Afscheid nemen bestaat niet..

afscheid

Afscheid nemen bestaat niet. Ik ga wel weg maar verlaat je niet. Al de hele week heb ik dit stukje van Marco B. in mijn hoofd. Op zo’n zangerige manier. Alsof je het ook echt zingt. En als het nou een leuk liedje was, dan was het niet zo’n ramp. Maar helaas. Het is alleen dit stukje van een nummer van Marco B. dat ik niet eens mooi vind. En het zit in mijn hoofd om de stomme reden dat afscheid nemen wel bestaat. Ook al willen we van niet. We zijn nu eenmaal niet onsterfelijk en soms betekent dit dat het tijd is om te gaan. Mijn beeld daarbij is dat je het ergens daarboven in de wolken heel mooi hebt. Dat je dan in één keer weer gelukkig bent, en lacht en gezond bent. En dat je dan je eigen afscheid meemaakt en zegt: “wees niet verdrietig allemaal”. Gewoon omdat je weet dat je vroeg of laat iedereen weer gaat zien. Een mooi beeld vind je niet? Ik hoop echt dat het zo gaat.

Ik schrijf dit omdat we afgelopen week plotseling afscheid hebben moeten nemen van mijn oom. Verschrikkelijk niet leuk maar helaas hoort het bij ons leven. Bijzonder om te horen was dat mijn tante mijn blog altijd aan hem voorlas. En dat hij dan zei: “Wat kan ze mooi schrijven hè”. Nou toen ik dat hoorde moest ik wel even een paar keer slikken. Eigenlijk was een paar keer niet genoeg. Kippenvel tot aan mijn kruin. De laatste tijd krijg ik veel lieve en leuke reacties over mijn blog. Maar deze was zo onverwachts en speciaal dat die wel heel diep binnenkwam. En dat gaf me zoveel stof tot nadenken dat ik maar besloten heb om erover te schrijven. Over mijn beleving van afscheid. De blog aan hem voorlezen kunnen we niet meer. Maar misschien leest hij wel mee. Van bovenaf. Die oom van mij. De man van mijn tante. De vader van mijn neef en nicht en de opa van hun kindjes.

Maar hoe dan ook, met dit mooie idee van meekijken vanuit boven in de wolken in me achterhoofd moest ik er deze week toch aan geloven. Ik moest afscheid nemen en condoleren. En ik ben één van de gelukkigen die nog niet vaak afscheid heeft moeten nemen van een dierbare. 31 jaar oud en de momenten van afscheid zijn gelukkig nog op één hand te tellen. En ik ben er zo slecht in. Dat afscheid nemen en condoleren. Ik kan niet zo goed tegen het verdriet van andere mensen en wil altijd graag aan hun laten zien dat ik sterk ben. Heel sterk. En in mijn hoofd betekent dit dat ik niet mag huilen. Op de één of andere manier denk ik altijd dat anderen meer recht hebben om te huilen dan ikzelf. Ik wil niet dat andere mensen mij moeten troosten. Ik wil hun troosten.

Huilen is dus niet toegestaan. Mezelf groothouden is mijn doel. Want ik ben sterk. En om mij hoeft niemand zich zorgen te maken. Het probleem is alleen dat dit bijna altijd mislukt. Of ik nou moet condoleren omdat de oma van een vriendin of collega is overleden of dat ik een avondwake, begrafenis of crematie heb van een familielid. Het mislukt gewoon altijd. Zodra ik onderweg ben naar het gebeuren neemt de brok al langzaam plaats in mijn keel. Ik slik me een ongeluk om de brok weg te krijgen, krijg de bibbers en denk alleen maar niet huilen straks, niet huilen straks. En als ik er dan eenmaal ben, dan ben ik niet meer te houden. Ik huil voor mijn gevoel soms meer dan de familie zelf op die momenten. Misschien gênant, misschien menselijk. Misschien een beetje van allebei. Ik hoop dat het voor jullie herkenbaar is en dat ik niet de enige ben.

En zo ook de afgelopen week. Twee keer die brok in me keel en de tranen in mijn ogen en over mijn wangen. Echte zakdoekmomentjes. Eerst tijdens het condoleren in de aula en daarna tijdens de crematie. Maar wat was het een mooi afscheid. En wat ben ik trots op mijn familie. Gewoon omdat ze allemaal zo sterk zijn. En omdat ze samen zijn. Samen sterk met een traan en een lach. Want afscheid nemen is verdrietig maar roept daarnaast ook mooie herinneringen op. We hebben zoveel mooie foto’s gezien en een geweldig familie alfabet gehoord. Onze muzieksmaak is uitgebreid. Vele verhalen zijn uitgewisseld en de familiebanden zijn aangehaald. Daar mag mijn oom trots op zijn. Dat hij deze mooie herinneringen voor ons allemaal heeft achtergelaten. Ook al hadden we hem natuurlijk nog niet willen missen. De mooie foto’s en verhalen blijven ons allemaal bij. Altijd. Totdat we hem ooit weer terugzien op dat mooie plekje daar boven. In de wolken. Waar hij nu samen is met alle andere mensen die we moeten missen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s