Ik wil niet in hokjes denken! Wat jij?

Een aantal jaren terug ben ik afgestudeerd op het labelen van mensen. Korte samenvatting van mijn onderzoek: mensen op basis van hun personaliteit in een rood, geel, groen of blauw hokje te plaatsen. En sindsdien heb ik een enorme hekel aan hokjes. Maar ik betrap me er zelf ook op dat ik er vrolijk aan mee doe. En niet alleen ik maar iedereen om mij heen. Familie, vrienden, volgers op social media. En ga zo maar door. We plaatsen elkaar allemaal in hokjes. Hoe dan? Dat zal ik proberen uit te leggen.

Ik heb een relatie net zoals veel mensen om mij heen. Een relatie met iemand. Met een man. Hokje 1. Ik ben dus niet homoseksueel. Ik ben blank en mijn man is getint dus zijn we een mixed couple. Hokje 2. En ik heb niet zomaar een relatie. Ik heb een relatie met mijn man die ver weg woont. Ik heb een (hippe hashtag) #longdistancerelationship. Hokje 3. Ver weg is vaag dus gaan we het verder uitsplitsen en heb ik een relatie op afstand met een man uit Tunesië. Hokje 4. Op basis van mijn relatie pas ik dus al in 4 hokjes. 4 hokjes met verschillende soorten mensen die uiteindelijk allemaal in hokje 1 voldoende tot hun recht zouden komen: we hebben allemaal wel of niet een relatie met iemand. Waarom zou je dat verder willen uitsplitsen?

Dan gaan we verder met mijn opleiding. Ik ben universitair afgestudeerd. Hokje 5. Tijdens mijn opleiding communicatie wetenschappen heb ik mij gespecialiseerd in interne communicatie. Hokje 6 en hokje 7. En ik ben afgestudeerd in teamontwikkeling op basis van labelen. Hokje 8. Nu leven we in een wereld waarin onderscheiden op basis van opleiding normaal is. En wenselijk. Want het is nu eenmaal zo dat niet iedereen de potentie heeft om dokter te worden. Maar toch. Wat is er uiteindelijk meer van belang in een sollicitatieprocedure: het hokje opleiding of wie je bent, wat je wilt en kunt en hoe je in een organisatie of team past? Hoe je tot je recht komt als persoon laat ik maar zeggen.

Een hokje opleiding is natuurlijk gemakkelijker dan iemand op basis van gevoel inschatten, beoordelen en plaatsen. Dus zijn er testen ontwikkeld om iemand op basis van een personaliteit in een hokje te plaatsen. Uit één van die testen komt naar voren dat ik rood ben. Hokje 9. Rood betekent extravert en taakgericht. Duidelijker kan het niet hè? Het verzamelwoord voor rood is dominant. Hokje 10. Dominant klinkt direct negatief vind ik. Rood zijn heeft dus een negatieve lading. Terwijl de mensen die verder kijken dan ik in mijn rode hokje zien dat ik ook anders omschreven kan worden in mijn personaliteit. In wie ik ben. Dan moet je dus wel even buiten het hokje kunnen en willen denken. Kunnen vooral denk ik. Want lang niet iedereen is denk ik in staat om iemand te beoordelen en omschrijven op basis van een gevoel.

Vroeger toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging deden we de Cito toets. En kregen we een advies: vmbo, mavo, havo of vwo. Kon je niet zo goed leren dan was dat zo en ging je naar het vmbo. Nu heb je dyslexie, ben je beelddenker, hoog sensitief, heb je psychische klachten van bijvoorbeeld de scheiding van je ouders of heb je een vorm van autisme. Hokje 11, hokje 12, hokje 13, hokje 14 en hokje 15. Begrijp me niet verkeerd want ik weet dat dit serieuze diagnoses zijn. Maar het zijn ook diagnoses die ervoor zorgen dat je de rest van je leven in bepaalde hokjes terecht komt. Hokjes die andere mensen vertellen wat jij bent en niet wie jij bent. Hokjes die het mogelijk maken om elkaar te labelen en op basis daarvan de veroordelen.

Kijk maar eens verder. We krijgen steeds minder jongeren die op een beroepsopleiding een richting kiezen waarin ze met hun handen leren werken omdat ze op basis van een diagnose toch kunnen doorstromen naar een opleiding die vroeger buiten hun bereik zou zijn gevallen. Vroeger waren we of goed met ons hoofd of goed met onze handen. En beiden was ok. Beiden werden gewaardeerd en gerespecteerd. Maar nu is het anders. Nu denken we in hokjes en bedenken we excuses als een hokje niet past. Of het hokje wordt passend gemaakt. En waarom? Omdat ouders tegenwoordig teveel van hun kinderen verwachten? Of omdat de maatschappij dat doet?

Moeten we daar niet vanaf? Weg met de hokjes en terug naar de basis. Naar wie we zijn en wat we kunnen zonder excuses? Naar elkaar beoordelen en leren kennen op basis van gevoel en zonder label dat ons kenmerkt en excuses geeft die in de grote mensen wereld niet meer gelden. Want dat is het gevolg van allerlei bijzondere hokjes volgens mij. Toets niet gehaald? “Ja, dat kwam omdat ik te weinig tijd had”. Of “Ja, dat kwam omdat ik me niet kon concentreren”. En ga zo maar door. Zo werkt het toch ook niet in de grote mensen wereld. En het vervelende. Daar komen deze kinderen pas achter als ze in de toekomst aan het werk moeten. Als ze eindelijk een baan gevonden hebben. Dan komen ze erachter dat deze hokjes waarin wij ze nu plaatsen (nu nog) niet bestaan in de echte wereld.

Misschien moeten we daar eens over nadenken. Helpen we elkaar en de kinderen met het bedenken en creëren van hokjes of maken we het elkaar juist heel moeilijk? En in hoeveel hokjes zit jij? Wil je dat wel weten? Moet je dat wel weten? Als ik zou willen kan ik nog wel even doorgaan met mezelf in hokjes te plaatsen. Maar ik denk dat ik besluit om dat maar niet te doen want ik wil mezelf niet labelen. Ik ben DebskiG en dat is genoeg.

XXX

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s