Mijn 32 levensvragen (met antwoord)

Een tijdje geleden heb ik een blog geschreven over het feit dat ik 32 werd en zoveel vragen had voor mijzelf. Om precies te zijn 32 vragen. Met deze vragen in mijn backpack ben ik op reis gegaan. Vier weken backpacken door Thailand en Maleisië. Vier weken de tijd om na te denken over deze vragen. Op 26 januari 2016, de dag dat ik terugvloog naar Nederland heb ik in het vliegtuig geprobeerd alle vragen te beantwoorden. En omdat ik de vragen met jullie heb gedeeld ga ik nu ook de antwoorden met jullie delen. Gewoon omdat het kan maar ook omdat jij misschien wel dezelfde vragen hebt. Ik vind het wel een beetje eng omdat de vragen en antwoorden best wel persoonlijk zijn maar aan de andere kant heb jij misschien aan mijn vragen en antwoorden. Dus bij deze:

Ik word bijna 32 en nu?
Het is tijd om te doen wat ik echt wil en wat mij echt gelukkig maakt.

Ik ben huisloos, waar wil ik wonen in Losser, wil ik kopen of huren?
Ik wil wonen in het centrum van Losser in een knus huisje dichtbij de winkels. Het liefst in een nieuwbouwproject. Kopen dus. Mocht ik naar het buitenland gaan, dan kan ik mijn huis altijd verhuren.

Ik vind mijn werk hartstikke leuk maar wil dit niet voor altijd blijven doen, dus wat ga ik doen?
Ik wil mensen helpen. Voor nu kan dat nog op mijn werk maar ik wil ook tijd voor mezelf om mijn ideeën te ontwikkelen. Dus wil ik als het kan iets minder werken en daarnaast ga ik rondkijken of ik iets kan betekenen voor een stichting die mensen helpt omdat dit is wat mij gelukkig maakt.

Ik wil mijzelf verder ontwikkelen professioneel en als mens, hoe ga ik dat doen?
Ik wil een cursus mindfulness gaan doen via mijn werk en ik wil meer gaan bloggen over persoonlijke ontwikkeling en teamontwikkeling. Door te bloggen kan ik zelf leren, mezelf ontwikkelen en andere mensen helpen zichzelf te ontwikkelen.

Ik ben aan het bloggen en dat vind ik hartstikke leuk maar wat wil ik daarmee bereiken?
Ik wil het bloggen uitbreiden en gaan bloggen op 4 niveaus: IK, JIJ, WIJ en de MAATSCHAPPIJ. Ik wil kijken wat daaruit voort kan komen. Persoonlijke coaching en team coaching is wat ik geweldig vind. En ooit wil ik een boek schrijven over alles wat ik in mijn hoofd heb zitten over deze onderwerpen.

Ik ben bijna 32 en mijn idee van huisje-boompje-beestje is iets anders dan de werkelijkheid op dit moment, en nu?
En nu helemaal niks. Ik ben blij met wie ik ben en waar ik sta. Ik ben niet standaard en doorsnee. Ik ben Debby (DebskiG) en ik ben uniek. Ik ben daar waar ik op dit moment hoor te zijn en wil genieten en leren van alles wat er op mijn pad komt. Ik wil geloven in mijzelf en mij niet druk maken om wat andere mensen van mij vinden.

Vinden mensen het wel leuk om mijn blogs te lezen?
In ieder geval een paar. Hahaha. En voor de rest zie ik mijn blog als mijn online verzameling van al mijn kennis, ervaringen en gedachten. In eerste instantie blog ik voor mijzelf en iedereen die mijn blog waardeert of er iets aan heeft is mooi meegenomen. En in mijn dromen maak ik van het bloggen mijn werk. Wie weet!

Wie ben ik?
Ik ben Debby (DebskiG), een meisje dat langzaam een vrouw wordt en houdt van mensen, het leven, reizen en verschillende culturen. Dat een enorme hekel heeft aan racisme en egoïsme en dat het geluk van andere mensen belangrijker vindt dan haar eigen geluk. Ik ben een gevoelsmens en een mensenmens die wil proberen om de wereld te verbeteren. Ik wil een wereld waarin iedereen kan zijn wie hij of zij wil zijn ongeacht afkomst, religie, cultuur, geslacht, leeftijd, geaardheid en ga zo maar door.

Waar word ik nou echt gelukkig van?
Ik word gelukkig als ik mensen kan helpen op elke mogelijke manier.

Ik wil mensen helpen met zichzelf te ontwikkelen, hoe ga ik dat doen?
Ik ga beginnen met bloggen over persoonlijke ontwikkeling en teamontwikkeling en dan ga ik daarna bekijken hoe ik dit verder kan uitbreiden of oppakken.

Ik vind het bloggen heel leuk maar is het wel verstandig om zo open te zijn op social media? Schrijven is mijn passie en ik wil mijn passie delen. Ik ben open als ik blog over mijzelf maar ik vertel niet alles. Ik denk dat ik mezelf kwetsbaar moet durven op te stellen als ik mensen wil kunnen helpen. Dus ik zal zo open mogelijk blijven. Ik moet mij focussen op de mensen die mijn blogs en kwetsbaarheid kunnen waarderen en niet teveel nadenken over wat mensen van mij of mijn blogs vinden. Ik moet geloven in mijzelf.

Ga ik wachten op mijn lief of kan/wil/durf ik op 1 januari 2016 echt DOEI te zeggen?
Al in de eerste twee dagen van mijn reis kwam ik erachter dat ik geen DOEI kan zeggen. Er is niemand die mijn lief kan vervangen. Hij is alle bloed, zweet en tranen waard. Zelfs na één maand geen contact te hebben gehad is hij nog steeds de liefde van mijn leven. Hij is het gewoon. En als hij niet klaar is met studeren dan ga ik naar hem toe en dan ga ik hem helpen. Het feit dat we sinds maart 2015 al niet meer samen zijn geweest is gewoon dom. Ik heb mezelf gekweld door in Nederland op hem te wachten terwijl we ook hadden genieten van elkaar en momenten samen in Tunesië. Natuurlijk is het niet alleen onze schuld dat we de afgelopen 11 maanden niet samen zijn geweest en hadden we ook te maken met mijn ziekte van Pfeiffer, terroristische aanslagen en een stomme baas. Maar goed. En er zijn vast mensen die mij voor gek verklaren en mij niet begrijpen maar dat maakt niet uit want dit is mijn keus en mijn leven. Wass is de liefde van mijn leven en dat kan ik niet laten lopen.

Is backpacken echt de moeite waard?
Ja! Backpacken is geweldig. Dit was mijn beste reis ooit. Ik heb zoveel mooie dingen gezien en gedaan en zoveel bijzondere en lieve mensen ontmoet. Ik wou eigenlijk niet eens naar huis en heb er zelfs over nagedacht om mijn werk op te zeggen om voor langere tijd te gaan reizen. Zo geweldig is het!

Is alleen reizen eng/geweldig/mooi/inspirerend?
Alleen reizen was mijn beste beslissing ooit! Ik was 2,5 week samen met een geweldige reisbuddy. We lieten elkaar vrij en waren allebei relaxt en hadden dezelfde ideeën. Maar toen ik alleen ging begon het pas echt. Ik kwam in contact met zoveel leuke nieuwe mensen en met mijzelf. Ik heb zoveel leuke en inspirerende gesprekken gehad en heb me geen moment onveilig gevoeld. Ik was zo in balans en relaxt en heb optimaal genoten van alles wat ik gezien heb en gedaan heb. En ja, het was even spannend maar die gezonde spanning maakt het bijzonder. Dit was mijn avontuur en mijn foto’s en blogs vertellen zoveel als mogelijk maar lang niet alles, want dat is gewoon niet mogelijk. Als het zou kunnen ging ik morgen weer.

Kan ik eindelijk DOEI zeggen tegen stress en de ziekte van Pfeiffer?
Ik voel me goed. Ontspannen en fit. Ik heb veel en lekker gegeten en ook geslapen. Mijn hoofd is leeg en ik denk dat ik de stress heb laten gaan. Net als de ziekte van Pfeiffer al zal ik die in de gaten moet houden. Iets minder werken en meer genieten zal daaraan moeten bijdragen. Niet leven om te werken maar werken om te leven. En om te reizen natuurlijk!

Heb ik wel de juiste mensen om mij heen of zijn er nog steeds mensen die mij energie kosten in plaats van geven?
Ik ben blij met mijn lieve vriendinnen en collega’s en familie. En op dit moment ben ik van mening dat zij de juiste mensen in mijn leven zijn. Al heb ik wel gemerkt dat ik er geen probleem mee heb als ik niet “thuis” ben en contact heb via berichtjes of FaceTime. Ik hoef niet perse dichtbij te zijn om gelukkig te zijn. Misschien dat ik hiermee mensen kwets maar dat is niet mijn bedoeling. Mijn thuis hoeft gewoon niet per se Nederland te zijn.

Zou ik van het bloggen mijn werk kunnen maken en hoe ga ik dat dan doen?
Dat weet ik nog niet. Ik ga gewoon beginnen met het uitvoeren van mijn idee en dan ga ik zien waar het mij brengt.

Hoe kan ik een beter persoon worden?
Ok, dit was een vraag die ik had voor mijzelf maar ik vind dat ik niet een beter persoon hoef te worden. Natuurlijk heb ik mijn nukken en mindere punten net als iedereen maar ik ben tevreden met wie ik ben op dit moment. Het enige wat ik wil gaan toepassen is dat ik mijzelf de vraag “Wat levert het mijzelf op?” wil gaan stellen op momenten dat ik op mensen op situaties wil of moet reageren. Een mooie tip van mijn teamcoach voor mijn eigen ontwikkeling.

Wat is mijn bijdrage aan deze maatschappij?
Mensen helpen en blijven geloven in een betere wereld. Onze wereld en ons Nederland is van iedereen. We zijn allemaal mensen en hebben allemaal recht op een veilig en gelukkig leven. Daar ga ik voor! Ik wil een bijdrage leveren aan onze maatschappij door mensen te helpen. In Nederland of ergens anders op de wereld.

Wil ik wel in Nederland of Europa zijn met al deze kortzichtige mensen?
Nee, eigenlijk niet! Ik heb echt geen zin om naar huis te gaan. Daar waar de mensen zeiken over de oproep tot het gebed en vluchtelingenopvang. Ik vind dat een hele groep Nederlanders onbeschoft en onmenselijk is. Deze mensen heb ik de afgelopen vier weken echt niet gemist. Ik heb in Thailand en Maleisië gezien dat verschillende culturen en geloven met elkaar kunnen samenleven en dat er heel veel mensen op de wereld zijn die gelukkig kunnen zijn met heel weinig. Daar kunnen wij nog veel van leren.

Ik verwacht heel veel van de mensen om mij heen maar geef ik hun wel hetzelfde terug?
Dat denk ik eigenlijk wel. Ik ben een mens dus ik maak ook fouten. Maar ik denk bijna altijd na over hoe ik andere mensen kan helpen. Het geluk van anderen is vaak belangrijker dan mijn eigen geluk. Wat ik soms nog weleens vergeet is nadenken over hoe ik dingen zeg. Vaak komt het direct vanuit mijn hart en gaat het niet eerst langs mijn hersens met als gevolg dat het er soms hard, lomp of onbenullig uitkomt. Niet altijd handig! Maar aan de andere kant ben ik wel in staat om mijn grenzen aan te geven en eerlijk en oprecht te zijn. De mensen die mij goed kennen weten dat ik alles voor hun over heb en altijd voor hun klaarsta.

Wat wil ik nu eigenlijk precies?
Mensen helpen en genieten van mijn leven en een leven samen met mijn lief en een wereld waarin we allemaal gelukkig en veilig kunnen zijn.

Welke volgende reis ga ik maken?
Ik wil als het kan een tijdje naar Tunesië en zit te denken over 2 maanden reizen. Een enkeltje naar Tunesië bijvoorbeeld en daar zolang blijven als ik wil. En dan of verder reizen richting Azië of weer terug naar Nederland. Ik wil zoveel mogelijk plekken op de wereld bezoeken en beginnen met Singapore, oostkust Maleisië en Borneo, Indonesië en de Filipijnen. Ook wil ik nog naar Australië en Nieuw-Zeeland. Ik wil nog naar IJsland en de Trans Siberië express lijkt me ook geweldig. En samen met mijn lief wil ik graag alle mooie plekken in Europa bezoeken. Plannen genoeg dus. Nu de uitvoering nog!

Hoe ver kan/wil ik gaan in mijn grenzeloos verliefd verhaal?
We zullen het zien. Op dit moment ben ik er in ieder geval nog niet klaar mee.

Wil ik wel onderdeel zijn van de Westerse samenleving waar we op dit moment het leven van de mensen in Europa belangrijker vinden dan het leven van de mensen buiten Europa?
Ik hoef niet per se in Nederland of Europa te wonen. Maar waar ik ook woon, ik wil een bijdrage leveren aan een betere, veilige en mooiere wereld.

Wanneer is genoeg nou echt genoeg?
Moeilijke en vage vraag. Zolang ik doe wat mij gelukkig maakt is genoeg nooit echt genoeg.

Hoe kan ik de onnodige controle loslaten van bepaalde dingen op mijn werk en in mijn privé leven?
Tijdens het backpacken liet ik alles gewoon op zijn beloop en het kwam altijd goed. Dus ik denk dat ik vertrouwen moet hebben in de mensen om mij heen en de dingen die gebeuren. Uiteindelijk komt alles altijd op zijn pootjes terecht. En ik hoef echt niet alles zelf te doen want andere mensen kunnen ook wat ik kan. Vooral op mijn werk wil ik die gedachte vasthouden.

Welke angsten heb ik nog en hoe ga ik die overwinnen?
Ik kan zo niet bedenken waar ik nog bang voor ben. Misschien het uiten van mijn emoties. Niet een echte angst maar ik ben er niet zo goed in. Dat zou ik kunnen ontwikkelen en verbeteren.

Wanneer ben ik nou echt gelukkig?
Als ik kan doen wat mij gelukkig maakt op een plek waar ik me thuis voel.

Hoe kies ik voor mezelf zonder andere mensen te kwetsen?
Ik denk dat het niet altijd mogelijk is om voor mezelf te kiezen zonder andere mensen te kwetsen. En dat is niet erg en moet mij ook niet tegenhouden. Dit is mijn leven en ik moet het leven op mijn manier en andere mensen moeten dat respecteren.

Ben ik begin volgend jaar samen met de liefde van mijn leven of ga ik opnieuw beginnen?
We zullen zien. Opnieuw beginnen is in ieder geval nog geen optie.

Is 4 weken backpacken voor nu voldoende of wil ik meer?
Niet voldoende! Natuurlijk wil ik meer! Reizen en backpacken is geweldig en daar krijg ik nooit genoeg van.

Nou dat waren een heleboel vragen en antwoorden. Wat vinden jullie ervan? Hebben jullie zelf ook weleens dit soort vragen en hoe ga jij dan op zoek naar antwoorden? Of vind jij dit soort vragen aan jezelf totaal overbodig en belachelijk? Dat kan natuurlijk ook. Niemand is hetzelfde en ieder mens staat verschillend in het leven en gaat op verschillende manieren met verschillende situaties om. Ben jij wel zoals mij en heb jij soms een hoofd vol met vragen, schrijf ze dan gewoon eens op. En probeer dan een tijdje later de vragen te beantwoorden. Ik heb geleerd dat ik rust krijg in mijn hoofd als ik mijn vragen en gedachten op papier zet. Wie weet helpt dat voor jou ook! En denk je nu: ik heb dit ook maar ik kan er wel wat hulp bij gebruiken? Dat doe ik met alle plezier hoor!

Liefs DebskiG

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s