Het meisje met de rode koffer

Afgelopen week heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd voor Save the Children en onderstaand verhaal geschreven:

Weet je nog? Een week geleden? Toen jij dat meisje op de televisie zag? Je omschreef haar als het meisje met de rode koffer. En je vertelde mij dat het meisje met de rode koffer samen met haar ouders naar Nederland was gevlucht. Dat was op het nieuws. Het meisje en haar ouders en de rode koffer gingen tijdelijk wonen in het asielzoekerscentrum bij ons in het dorp. Jij was nieuwsgierig en je vroeg je af wat er allemaal in haar rode koffer zat.

Vandaag heb ik dat meisje gezien. Het meisje met de rode koffer. Ze liep door het dorp met haar moeder en haar rode koffer. Ik dacht aan jou en aan jouw vraag. Ik was ook nieuwsgierig naar wat er allemaal in haar rode koffer zat. Ze hield haar koffer zo stevig vast. Er moesten wel hele speciale dingen in haar rode koffer zitten. Ik twijfelde of ik haar kon vragen wat er in haar koffer zat. Het meisje met de rode koffer en haar moeder zijn toch asielzoekers en misschien willen ze wel niet met mij praten. Of misschien zijn ze bang. Of misschien mogen ze niet met mij praten. Ik weet het niet. Maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn twijfel en ik liep op het meisje en haar moeder af.

Ik stelde mij voor als jouw moeder en heette de moeder en het meisje met de rode koffer welkom in ons dorp. Ik vroeg of alles goed met hun ging en of ze een beetje konden wennen in Nederland. Dit deed ik in het Engels want het meisje en haar moeder spraken nog bijna geen Nederlands. De moeder van het meisje sprak ook bijna geen Engels en dus legde het meisje met de rode koffer mij in het Engels uit dat alles goed ging en dat zij blij waren dat zij sinds 18 dagen in Nederland waren. Het meisje vertelde mij dat zij 12 jaar oud was en dat zij in de afgelopen 18 dagen al heel veel Nederlandse woordjes had geoefend. Ze vond het fijn in Nederland en voelde zich veilig. Ik kon zien aan de moeder van het meisje dat ze trots was op het meisje met de rode koffer omdat ze zich zo goed verstaanbaar kon maken in het Engels. Ik was ook trots. Trots op mijzelf dat ik een gesprek was aangegaan met het meisje en haar moeder. En trots op het meisje met de rode koffer van 12 jaar dat in een vreemd land en een vreemde taal een gesprek kon en durfde te voeren met mij. Jouw moeder.

Toen het meisje was uitgepraat vroeg ik aan haar wat er in haar rode koffer zat. Het meisje keek mij aan en moest toen even nadenken. Ze keek van mij naar haar rode koffer en toen was het even stil. Ik voelde mij schuldig dat ik het gevraagd had en toen zei het meisje dat er herinneringen in haar rode koffer zaten. Ze vertelde over haar mooie herinneringen in Afghanistan. Over haar school en haar lieve juffrouw. Over haar opa en oma en de rest van haar familie en over het huis waar zij met haar rode koffer en haar familie had gewoond. Ik luisterde naar het meisje en dacht aan jou. En aan jouw juffrouw en jouw school. En aan jouw opa en oma en familie en aan ons huis. Ik was zo dankbaar dat jij het meisje met de rode koffer niet was en dat ik haar moeder niet was. Zo dankbaar dat wij niet hoeven te vluchten en dat jij geen rode koffer nodig hebt voor al jouw mooie herinneringen.

Het meisje vroeg mij of ik wou zien wat er in haar rode koffer zat. En nieuwsgierig zei ik ja. Ze opende de rode koffer en ik was verbaasd want haar rode koffer was leeg. Er zat niets in. Het meisje zag mijn verbazing en begreep mij niet want ze had mij toch verteld dat er mooie herinneringen in haar rode koffer zaten. En herinneringen hoeven volgens haar geen dingen te zijn. Ze vertelde mij dat de rode koffer het enige was wat zij mee had kunnen nemen vanuit haar huis in Afghanistan. Meer kon ze niet meenemen omdat ze gevlucht waren en haar vader en moeder hadden haar verteld dat ze heel ver en heel lang moesten lopen en geen zware dingen mocht meenemen. Dus had ze al haar mooie herinneringen uit Afghanistan in gedachten in haar rode koffer gestopt.

Ik was zo trots op dit meisje met de rode koffer. Ze is pas 12 jaar oud en nu al zo slim en wijs. Onbewust heeft dit meisje met de rode koffer mij een wijze levensles geleerd. Herinneringen zitten in je hoofd of je hart en hoeven geen dingen te zijn. Of ze zitten zoals bij dit meisje in de rode koffer. Ik heb het meisje en haar moeder bedankt voor het mooie gesprek en uitgelegd dat jij haar had gezien op de televisie. Dat het jouw vraag was en dat ik jou zal vertellen wat er in de rode koffer zit. Ook heb ik gezegd dat ik hoop dat het meisje en haar familie mooie en nieuwe herinneringen kunnen maken op een veilige plek in Nederland en dat ik hoop dat ze ooit als het weer veilig is terug kunnen naar hun eigen en mooie plekje in Afghanistan. En het meisje met de rode koffer heeft mij beloofd dat zij alle mooie herinneringen in haar rode koffer zal blijven stoppen.

Ook ben ik trots op jou. En op jouw nieuwsgierigheid naar het meisje met de rode koffer. Ik ben trots dat jij interesse hebt in vluchtelingen en mensen uit andere landen en culturen. Ik hoop dat jij deze interesse voor altijd blijft hebben en dat jij in de toekomst mensen zoals het meisje met de rode koffer gaat helpen. En ik hoop dat jij of ik of wij nooit een rode koffer nodig hebben voor al onze herinneringen.

Vind jij dit verhaal goed, leuk, mooi, bijzonder of wat dan ook en wil jij mij helpen met het winnen van deze schrijfwedstrijd ga dan naar https://schrijven.savethechildren.nl/verhalen/debby-geissler/ en beoordeel mijn verhaal. En nog belangrijker: je helpt niet alleen mij maar brengt ook Save the Children onder de aandacht. Ben je klaar? Vraag dan ook al je vrienden, familie en kennissen om hetzelfde te doen.

Een betere wereld begint bij jezelf!

Dank je wel en liefs DebskiG

Save the Children

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s