Ik zie de liefde in zijn ogen!

En toen had ik dus 2 weken vakantie. Alleen. Ik hier en mijn lief daar. 1700 kilometer verderop. En nu? De eerste 2 dagen ging ik als een gek op zoek naar vakanties. Last minutes, rondreizen, singlereizen. Alles kwam voorbij. Ik screende potentiële reisgenoten in mijn omgeving. Lees: 99% had de vakantie al geboekt met hun lief of vriend(en) en 1% vond het een geweldig idee maar nu even niet. Dat dus! Ik was op mezelf aangewezen. En toen stelde ik mijzelf de vraag: lieve Debski, waarom wil jij per se nu op vakantie? 1. Omdat ik tegen heel veel mensen heb gezegd dat ik hoe dan ook op vakantie zou gaan. 2. Omdat ik mijn lief wilde laten voelen dat ik enorm teleurgesteld was. 3. Omdat ik wilde wegrennen voor de werkelijkheid.. Goede redenen om op vakantie te gaan? NOT! Streep erdoor. Ik bleef 2 weken thuis.

Nou ja thuis? Ik ben naar Kaatsheuvel, Harderwijk en Duitsland geweest. Het waren 2 geweldige weken. Ik heb uitgerust. Ik heb heerlijk geslapen. Ik heb de Olympische Spelen gekeken. Geweldige gesprekken gehad met geweldige mensen. Inspirerende nieuwe mensen leren kennen. Ik heb geleerd van de ervaringen van andere mensen. Ik heb gezwommen en aan het strand gelegen. Ik ben bruiner dan bruin geworden. Ik heb geschilderd als Picasso wat ik al zolang wou (nee, ik word geen Picasso). Ik heb een heerlijke tijd gehad zonder internet. Ik ben met 30 graden buiten naar de sauna geweest om nog meer te zweten. En naar de Efteling om alle achtbanen uit te proberen en alle angst en stress te laten gaan. Ik heb gelachen en gehuild en me enorm goed vermaakt. Zo! Dat klinkt allemaal mega blablablabla en heftig. Maar ik voel me goed. Me-time in plaats van ik en mijn lief time in de vakantie is blijkbaar af en toe ook nodig. Niets moet en alles mag zonder de stress van op vakantie gaan is goed bevallen. Zeker voor herhaling vatbaar!

Maar toen was de vakantie voorbij en was het operatie tijd. Onder het motto “het is maar een vinger” meldde ik mij op het ziekenhuis. Dagopname, oftewel na een paar uurtjes in een ziekenhuisbed mocht ik weer naar huis. Met een verdoving in mijn arm vanaf mijn schouder die 24 uur kon blijven zitten. Die arm deed werkelijk niets. Lees: ik stond op en de arm bleef liggen. Lekkere slappe hap, eeeuuhhh arm zonder pijn. ‘s Avonds kwamen 2 van mijn vriendinnen langs met een heerlijke sexy Tony Chocolonely reep en een paar tijdschriften. Lief en gezellig!

En toen de volgende ochtend kwam was het feest voorbij. Ik had kiespijn in mijn vinger. Say what? Ja! Kiespijn in mijn vinger. Enorm veel zenuwpijn dat gewoon echt heel naar was. En pijn in mijn hart. Ludevedu. Arme ik! Hulpeloos en zonder mijn lief moest ik mijn dagen doorbrengen. De enige die mij begreep was lieve Jelle. Het beste hondje dat er bestaat. Zachtjes kwam hij tegen mij aanliggen en ik zag de liefde in zijn ogen. En Toby (hondje 2) die deed soms eventjes mee..

Na 2 weken ging ik natuurlijk weer naar mijn werk. Want van thuiszitten word ik een klein beetje gek. Een klein beetje maar hoor! Werken kun je het niet noemen. Maar aanwezig ben ik wel. Elke dag een paar uurtjes met één hand een beetje bijspringen. Het houdt me zo heerlijk van de straat! Tja Netflix en 31 graden is ook niet alles met een pijnlijke vinger. Een vinger die nog ongeveer 3 maanden vervelend en onbruikbaar of slecht bruikbaar zal zijn. Echt waar! Mijn gedachte van “het is maar een vinger” is niet meer. Het is gewoon een irritante stomme vinger!

En toen was het 9/11. Een verschrikkelijke dag in de Amerikaanse geschiedenis. In de wereldgeschiedenis. In onze geschiedenis. Wie herinnert zich niet de aanslagen op de Twin towers in New York op 11 september 2001? Elk jaar weer heb ik kippenvel en blijf ik mij afvragen waarom al deze onschuldige mensen gedood zijn door deze laffe daad. Maar persoonlijk is vanaf nu 9/12 een verschrikkelijke dag in mijn geschiedenis.

Maandag 12 september 2016 om 22:51, het moment dat we per mail te horen kregen dat mijn lief zijn examen niet gehaald heeft. Ik lag net in bed en keek nog even een keertje op mijn telefoon. Toen zag ik het mailtje van DUO en heb ik 5 minuten nagedacht. Openen of niet openen. Nu openen of morgenvroeg openen. Ik koos voor openen en heb daarna natuurlijk geen oog meer dicht gedaan. Ja ja, ik weet het. Het kan altijd erger. Maar dit was even een dikke teleurstelling voor mij. En voor mijn lief. NIET GESLAAGD! En hoe nu verder? Alweer weet ik het even niet..

Wordt vervolgd..

XXX Debski

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s