben gevonden doordat we geaccepteerd hebben wie we zijn en waar we in het leven staan. We kunnen onszelf zijn met de wetenschap dat niet iedereen ons begrijpt en dat dit ook niet nodig is. En met de wetenschap dat ons leven maatschappelijk gezien niet standaard is maar dat het ons heel veel plezier en geluk brengt. En dat dat is waar het leven om draait. Ik vond het echt bijzonder om te merken dat ik dit ging beseffen door de blog van dat meisje te lezen. Ik hoop dat ik voor één van jullie hetzelfde kan doen. Dat ik iemand aan het denken kan zetten met mijn gedachten. Dus voor iedereen die mijn blog leest: wees de beste versie van jezelf en zorg dat je ooit terug kunt kijken op een avontuur. Jouw avontuur! Niemand anders hoeft je keuzes te begrijpen als je ze zelf maar begrijpt. Dus doe wat jou gelukkig maakt en ga ervoor!

Liefs van mij..

Advertisements

One thought on “De blog van dat meisje..

  1. Een bijzonder blog. Geeft weer aan dat je mensen voor de kop kijkt, en er niet in. Je weet nooit hoe iemand in elkaar zit. Je kunt er alleen maar van leren, maar je moet er wel voor open staan. Dat noemt men ervaring op doen. Blijf jezelf.

    Meisje ik leer nog elke dag.

    Je vader.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s