Aanslagen en tegenslagen..

Nou dat waren weer een heftige twee weken. Juist op het moment dat ik mijn vlucht wou boeken en een leuk vooruitzicht dacht te hebben op een heerlijk weekje samen werd er opnieuw een aanslag gepleegd in Tunesië. Verschrikkelijk! De beelden staan nog op mijn netvlies gebrand. De Telegraaf staat op één met de meest confronterende beelden en teksten. De filmpjes op YouTube liegen er ook niet om. Op Facebook zag ik dat mensen die ik ken in Tunesië waren op het moment van de aanslag en snel het land hebben verlaten omdat ze zich niet veilig voelen. Eng toch! Om het maar niet te hebben over de discussies op twitter tussen moslims en niet moslims. Niet om aan te zien en verschrikkelijk om te lezen. De verdraagzaamheid is ver te zoeken. Dit alles maakte dat ik me weer eens enorm verslagen en verloren voelde. Waarom doen mensen dit? En waarom gebeurt dit allemaal bij mijn vriend in zijn land. Zijn thuis. Het mooie Tunesïe waar ik zo graag ben. En de enige plek waar we op dit moment samen kunnen zijn.

Ik ben moe van alle vragen en opmerkingen van de afgelopen weken. Ook al waren de meesten goed bedoeld. En ik wil niet eens meer zeggen hoe ik over deze aanslag en de bijbehorende discussies over religie denk. Het is gewoon heel simpel: dit valt niet goed te praten. Geen enkel mens (mens en niet alleen moslim) heeft het recht om andere mensen te kwetsen, pijn te doen of te doden. Mijn motto is leven en laten leven. En dat geldt niet alleen voor terroristische aanslagen maar ook voor de meningen die we over elkaar hebben. Als we met zijn allen toch eens iets meer zouden nadenken voordat we zeggen en schrijven wat we denken  van een ander. Dan zou het een stuk gezelliger zijn in de wereld.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik veel respect heb voor de manier waarop Tunesië het terrorisme bestrijdt. Ze doen hun uiterste best. Zo hebben ze 80 moskeeën gesloten in de Ramadan omdat in deze moskeeën mogelijk jonge mannen worden aangezet om zich aan te sluiten bij terroristische organisaties. Grenzen zijn gesloten voor mannen jonger dan 35 jaar, omdat dit de doelgroep is voor terroristische organisaties. En er is veel politie en beveiliging op straat.  De overheid daar weet dat deze acties gewaagd en gevaarlijk kunnen zijn maar ze staan erboven omdat ze willen winnen. Winnen van het terrorisme. En omdat ze nee zeggen.  NEE tegen terrorisme. Ik hoop dat Europa  en de rest van de wereld  hier een voorbeeld aan nemen en zich aansluiten bij de manier waarop Tunesië het terrorisme tegengaat. Want er is volgens mij genoeg informatie beschikbaar over extremisten en radicalisten wereldwijd die plannen hebben om kwaad te doen.

Alles wat er in de wereld gebeurt de laatste tijd doet best veel met mij. Het was heftig om op 18 maart 2015 in Tunesië te zijn en van dichtbij mee te maken hoe de mensen zich daar voelden toen de aanslag op het Bardo museum gepleegd werd. In mei in Rome heb ik ook momenten gehad dat ik dacht veel teveel toeristen hier en als er nu wat gebeurt zijn we de sjaak. En vorige week vrijdag, 26 juni 2015, de dag van de aanslag in Tunesië zat ik in de bioscoop met vriendinnen. Daar heb ik me ook weleens veiliger gevoeld. Ik ben echt wel een beetje bang. En niet voor moslims maar bang voor alles wat er in onze wereld gebeurt. Waar ik ook ben. Overal kan er iets gebeuren. Maar ik wil me niet door angst laten leiden. En ik hoop dat jullie dat ook niet doen. Het is een feit dat we voorzichtig zullen moeten zijn, maar overal ter wereld bang zijn is geen optie! Want als we dat doen laten we het terrorisme winnen.

Voor mij en Wassim is dit alles wat er gebeurt in Tunesië ook niet te bevatten. De aanslagen en tegenslagen vliegen ons letterlijk om de oren. Hij mag Tunesië dus niet verlaten en hoe lang dit zal gelden is niet bekend. En voor mij is het nu niet veilig om naar Tunesië te gaan. Er geldt een negatief reisadvies in verband met de kans op ontvoering en nieuwe aanslagen op toeristen en westerlingen. Dus ik heb besloten dat ik 25 juli niet naar Wassim toe ga. Geen Tunesië en geen weekje samen. Nu heeft Wass eindelijk vrij en is er wel weer iets anders waardoor het samen zijn ons onmogelijk gemaakt wordt.

Het zal allemaal wel bij ons avontuur horen. En als we dan uiteindelijk weer samen kunnen zijn hebben we des te meer redenen om ervan te genieten. Juli of augustus wordt het niet. En in september kijken we wel weer verder! We laten ons niet gek maken en zoals Wass altijd zegt: we are strong!

Toch zet dit alles me wel aan het denken over onze toekomst. Het krijgen van een verblijfsvergunning wordt er straks denk ik ook niet gemakkelijker op. Heel goed dat Nederland al deze regels heeft voor mensen die hier willen komen, dat absoluut. Maar ergens krijg ik het gevoel dat ons idee om samen te leven steeds meer een wens wordt in plaats van een haalbaar plan. Jammer dat de liefde aan zoveel regels en papierwerk gebonden moet zijn.  Dat gevoel van wens of haalbaar plan wil ik niet laten overheersen. Ik ga nog steeds voor het idee dat het een haalbaar plan is en dat we al deze aanslagen en tegenslagen kunnen overwinnen. Net zoals in die quote: liefde overwint alles. Of toch beter in het Engels: love conquers all.

Liefs Debski

Advertisements

3 thoughts on “Aanslagen en tegenslagen..

  1. Wauw wat een mooie verhalen schrijf jij op je blog!
    Ik heb ondertussen zelf ook al een jaar een relatie met een tunesier en kom dus ook dezelfde problemen tegen. Het aanvragen van een visum is een drama… en ja recent is mijn weekje samen geanuleerd vanwege de aanslag.
    Maar ook het liefdesverdriet na een afscheid, het gemis, de ruzie na “goed” bedoelde verhalen van vriendinnen, het praten/plannen van een toekomst in Nederland… Jij beschrijft exact zoals ik me voel. De afstand en het samen toch alleen zijn.
    Het enige wat ik niet ben is bang na de aanslagen. Het land staat op tegen terrorisme en zegt nee! Ik ben van plan om 12 september weer te gaan en weer een weekje te genieten van mijn grote liefde. Ik hoop dat jij ook snel weer kan gaan om heerljjk te gaan genieten.

    Veel succes
    Martine

    Liked by 1 person

    1. Dank je wel Martine!
      Leuk om te lezen dat het zo herkenbaar is. Dat betekent veel voor mij. Het is niet dat ik bang ben om naar Tunesië te gaan maar meer dat ik hier ook familie heb die ik niet teveel stress wil bezorgen. En er zitten ook verzekeringstechnisch haken en ogen aan als je naar een land gaat waarvoor een negatief reisadvies geldt. Bovendien vind ik dat mijn vriend nu stappen moet gaan nemen om deze kant op te komen en als hij dat echt doet ga ik misschien toch nog wel een keertje aan het einde van het jaar. Ik wens jullie heel veel plezier en geluk samen! En september is al bijna!

      Liefs Debski

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s