De grenzeloos verliefd kater..

28 dagen later. Alleen met I’m so lonely van Akon in mijn hoofd. Oud en fout. Top materiaal voor de Q-music top 500 foute uur. Alleen in bed, alleen onder de douche (sorry voor de beelddenkers). Alleen gewoon alles alleen. Niet leuk! Niet dat ik keihard moet huilen als een chick met liefdesverdriet. Drie keer slikken en mijn tranen waren alweer bijna weg op Schiphol maar dat gevoel is veel erger. Moe, verdwaald, lusteloos en eenzaam. En dan die vragen: hoe voelt dat nu en mis je hem erg? En ga zo maar door. Lieve en goed bedoelde vragen natuurlijk en ik ben geoefend in een antwoord zonder emotie met een stoere glimlach. “Gaat goed hoor, ben er wel aan gewend!” Maar zodra ik thuis ben is het gewoon weer even zwaar niet leuk. Want het went dus eigenlijk niet. Nooit niet.

Dit keer was het vrijdag dat we afscheid moesten nemen. Dus zaterdag en zondag mocht ik van mezelf zielig zijn. Iets met Netflix en chocola en bokkenpootjes en thee en lekker met een dekentje op de bank. Maandag is het tijd voor het normale leven zei ik tegen mezelf. Hard werken en zorgen dat de tijd voorbij gaat vliegen. Drie lange maanden totdat het oktober is en naar verwachting de verblijfsvergunning rond is. En alle eventuele bezoekjes tussendoor zijn kadootjes. Positive thinking en een goede mindset it is. Er gaat weer gesport worden en het medelijden met mezelf is voorbij. Maya Angelou zegt hierover het volgende: “misschien heb je geen controle over wat je overkomt, je kunt er wel voor kiezen om je niet te laten kisten”. Ok! Check! En gaan. Ik kan dit!

Maar dat viel even tegen. Aan de ene kant wil ik alleen zijn. In bed, onder de deken. Je kent het wel: gevoel winterslaap en wakker worden als alles achter de rug is. En aan de andere kant wil ik leuke dingen doen met vriendinnen. Ik heb het gevoel dat het leven om mij heen doorgaat en dat ik stil sta. Mijn agenda is bijna leeg. En ik doe zelf ook weinig om hem vol te krijgen. Ik zeg ook niet hardop: “hallo, hallo is er iemand die iets leuks met mij wil doen?” Want dat voelt dan ook weer niet goed. Ik wil geen eenzame zielepiet gevonden worden. Maar ik wil wel leuke dingen doen. Rollercoaster van emoties en gevoelens dus. En ik zal voor moeten zorgen dat ik weer in mijn ritme kom. Ik denk dat het voor heel veel mensen moeilijk te begrijpen is hoe ik me voel. Er zijn natuurlijk maar weinig mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Stap 1 is weer normaal aan het werk te gaan. 40 uur per week hiep hoi! En dan komt die agenda vanzelf wel weer vol.

Maar voordat we overgaan tot ons “normale leven” moesten we nog iets anders regelen. De koffer van mijn lief was waarschijnlijk blijven staan in Amsterdam en is in ieder geval niet aangekomen in Tunis. Jaja dat hebben wij weer. En waar de koffer is? Dat is de vraag. Zwaar irritant en frustrerend. Een koffer vol met kleren, schoenen, studiemateriaal, chocola en weet ik veel wat nog meer. Bijna alle kleren van mijn lief trouwens. Natuurlijk niemand die ons meer kan/wil vertellen. In Tunis niet en op Schiphol niet. 10 e-mails en 30 telefoontjes verder en geen fatsoenlijk antwoord hebben we gehad.

Uiteindelijk (na 5 dagen) bleek dat het rapport dat we gekregen hadden geen officieel rapport was en dat we een officieel rapport nodig hadden . Dit had Tunisair niet afgegeven, de slimmerds! Een officieel PIR rapport betekent namelijk ook eventueel een schadeclaim. Belachelijk toch! Zodra mijn lief het officiële rapport had laten opmaken was de koffer ook terecht. Hij was niet gelabeld bij het inchecken. Een week later, 6 ritjes naar het vliegveld en een heleboel frustratie en stress verder waren mijn lief en zijn koffer eindelijk niet meer grenzeloos verliefd. En het weerzien? Dat was mega romantisch!

En nu? Nu hebben we weer dates op Skype. En whatsappen we en bellen we. Verschrikkelijk! Ik krijg er steeds meer een hekel aan. Ik ben begonnen met The Vampire Diaries, een heerlijke Netflix serie voor ‘s avonds in bed. In plaats van met mijn lief slaap ik nu dus met vampieren. En zoals altijd ben ik alweer aan het vooruitkijken en tickets aan het zoeken. Ik naar Tunesië of mijn lief weer naar hier. Het kan allemaal. En ik ben papieren aan het klaarmaken die ik straks moet inleveren bij de IND. Oktober, nog 3 lange maanden en dan is het zover..

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s