Hallo lief, hallo Tunesië!

26 januari 2016 kwam ik thuis vanuit Maleisië en 12 maart 2016 ging ik weer op reis. Naar Tunesië. Naar mijn lief. Dit keer voor een week. Maar opnieuw op zoek naar antwoorden. Antwoorden op vragen die ik zelf heb en antwoorden die ik van mijn lief wilde hebben. Reizen is voor mij meer dan relaxen op vakantie. Reizen is voor mij een zoektocht naar mezelf. Een avontuur. Een avontuur om vragen als wie ben ik en wat wil ik te beantwoorden. Reizen is mijn spiegel. Mijn reflectie. 

Ik las afgelopen week de blog Zelfreflectie van Mohsin op wereldreis en toen moest ik daar echt even over nadenken. Mohsin ziet zijn “uit de hand gelopen” wereldreis als een studie. Een opleiding waarin je leert over het leven en over jezelf. Daardoor zette hij mij aan het denken. En natuurlijk is Mohsin niet de enige. Ik heb sinds ik terug ben van mijn backpack avontuur zoveel bijzondere gesprekken gehad met een aantal mensen. Ik merk ook dat ik deze gesprekken nodig heb. Want mijn hoofd loopt weer over met een heleboel gedachten. Dank je wel alle lieve mensen die mij helpen en mij aan het denken zeggen. Dank je wel voor jullie bijdrage aan mijn groei als mens.

De eerste twee weken nadat ik terug was uit Thailand en Maleisië hadden mijn lief en ik het enorm knus. Fijne gesprekken op Skype, veel bellen en appen en elke avond samen studeren. Ik was overtuigd van onze liefde en was van mening dat het helemaal goed ging komen. Door onze maand “pauze” hadden we elkaar en ons gezamenlijke doel weer gevonden. Heerlijk! Op naar een leven samen in Nederland. Ik had energie voor tien. Werken ging goed, niet meer moe, huis aan het kopen en toen werd het langzaam weer minder.. Minder alles. Minder contact, minder zichtbare liefde, minder slaap, minder eten en vooral minder gelukkig. En daar tegenover veel discussies, veel strijd, veel twijfel en veel stress. Tijd om actie te ondernemen dus! Tijd om naar Tunesië te gaan.

Daar waar ik altijd naar Tunesië toe wilde om gelukkig samen te zijn wilde ik nu naar Tunesië toe om een oplossing te vinden. Hopelijk een positieve oplossing. En hopelijk ook een manier om gelukkig samen te zijn. Maar dit doel maakte toch dat ik met een heel ander gevoel op weg ging. Omdat ik bijna niemand had verteld van mijn gevoel en doel wenste iedereen mij heel veel plezier. Logisch natuurlijk ook! Na een jaar ging ik eindelijk mijn lief weer zien. En ik zei dan ook tegen iedereen dank je wel, met een grote glimlach en stralende blik van verliefdheid! Maar wat was ik misselijk en bang en gestrest.

Nu ik in het vliegtuig zit gaat het wel weer. Gisteren zat ik nog in de ja-nee, ik ga wel-niet fase en waren mijn maag en hart om de beurt achtbaanritjes aan het maken. Vanochtend in de auto was ik opgelucht dat ik eindelijk op weg was en dacht ik alleen op het vliegveld nog even na over omdraaien. En nu zit ik in het vliegtuig. Het is nog steeds heel spannend maar ook wel weer leuk spannend. Mijn avontuur gaat verder en deze week ga ik weer veel leren. Over mezelf, over mijn lief en over onze relatie. Ik wil er een mooie en bijzondere week van maken wat het einde van deze week ons ook zal brengen. Ik wil geen ruzies en frustraties en gedoe. Ik wil goede gesprekken en liefde, of we nou wel of niet samen verder gaan aan het einde van deze week. Want hoe je het ook went of keert ik ga wel naar Tunesië. Naar Hammamet. Naar de plek waar ik altijd zo blij en gelukkig was. Naar de liefde van mijn leven.

Wordt vervolgd!

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s