Back to my roots..

Daar zit ik dan. Op de bank en tussen de dozen. En binnen nu en een uur ben ik gedegradeerd van 65m2 naar 6,5m2. Wat ik ervan vind? Dat weet ik zelf nog niet helemaal. Iets van #leuk #nietleuk #spannend #rust #heerlijk #dieptriest #zielig #hopeloosgeval #blij #opgelucht #eennieuwbegin #gebeurtditecht #pauze #hallolosser #goedplan #stapvoorstap #helpikben31engabijmijnouderswonen en ga zo maar door. Jaja het is weer een rollercoaster in mijn hoofd.

Voor diegene die het nog niet in de gaten heeft, back to my roots betekent terug naar Losser. In september ging mijn huis in de verkoop en dit ging super snel, helemaal perfect! Maar ik heb natuurlijk nog niet direct een nieuw huis gevonden in Losser. En dat wil ik ook nog even niet. Want? Tromgeroffel.. Ik ga terug naar mijn ouders. Nu snap je vast ook de rollercoaster in mijn gedachten. 32 jaar en terug naar je ouders. Zeg het maar en denk het maar want dat doe ik ook. Hopeloos, dom, vreemd, raar? De afgelopen weken heb ik de raarste dromen gehad over deze keuze op mijn 31ste. En ik ga ervan uit dat de werkelijkheid een stuk beter is.

Waarom ik dan toch terugga naar mijn roots? Omdat ik even behoefte heb aan Hotel Mama. De ziekte van Pfeiffer vindt het niet zo leuk dat ik op mezelf woon en soms/af en toe/vaak* (*doorhalen wat niet van toepassing is) geen zin heb om te koken. Ook het huishouden doen en boodschappen in huis halen zijn dingen waar ik gewoonweg de energie niet voor heb. Het is dus wel fijn dat er nu weer even iemand (lees of denk: moeders) kookt en wast zodat ik mij kan focussen op werken, eten, sporten, slapen, ontspannen, genieten en beter worden. Zo min mogelijk verplichtingen en stress en de focus even alleen op de belangrijkste dingen in mijn leven. Heerlijk! Daar kijk ik echt naar uit.

Daarnaast weet ik op dit moment ook nog niet hoe het grenzeloos verliefd verhaal van mij en Wass gaat aflopen. December komt steeds dichterbij en de afstand tussen ons is de laatste tijd steeds groter geworden. Ook hier weer: zeg het maar en denk het maar want dat doe ik ook. Misschien was het te verwachten, misschien ook niet. Misschien geloof ik in sprookjes, misschien ook niet. Zijn we in december samen of is het een droom die geen realiteit gaat worden? Ik weet het op dit moment echt even niet. En daarom probeer ik het los te laten. Wass is degene die knopen moet hakken en stappen moet nemen. En ik, ik kan nu niets anders doen dan wachten.

Wachten betekent niet dat ik niet van mijn leven kan genieten. Dus daarom de focus even op het hier en nu. Op mij en de lieve en leuke mensen in mijn omgeving die mijn leven meer dan de moeite waard maken. Ik heb een “huurcontractje” voor in eerste instantie 6 maanden afgesloten bij Hotel Mama. Tegen gereduceerd tarief, dat natuurlijk weer wel. Veel liefde en een kleine bijdrage voor de “overlast” of zoiets. Klinkt best goed hè? En daarnaast hebben we de afspraak gemaakt dat ik en moeders proberen rekening te houden met elkaar. Voor noodgevallen heeft vaders zijn scheidsrechter outfit al klaar liggen. Inclusief gele, rode kaart en fluitje. Maar neem van mij aan, dit zal niet nodig zijn. Want ik ben namelijk een lieve dochter, met slechts af en toe wat nukken! En moeders, vaders en ik gaan het deze 6 maanden heel gezellig hebben!

Voor de mensen die nu denken: wat een luxe en wat een geld zal ze elke maand overhouden. Dat klopt! En daar heb ik me toch een mooie bestemming voor gevonden. Daarover later meer!

Liefs van mij voor jullie allemaal.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s