Don’t say goodbye!

don''t say goodbye

Ik heb echt een haat-liefde verhouding met mijn telefoon. Mijn telefoon verbindt mij met mijn lief. Maar eigenlijk ook weer niet. Want mijn telefoon maakt mijn lief niet 3D. Mijn telefoon doet niet wat ik wil. Die lost de grenzeloos verliefd situatie niet op. Het is nou eenmaal nog niet mogelijk dat je iemand door de telefoon kunt trekken. En wat doet mijn telefoon verder? Eigenlijk weinig nuttigs. Mijn camera, Facebook, Twitter, Instagram en Whatsapp gebruik ik het meest. En soms denk ik wat moet ik daarmee? Waarom kijk ik niet iets vaker om mij heen in plaats van op mijn telefoon? Dat is zoveel mooier dan het social media waar de ene helft doet alsof zijn leven altijd geweldig is en waar de andere helft voortdurend dramt, zeurt en klaagt of zijn of haar ongezouten mening geeft zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen.

Dus telefoon vaker uit en back to reality! Te beginnen tijdens het weekendje Düsseldorf met een vriendin. Mijn lief gezegd dat ik een weekendje weg zou gaan zonder internet. En wat zei hij? Goed zo habibi, een goed idee! Dank je wel lief! Die bevestiging had ik even nodig. Vrijdagmiddag 12:00 uur ging het internet uit. Tenminste dat was het plan. Uiteindelijk werd het 13:15 uur want mijn lieve vriendinnetje leeft soms in een andere tijdzone. Dit keer was het tijdverschil bij haar -1 uur net zoals in Tunesië. Zal wel toeval zijn!

Ik heb het internet op mijn telefoon het hele weekend geen moment gemist. En de social media ook niet. Wel de mensen waarmee ik alleen contact heb via internet zoals mijn lief en mijn Facebook penvriendinnetje. Maar verder vond ik het heerlijk om eens om me heen te kijken in plaats van op mijn telefoon. Om me eens niet achter mijn telefoon te verschuilen behalve dan om foto’s en filmpjes te maken. Echt een aanrader!

Wel heel bijzonder hoe mijn lief onderdeel uitmaakt van mijn leven. Hij is er altijd, ook al is hij er niet echt. Dan loop ik door Düsseldorf en denk ik dit zou Wass ook wel heel gaaf vinden. Of ik denk aan hoe normaal ik alles vind wat voor hem helemaal niet normaal is. Hij zit constant in mijn hoofd. Als ik met mensen praat of mensen kijk. Overal waar ik ben is hij bij mij. In mijn hoofd en in mijn hart. Dit klinkt waarschijnlijk heel zoet, mega romantisch of hartstikke belachelijk. Ieder zijn eigen mening. Maar neem van mij aan dat het soms ook heel irritant is omdat ik van bepaalde dingen niet kan genieten of vergeet te genieten. Een beetje hetzelfde als dat probleem met mijn telefoon. Ik ben volgens mij een soort van verslaafd aan mijn lief en de grenzeloos verliefd situatie waardoor ik niet altijd in het hier en nu leef. Ik noem het voor nu nog maar even liefde.

Na een weekend zonder telefoon in Düsseldorf was het natuurlijk weer tijd om naar huis te gaan. Als ik dan op de terugweg Düsseldorf Airport op de borden zie staan voel ik me wel even minder. Op 20 maart vloog ik de laatste keer terug van Tunis naar Düsseldorf Airport en dat is alweer meer dan 5 maanden geleden. En dat doet pijn. Helemaal in combinatie met de muziek die we in de auto hadden. We hadden de auto van mijn ouders bij ons en blijkbaar had moeders de cd van The Kelly family afgestoft. Zolang je ze alleen maar hoort en niet ziet zijn sommige nummers toch echt wel heel erg mooi! I can’t help myself zongen we bijvoorbeeld keihard mee en achter mijn zonnebril had ik stiekem de traantjes in mijn ogen. Bij deze een gedeelte van de songtekst zodat jullie misschien een beetje kunnen begrijpen of voelen wat ik soms voel:

If I would tell you
how much you mean to me
I think you wouldn’t understand it
so I wait, I wait
until this day comes
when you will understand me

But I can’t help myself
I can’t stop myself
I am going crazy
And I can’t stop myself
I cannot control myself
I am going crazy

And I love you
I want you
I wanna talk to you
I wanna be with you
And I love you
I want you
I wanna talk to you
I wanna be with you

I cannot change it
I’m sure not makin it
One big hell of a fuss
I cannot turn my back
I’ve got to face the fact
Life without you is hazy

Kiss me,thrill me
don’t say goodbye
Hold me,love me
don’t say goodbye
Oh,oh,oh…Don´t say goodbye

Weet je dat zelfs de muziek beter klinkt als je niet tegelijkertijd op je telefoon bezig bent? Wat dachten jullie ervan om ook eens iets minder op je telefoon te kijken en iets meer in het nu te leven? En laat dan eens weten wat je opvalt. Ik ben benieuwd!

Nou dat was weer genoeg blablabla en lalalala from Debski with love! Tot de volgende keer!

Advertisements

2 thoughts on “Don’t say goodbye!

  1. Ik kan me goed vereenzelvigen met wat je hier schrijft!
    Hoe meer tijd we aan het contact met anderen via die apparaten besteden, hoe minder tijd we overhouden voor écht contact met anderen (in iedere betekenis van het woord ‘echt’). Want via zo’n apparaat zien we geen mimiek, we zien geen ogen, we kunnen niet letterlijk een schouderklopje geven, als dat nodig is… En dat is soms echt nodig!

    We moeten er gewoon weer de moeite voor nemen om ons fysiek te verplaatsen en elkaar gewoon te zien. Nee, dat is geen ‘instant’ contact. Vergelijk het met koffie. Echte koffie is ook zoveel lekkerder vergeleken bij die flauwe ‘instant’ koffie!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s