De week (#52) van doei 2015, doei Nederland..

Daar zit ik dan. Met de feestdagen. Alleen, maar ook weer niet. Na te denken over het afgelopen jaar. Over  jou 2015. Over wat ik en jij allemaal hebben meegemaakt de afgelopen 12 maanden. De reisjes, de ziekte van Pfeiffer, de stress en de problemen met het eten. Mijn oom die een sterretje werd en hier niet meer is. Terroristische aanslagen en vluchtelingen die onze wereld in de war brachten. Mijn huis dat heel snel verkocht werd. Mijn vriendin die ging trouwen en baby’s die geboren werden. Ik kan nog heel lang doorgaan maar waar het op neerkomt is dat ik even doei wil zeggen. Of aju. Of goodbye. Au revoir zou ook nog kunnen. Ja 2015, tegen jou zeg ik nu al lekker doei! 

Maar ik wil je ook bedanken hoor 2015. Voor alle leuke en minder leuke dingen die we samen hebben meegemaakt. Het was een jaar vol met liefde en af en toe verdriet. Van mijzelf of van de mensen om mij heen. Ik heb liefde gekregen en liefde gegeven. Jij hebt mij geleerd dat ik mensen moet helpen. Dat niemand het verdient om eenzaam, verdrietig en ongelukkig te zijn. Dat iedereen op zoek mag naar zijn of haar geluk. En dat we elkaar moeten helpen. Dat we soms ons ego opzij moeten zetten omdat een ander ons nodig heeft. We hoeven niet iedereen leuk en aardig te vinden maar we kunnen elkaar wel helpen en lief zijn voor elkaar.  Er voor elkaar zijn. Want alleen is ook maar alleen. Dank je wel 2015 voor deze wijze lessen.

En dank je wel voor mijn weekje naar Tunesië in maart. Voor de heerlijke paar dagen samen met mijn lief. Dank je wel ook voor de 283 dagen dat ik nu alweer alleen ben. Voor het feit dat Robert ten Brink zonder te stoppen langs mijn huis is gereden met de All You Need Is Love kerstspecial. Ook al weet ik dat hij mijn adres wel wist. Dank je wel voor alle lieve mensen die mij de afgelopen dagen hebben laten weten dat zij hebben geschreven naar AYNIL om te proberen mijn lief naar Nederland te halen. Wat een verrassing was het voor mij dat jullie deze moeite genomen hebben. Wat een liefde! Meer samen zijn met mijn lief in 2015 mocht helaas niet zo zijn. Het zal wel een reden hebben. Al hoop ik wel dat ik er snel achter kom wat de reden is, want leuk is anders. Samen zijn met mijn lief is denk ik nog steeds alles wat ik wil.

Dank je wel ook voor alle gesprekken met al die lieve en bijzondere mensen om mij heen. Mensen die mij begrijpen en mensen die mij oprecht willen helpen. Met mijn leven en mijn carrière. Met mijn geluk. En met mijn liefde. Maar ook andersom. Mensen die ik begrijp en die ik heb willen en kunnen helpen en motiveren. Ik ben een gezegend mens met zulke mensen om mij heen. Mensen die voor mij klaarstaan en die mij begrijpen. Mensen waarmee ik kan lachen en huilen. En waarmee ik ruzie kan maken. Mensen die de moeite waard zijn om het na een ruzie weer goed te maken. Dat zijn de mensen de mensen die ik om mij heen wil en heb. Lieve familie, vrienden en collega’s. Dat soort mensen gun ik iedereen.

Maar ik ben nog niet klaar. Dank je wel ook voor de kans die ik heb gekregen met de #100dagenglutenvrij challenge. En voor de gesprekken met voedingscoach Carolien van der Kamp die was verbonden aan deze challenge. Die mij niet alleen heeft geleerd om gezonder en beter te eten. Maar die mij ook handvaten heeft gegeven met betrekking tot de stress en het maken van keuzes voor een beter en gezonder leven. Die mij heeft geholpen met het onder de duim krijgen van die stomme ziekte van Pfeiffer en mijn stress. Samen met haar heb ik ervoor kunnen zorgen dat mijn mini burn-out een mini burn-out bleef. Kun jij ook wel wat hulp gebruiken bij het beter en gezonder gaan leven? Kijk dan eens bij Carolien op haar Facebook. Vanaf 11 januari start zij met de cursus In 7 dagen naar een energieke powervrouw. Neem deze tip van mij aan als kadootje, van mij voor jullie! Help jezelf aan een gezonder, fitter en blijer leven zodat jij daarna misschien ook andere mensen kunt helpen.

Waar ik ook heel dankbaar voor ben is dat ik mocht bijdragen als vrijwilliger aan de crisisopvang van vluchtelingen in mijn dorp. Super lief dat jij mij die kans gaf 2015. Dat deed mij al mijn (domme) zorgen en gedachten even vergeten. Mijn ogen werden geopend. Net als mijn hart. Ik heb tranen gelaten en ik heb kippenvel gehad. Van mijn kruin tot aan mijn tenen. Meerdere keren heb ik een brok in mijn keel weggeslikt omdat ik vond dat ik het niet kon maken om te huilen in het bijzijn van deze bijzondere mensen. Onze gasten. Onze medemensen. Mensen die op zoek zijn naar een veilige plek om te leven en die TE vaak worden omschreven als gelukszoekers.  Mensen die dankbaar zijn dat ze veilig zijn in Europa. In Nederland. In ons Nederland. Dank je wel 2015 dat ik deze mensen twee dagen heb mogen helpen. En dank je wel voor de wijze lessen die deze mensen mij onbewust hebben gegeven. Door onze vluchtende medemens kan ik weer relativeren en sta ik weer met beide benen op de grond.

Dank je wel 2015 dat jij mij hebt laten zien dat ons leven in Nederland niet zo moeilijk is. Nee het komt ons niet aangewaaid en je moet er zelf wat voor willen doen. Je moet het lef hebben om er zelf wat van te maken. Dus ben jij ontevreden, ongelukkig of heb jij je leven niet op de rit? Kijk dan eens naar jezelf in de spiegel en reageer je niet af op onze vluchtende medemens. Geef jezelf een schop onder je kont! Wil jij weten hoe het echt is, het leven als vluchteling en de bijdrage van vele vrijwilligers? Kijk dan de documentaire Herberg Europa op de NPO via uitzending gemist.

Dank je wel 2015 dat jij mij hebt laten zien dat IK de gelukszoeker ben. Dat het niet de vluchtelingen zijn maar dat ik het ben. Ik ben diegene die vlucht, weg van de werkelijkheid en die op zoek is naar een beter leven. Nog beter dan het nu al is. Een gelukkig leven. Ik ben de gelukszoeker. En niet alleen ik. Wij zijn het allemaal! Gelukszoekers. Want dat is wat we allemaal willen. Gelukkig zijn. En daar hebben we allemaal veel voor over. Heel veel en soms teveel. Tot aan het egoïstische “Nederland is van ons” veel aan toe. Mijn verzoek aan jullie: wees lief voor elkaar en maak van jouw veilige en gelukkige plek een plek voor iedereen.

Dank je wel 2015 dat ik de mogelijkheid heb om op zoek te gaan naar mijn geluk. Dat ik word geaccepteerd als gelukszoeker. Dat ik die vrijheid heb. Dank je wel dat ik vier weken weg mag van hier om even lekker niks te doen. Om even lekker niks te denken. Om even niks te moeten. Om beslissingen te nemen en keuzes te maken als ik dat wil en wanneer  ik daar klaar voor ben. Om een aantal van de vragen in mijn hoofd te beantwoorden. Of misschien wel helemaal niet. Maar dank je wel vooral dat ik de mogelijkheid heb om te genieten van het mooie Thailand en Maleisië. Dank je wel dat ik kan zeggen: doei 2015, doei Nederland.

En natuurlijk niet alleen dank je wel 2015 maar ook dank je wel jullie allemaal. Lieve lezers van mijn blog! Jullie zijn geweldig. Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verhalen en gedachten. En ik hoop dat ik jullie aan het denken heb gezet. Dank jullie wel in ieder geval want jullie geven mij nog meer plezier in het schrijven. Ik hoop dat jullie 2015 ook gaan bedanken. En dat jullie het in 2016 misschien ook (een klein beetje) anders gaan doen. Niet omdat het moet. Maar omdat jij dat wilt. Omdat jij de mogelijkheid hebt om in 2016 een betere ik te zijn. Voor jezelf, voor je omgeving en voor de maatschappij. Want je weet het: IK ben IK en JIJ bent JIJ en samen zijn WIJ de MAATSCHAPPIJ!

Tot in 2016! Liefs DebskiG

Advertisements

One thought on “De week (#52) van doei 2015, doei Nederland..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s