Even niet grenzeloos verliefd in maart 2016

Mijn vlucht van 2 uur en 50 minuten duurde voor mijn gevoel net zo lang als de vlucht naar Kuala Lumpur van 12 uur en 50 minuten. Er werd ook nog eens heerlijk ruikende koolvis met broccoli geserveerd. Hoe bedenken ze het! Van misselijk naar misselijker naar misselijkst in iets minder dan 3 uur tijd. Maar toen stond ik na een jaar eindelijk weer met mijn voeten op Tunesische bodem. Zo spannend!

Door de douane, naar de bagageband met een hartslag van 220 slagen per minuut. Droge mond, zweethandjes, totaal de bibbers en dan is het zover. Stel je voor: 1 vliegtuig dat binnenkomt op een vliegveld. Voor de rest is het uitgestorven. Ik gok 300 mensen in het vliegtuig en daarvan ongeveer 30 niet-Tunesiërs, toeristen dus. Dan kom je dus naar buiten en staat je lief daar. Samen met ongeveer 100 andere wachtende Tunesiërs. Dat voelt echt akward. Iedereen kijkt naar de “toerist” die naar haar vriend zoekt. En iedereen is nieuwsgierig wie die vriend dan is. En dan zijn we eindelijk weer samen na precies 365 dagen. Een knuffel en een kus en dan snel naar buiten. Bah ik hou er niet van als iedereen zo naar ons kijkt!

Binnen 5 minuten was het alweer vertrouwd. Gezellig, knus, veel liefde en een stevige discussie op zijn tijd. Maar dat moet ook. Er moet niet alleen geknuffeld maar ook gepraat worden. Want dat was mijn doel: goede gesprekken, duidelijkheid en liefde. Voor het eerst hadden we een appartement van een particulier in plaats van een hotel. Dat betekent dus alles zelf regelen. Nou hoe dat ging? Wonderbaarlijk goed. De eerste dag gingen we samen naar de supermarkt en daarna zorgde mijn lief elke dag voor de boodschappen. Hij maakte schoon en ruimde op. Een voorbeeld voor menig man.

Wat we hebben gedaan in dit geweldige land dat afgeschilderd wordt als onveilig en eng? Genoten! Lekker uitgeslapen en genieten van elkaar. Samen eten en met vrienden naar het café. In de zon op het terras zitten, praten en relaxen. Simpel samenzijn en onderdeel uitmaken van de Tunesische maatschappij. En we hebben samen gestudeerd. Eerst hebben we de 2 uur durende film gekeken over de Nederlandse samenleving. En ja, ik heb ook nieuwe dingen geleerd over ons kikkerlandje. Daarna zijn we opnieuw begonnen bij les 1 en toen ik zaterdag wegging waren we bij les 23. Goed hè? We hebben afgesproken dat we het examen gaan aanvragen voor in augustus. Een kleine 5 maand dus nog. Voor mijn lief een stok achter de deur en voor mij duidelijkheid en minder stress.

Ik heb weer enorm genoten van mijn lief en van Tunesië. We zijn de hele week gewoon in Hammamet geweest en hebben geen gekke dingen gedaan. Veel tijd samen doorgebracht en ‘s avonds met vrienden naar café. Iedereen was heel beschermend en lief en ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Toch was het niet hetzelfde. Hammamet was leeg en rustig en stil. En op de gezichten van de vele jongens en mannen op straat is verdriet, frustratie en verslagenheid te zien. Ik sprak hierover met een vriend van mijn lief en die gaf ook aan dat veel jongeren het gevoel hebben dat alles wat ze doen nutteloos is. Waarom studeren als je toch geen werk kunt vinden? Waarom jezelf ontwikkelen als je toch geen toekomst hebt? Ik begrijp die denkwijze wel een beetje maar ik wou dat er iets meer vertrouwen in de toekomst was. Ik hoop dat ik ooit een bijdrage kan leveren aan de verandering van die mentaliteit en aan de ontwikkeling van jonge Tunesiërs. Laat ik dat maar mijn droombaan noemen. Maar voor nu wil ik mij eerst focussen op de toekomst van mij en mijn lief samen in Nederland.

Ik zou ik niet zijn als ik ook in Tunesië niet nog een paar dagen ziek geweest zou zijn. Wat begon met een hoestje ging verder in spierpijn, koorts en benauwdheid. Heerlijk de griep te pakken gehad dus. Verschrikkelijk! Ziek zijn op een andere plek dan thuis is zo niet leuk. Maar gelukkig zorgde mijn lief goed voor mij. Hij ging naar de apotheek en maakte thee. Al snapte hij niet hoe ik in godsnaam thee zonder suiker kon drinken. Hilarisch de zeg-nee-tegen-suiker-hype in Nederland tegen de suiker-in-alles-mentaliteit in Tunesië. Uiteindelijk ben ik een week later ziek terug naar Nederland gevlogen. Dat maakte het afscheid wel iets makkelijker. Want alles wat ik wou was mijn eigen bed. Daar waar naast ons een Duits meisje hysterisch stond te janken bij haar afscheid van haar Tunesische lover gingen wij voor de knuffel, de kus, een high-five en een glimlach. En de woorden: tot straks in Skype. En dan is het weer zoals het al zolang is, zover weg maar ook zo dichtbij.

Tot snel!

Foto 18-03-16 17 02 19

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s