Een basisschoolvriendje en op de helft maar verder weg dan ooit..

We zijn een paar weken verder en er is alweer zoveel gebeurt! Ongelofelijk. 

Eerst waren er al die vrije dagen die iedereen zo lekker vond maar die ik niks aan vind. Op deze dagen is een lange afstand relatie altijd een beetje confronterend. Dan lijkt Wassim nog verder weg. Natuurlijk plan ik zoveel mogelijk leuke dingen maar das wel lastig als al je vriendinnen verliefd, verloofd, getrouwd, ver weg en/of mama zijn.

Niet dat ik zielig en alleen was. Ik heb lekker gerelaxed, uitgeslapen, filmpjes gekeken, in Hotel Mama en Papa geslapen en ik ben gezellig met mijn vriendinnen op pad geweest. Koningsnacht heb ik in Enschede gevierd. Dikke lol gehad met me schone zus en een vriendin. En met me basisschoolvriendje. Ja ja, de jongen die me ooit me eerste kusje gaf. En waar ik stiekem mijn eerste sigaretje mee rookte. Zo lekker onschuldig. Af en toe komen we elkaar nog tegen in de stad en dan is het altijd wel leuk om een beetje bij te kletsen en te ouwehoeren. Hij is leuk opgedroogd en mijn vriendinnen vonden hem materiaal als in “als het met Wassim niks wordt kun je altijd hier nog voor gaan”.

Aan de ene kant heel grappig dat ze zo denken maar aan de andere kant wel pijnlijk. Want blijkbaar zag het er heel gezellig uit, ons bijklets “avontuurtje”. Ik voelde me schuldig naar Wassim toe, ook omdat ik weet dat de klik er wel is met het basisschoolvriendje. Maar hij is niet Wassim. Die lieve boyfriend 1700 km verderop die me soms frustreert en irriteert maar waar ik echt niet zonder kan. Het is logisch dat niet iedereen begrijpt dat ik voor deze moeilijke weg kies. En eerlijk is eerlijk ik zal nooit weer een lange afstand relatie beginnen en ik raad het niemand aan. Maar op dit moment is dit what the heart wants. Ik kies nou eenmaal niet vaak de makkelijke weg. Pieken en dalen maken mijn leven mooi en bijzonder. Ondanks dat het soms niet leuk, niet makkelijk en zelfs knap ingewikkeld is.

En knap ingewikkeld is het zeker. In de afgelopen weken heeft Wassim een paar keer goed ruzie gehad met zijn baas en zijn ouders omdat hij geen vrij kon krijgen. Ons plan was begin juni weer een weekje samen te zijn maar dat wordt hem dus niet. Het is zo vervelend dat hij door mij of door onze relatie iedere keer dit soort problemen heeft. En dat zijn baas zoveel invloed heeft op zijn leven omdat een deel van zijn loon naar zijn ouders gaat. Zeg maar gerust het grootste gedeelte. Het vervelende is dat de baas van Wassim altijd zijn vader belt als hij “stout” is op het werk. Dit soort dingen kunnen we ons in Nederland gewoon niet meer voorstellen. Het laatste gesprek dat Wassim had met zijn vader en baas (team baas en vader) duurde 5 uur en na afloop is afgesproken dat hij gewoon weer aan het werk gaat. En dat hij misschien in juli een weekje vrij kan krijgen.

Ik heb soms gewoon medelijden met hem en dan vraag ik me gewoon af of het niet beter is om te stoppen met deze relatie. Nederland werkt niet mee omdat we die stomme visum en verblijfsvergunning nodig hebben om samen te kunnen zijn. In Tunesië werken de baas en familie van Wassim niet mee. En ik heb het gevoel dat ik altijd maar aan het wachten ben totdat er ooit iets verandert en we samen kunnen zijn. Ik kan geen misschien of maybe meer horen. Maar goed zolang hij dit soort ruzies en gesprekken nog voor onze relatie aangaat kan ik voor mijn gevoel geen punt achter deze relatie zetten. Het kost hem letterlijk bloed, zweet en tranen. Dat moet toch wel echte liefde zijn? Dan neem ik de stomme ruzies, frustraties en discussies op FaceTime en Whatsapp nog wel even op de koop toe.

Na al het drama over de vrije dagen was onze volgende uitdaging Rome! 5 dagen met me lieve vadertje op vakantie. 5 dagen bijna geen internet. 5 dagen anders dan anders en voor mijn gevoel 5 dagen zonder Wassim. Ik ontzettend genieten van mijn leven terwijl hij zijn hoofd boven water probeert te houden in Tunesië. Het voelde tegenstrijdig kan ik je vertellen. Maar ik kan er niks aan doen dat de situatie is zoals die is. De enige die iets aan de situatie kan veranderen is Wassim zelf. Ik heb mezelf moed ingepraat door tegen mezelf te zeggen dat ik ondanks alles wel moet blijven genieten van de dingen die ik kan doen. De vrijheid en luxe die ik heb in Nederland.

Rome was in één woord geweldig! Wat een mooie en bijzondere stad. Zoveel historie dat je het gevoel hebt dat het gewoon niet ophoudt. Ik wist soms niet waar ik moest kijken. Overal zie je mooie gebouwen, monumenten en bijzondere dingen. Het is gewoon één groot openlucht museum. En je kunt er ook nog eens geweldig shoppen en eten. Een aanrader! We hebben Rome afgesloten met de voetbalwedstrijd van AS Roma – Udinese in het Olympisch stadion. Super leuk om mee te maken.

Toch voelde het wel raar toen ik het vliegtuig instapte omdat mijn hart stiekem alweer over Tunesië droomde en mijn verstand aan Rome dacht. Vanuit Rome was de afstand tussen mij en Wassim in één keer nog maar 600 kilometer. Nog steeds ver weg maar toch ook wel dichtbij. Als er geen zee tussen had gezeten hadden we de afstand met de auto even kunnen overbruggen. Maar dat was niet het geval. Dus het was gewoon lekker Debski, vaders en Rome. De eerste twee dagen ging ik helemaal op in Rome en miste ik Wassim niet meer dan anders. Maar daarna begon het me wel op te breken. Ik had heimwee! Heimwee naar een persoon. In Nederland en Tunesië voel ik me op mijn plek. Maar een andere stad en een lange afstand relatie was iets teveel van het goede. Ook omdat Wassim tijdens dit soort momenten niet de ideale boyfriend is. Hij denkt dat ik me wel vermaak en laat weinig van zich horen. Of niks. Tenminste ik vind het weinig. Nee ik vind het niks. Hij ziet het probleem niet en zegt dan gewoon: “je weet toch dat ik je mis en dat ik van je hou en je bent toch met je vader”. Ik begrijp zijn gedachtegang wel maar zo werkt het bij mij niet helemaal.

Snappen kerels nou echt niet dat het een fijn gevoel geeft als ze een beetje interesse tonen? Of dat wij vrouwen het leuk vinden om af en toe onverwachts een leuk berichtje te krijgen? Dat het een fijn gevoel geeft als je op je telefoon kijkt en je ziet dat je lover je gebeld heeft of je een berichtje heeft gestuurd. Of snapt alleen mijn boyfriend dat niet? Ik weet het niet hoor. Wat ik wel weet is dat ik enorm goed ben in het afreageren van mijn frustraties op Wassim. Ik schrijf hele boeken in whatsapp over wat ik vind van hoe hij doet en hoe ik me daarbij voel. En hem doet het weinig. Gelukkig! Hij vraagt of ik klaar ben of hij negeert het. En wat ie vaak zegt is dat ik altijd aan het drammen ben. Misschien wel, misschien niet. Ik vind van niet. De afstand en de communicatie via Whatsapp en Facetime maakt gewoon dat ik soms onuitstaanbaar ben. Soms, of heel vaak. En dat is bij hem net zo. Onuitstaanbaar en onweerstaanbaar, heerlijk toch!

Om mijn “gedram” goed te maken heb ik nog wel even iets romantisch gedaan in Rome. Ik heb een slotje opgehangen aan de Ponte Milvio. Dit is de eerste lock of love bridge ooit. Leuk detail: helemaal in het begin heeft Wassim me ooit een foto gestuurd van een lock of love bridge met de opmerking “I like lock you on the bridge”. Heerlijk dat Engels van hem. Ik heb toch het slotje maar opgehangen en niet mezelf. Omdat de brug, net zoals bijna alles in Rome, al heel oud is zijn alle slotjes een paar jaar geleden verwijderd. Dit omdat de brug het gewicht niet meer aan kon. Er hingen nu niet meer heel veel slotjes maar de onze hangt er dus gewoon bij. Hopelijk voor altijd, maar waarschijnlijk maar voor even. Debbie en Wassim sinds 11 augustus 2013. Een symbolisch slotje met 3 hartjes. Het eerste hartje staat voor Nederland, het tweede hartje voor Tunesië en de derde staat voor ons toekomstige leventje samen. Daar is over nagedacht hè! Ik heb nu in ieder geval een reden om nog een keer terug te gaan naar Rome. Samen met Wassim.

Maar goed. Tot zover de vrije dagen, het basisschoolvriendje, het slotje aan de brug, mijn frustraties en Rome! Mijn hoofd is weer leeg. Jullie hebben weer wat te lezen. Wat willen we nog meer? Tot de volgende keer!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s