Examen niet gehaald, en nu??

Voor wie mijn laatste blog niet gelezen heeft, dit was het laatste stukje: Maandag 12 september 2016 om 22:51, het moment dat we per mail te horen kregen dat mijn lief zijn examen niet gehaald heeft. Ik lag net in bed en keek nog even een keertje op mijn telefoon. Toen zag ik het mailtje van DUO en heb ik 5 minuten nagedacht. Openen of niet openen. Nu openen of morgenvroeg openen. Ik koos voor openen en heb daarna natuurlijk geen oog meer dicht gedaan. Ja ja, ik weet het. Het kan altijd erger. Maar dit was even een dikke teleurstelling voor mij. En voor mijn lief. NIET GESLAAGD! En hoe nu verder? Alweer weet ik het even niet..

Een maand later: de kater na een slecht examen. Hoe deze 4 weken gingen nadat we te horen hadden gekregen dat mijn lief zijn basis inburgeringsexamen niet gehaald heeft? Nou ongeveer zo:

Stap 1:
G€@4@:@32@V!@&#£}’D voor een week vanaf mijn kant en tranen met tuiten vanaf de kant van mijn lief. En nee dit lost niets op maar ja het was even heel erg nodig. Allebei moesten we op onze eigen manier even omgaan met deze teleurstelling.

Stap 2:
Na de woede, teleurstelling, de frustratie en het ongeloof kwam het onbegrip bij mij. Hoe was dit mogelijk? Hij had dit echt kunnen halen. Toch? Bij mijn lief bleef de teleurstelling en hij bleef maar herhalen: “its not possible, I do my exam very good habibi!” Jaja ook aan zijn Engels valt nog het één en ander bij te spijkeren.

Stap 3:
Uiteindelijk kwamen we weer op aarde terecht maar het onbegrip blijft want er is geen inzagerecht voor inburgeringsexamens. Wat er verkeerd ging? Daar komen we dus nooit achter. Het zal in ieder geval een stukje laksheid geweest zijn. Want dat leren voor het examen was niet de grootste hobby van mijn lief. Dat irriteert mij nog het meest. Ik moet ervan uitgaan dat hij zijn uiterste best heeft gedaan. Maar vind ik dat goed genoeg?  En ik heb mij dan de afgelopen weken ook vaak de vraag gesteld: hoe graag wil mijn lief op korte termijn samen met mij in Nederland leven? Hij zegt heel graag en ik probeer sterk te blijven en het te blijven geloven. Maar het kost mij moeite.

Stap 4:
Uiteindelijk kwamen bij mij natuurlijk ook de tranen. Die stomme vinger die enorm pijn doet en niet meewerkt. Iedereen die vraagt: hebben jullie al uitslag van het examen? En ik die het nog niet aan iedereen wilde vertellen maar eerst zelf wilde verwerken. Wat confronterend! Het voelde soms als liegen met een stalen gezicht. Ik was zo overtuigd van een leven samen in Nederland vanaf november/december. En nu hebben we niets.. Niets behalve internet en afstand, 1751 verre kilometers en een hoop frustratie. Ik schaamde me zelfs een beetje omdat mijn lief zijn examen niet had gehaald. Alsof het ook een beetje mijn schuld was. Of omdat iedereen nu kon zeggen: “Zie nou maar, dit gaat nooit goedkomen!” Als ik onder een steen kon kruipen had ik het gedaan. Geen optie, helaas. Ik moest deze tegenvaller delen met mijn familie, vrienden, collega’s en natuurlijk jullie. En dat is ook direct iets dat mij dan weer stoort. Niemand in Tunesië weet dat mijn lief examen heeft gedaan en laat staan dat mensen weten dat hij zijn examen niet gehaald heeft. Zelfs zijn familie niet. Verschrikkelijk toch? En waarom hij dit (en ons) met bijna niemand deelt? Zeg het maar, ik weet het niet. Als ik mijn plannen en problemen met niemand zou kunnen delen zou ik diep ongelukkig worden. Ik heb mensen nodig om te brainstormen en beslissingen te nemen. En over mijn liefde voor hem kan ik de hele dag wel praten. En dan denk ik weer: hoe graag wil mijn lief op korte termijn samen met mij in Nederland leven?

Stap 5:
En dan komt het omslagpunt. Genoeg drama en we gaan op zoek naar een oplossing. Een goede oplossing. Makkelijker gezegd dan gedaan want wat is nu een goede oplossing? Ik kreeg mijn strijdlust terug en mijn lief is wakker geworden en weet dat een beetje studeren geen optie is. We moeten niet vechten tegen elkaar maar samen en met elkaar tegen de rest van de wereld. Maar of mijn lief er ook zo over denkt. Dat is de vraag. We gaan het meemaken. Hocus spocus pilatus motivatus en strijdlust alstublieft. Richting Tunesië. En goooo!

Na stap 5 ging ik dus over op het maken van een plan. Een plan de campagne voor poging 2 en als doel een leven samen in Nederland begin 2017. Realistisch en haalbaar wat mij betreft. Maar ik ben niet hem.

Idee 1:
Het eerste idee was snel opnieuw examen aanvragen en doen. Maar dat werd hem niet. Mijn lief is een beetje bang geworden. En hij wil rustig leren en dan pas opnieuw examen doen. Het enige wat ik dacht: tuurlijk schat, dan beginnen we in 2022 toch aan ons bejaardenleven samen. Geen optie dus voor mij. Ik moet altijd een soort van plan hebben want anders is de afstand niet vol te houden. En in dit geval is een plan een datum. En een beetje snel want dit alles heeft nu lang genoeg geduurt. Daarnaast denk ik serieus dat mijn lief ook een datum nodig heeft als stok achter de deur. En weer die vraag: hoe graag wil mijn lief op korte termijn samen met mij in Nederland leven?

Idee 2:
Het tweede idee was stoppen met deze relatie. We hebben dit al vaker gedacht. En niet om de liefde want die is er wel. Maar vooral om alles eromheen. Misschien is het wel gewoon niet meant to be. Misschien heeft diegene daarboven wel een beter plan voor ons. Ik ben wel iemand die gelooft dat een leven een soort van uitgestippeld is en dat je het gewoon moet meemaken en doormaken. Maar dat idee van stoppen met deze relatie was een idee met de 5 seconden regel à la mag ik het wel/niet nog opeten. Nou stoppen is dus nog geen optie. Ik ben de afstand zat, wij zijn de afstand zat maar we krijgen het voor elkaar. Strijdlust 2.0. Toch?

Idee 3:
Het derde idee was een beetje extra hulp van iemand in Tunesië in de vorm van Nederlandse les. Uit navraag blijkt er gewoon een school in Hammamet te zijn die Nederlandse les aanbiedt. En de juf blijk ik op mijn Facebook te hebben. Daar kom je dan samen achter na 3 jaar. Ongelovelijk! Hadden we dat maar eerder geweten. De Nederlandse les, een pakket van 30 uur, hebben we aangevraagd met het idee ergens half oktober te beginnen. Om de dag 2 uur les in de avond. Het is geen inburgeringscursus maar altijd goed voor het zelfvertrouwen was ons motto. Direct ook in Nederland een ander studiepakket aangevraagd wat iets eenvoudiger werkt. Ik blij en lief blij. Dit was een goed idee volgens mijn lief! Eindelijk iets positiefs. Totdat we te horen kreeg dat de Nederlandse les niet door zou gaan. De juf was nog in Nederland en wist nog niet wanneer ze terug zou gaan naar Tunesië. En ze was bang dat ze niet aan onze verwachtingen kon voldoen omdat mijn lief bezig is met inburgeren en dat dit anders is dan een cursus Nederlands. Dat zijn inderdaad 2 verschillende dingen maar ik denk dat mijn lief vooral een stukje zelfvertrouwen nodig heeft. Super jammer dat dit niet door kon gaan. Dikke teleurstelling 3086 of zoiets. En toen?

Idee 4 is geen idee:
We waren weer even out of ideas. Ondertussen werd mijn vinger weer vrijgelaten en hoef ik pas over 3 maanden terug te komen bij die leuke, charmante plastische chirurg. Ik kon langzaam mijn werkuren weer uitbreiden en voelde mij steeds beter. Mijn lief daarentegen? Die leek wel een beetje ongesteld. Neem van mij aan, ongestelde mannen zijn nog erger dan ongestelde vrouwen. Herkenbaar? Hij had echt even een dipje! Hoe kan het ook anders. Examen niet gehaald. Telefoon gestolen. Na een week een nieuwe telefoon. Na twee weken de nieuwe telefoon kapot. 1751 kilometer afstand, bijna geen contact en geen plan. Geen vooruitzichten, helemaal niks. Drama, drama, drama. Wat mijn lief dan niet ziet is dat hij in oplossingen moet denken en niet in problemen. Hij heeft nooit geleerd dat er voor elk probleem een oplossing is als je maar wilt. En op die momenten zou het toch fijn zijn als hij zijn problemen met zijn familie, vrienden en collega’s zou kunnen delen. Waarom toch dat stiekeme gedoe. En weer is daar die vraag: hoe graag wil mijn lief op korte termijn samen met mij in Nederland leven?

Idee 5:
Gelukkig kwam er alweer snel een nieuwe telefoon voor de “nieuwe” telefoon en konden we weer verder. Elke avond voor het café (om koffie te drinken voor de duidelijkheid) samen een les studeren via Facetime is het vijfde idee. 29 lessen, dus 1 maand en dan nog een paar weken examentraining en dan knallen tijdens poging 2! Klinkt als muziek in de oren toch? Nu de uitvoering nog. Want de vraag blijft toch: is dit mijn idee of is dit ons idee? Het wordt mij niet helemaal duidelijk wat mijn lief nu wil. En de mensen die mij goed kennen weten dat ik niet zo goed ben met onduidelijkheid en geen plan. Iets met controle en een doel. Steenbok? Ja! Maar het begint goed. De lessen zijn bij te houden en we praten steeds meer Nederlands. Zou het dan toch goedkomen?

Idee 6:
Het zesde idee is ik een tijdje naar Tunesië. Gezellig samen leven. Helpen met studeren en dan het examen doen. Mijn lief deze kant op kan niet want er moet 3 maanden tussen de eerste en tweede visum zitten. Jaja, regeltjes genoeg. Maar als ik naar Tunesië wil heb ik vrije dagen nodig. En de vrije dagen waren bijna op. Hoe kan het ook anders met al die reisjes en gezelligheid die ik dit jaar al gehad heb! En ik voel me schuldig naar mijn lieve collega’s die dan weer mijn werk erbij moeten doen. Tijd voor een goed gesprek dus. Eerst met mijn manager en daarna met mijn team. Gelukkig begrijpt iedereen hoe het zit en hoe graag ik wil dat dit goed komt. Dus in overleg kan ik de komende tijd een tijdje naar Tunesië. Dus daar waar bij mij alles en iedereen meewerkt versus mijn lief en zijn situatie waarin niets (mee)werkt. Maar is dat echt zo? Doet hij dit zelf of wordt het hem echt zo moeilijk gemaakt? En kom ik daar ooit achter? Nog steeds de vraag: hoe graag wil mijn lief op korte termijn samen met mij in Nederland leven?

Idee 7:
En toen kregen we het mooie bericht dat de juf toch snel terug zou zijn in Tunesië. Mijn lief kon naar school om alles te regelen en de cursus te betalen en dan zou hij binnen een week kunnen beginnen. Vreugdedansje! Eindelijk kon ik hem weer een keer bellen met goed en leuk nieuws. En nu is het aan mijn lief. Gaat hij ervoor? Een paar weken school, hard studeren en dan binnenkort opnieuw examen doen? We zullen het zien. Als hij er niet voor gaat en zich niet aanmeldt voor de cursus op school is het eigenlijk wel duidelijk. Dan heb ik denk ik ook het antwoord op mijn vraag: hoe graag wil mijn lief op korte termijn samen met mij in Nederland leven? En dan wordt het tijd dat ik ga kiezen wat ik echt wil. Want het draait niet alleen om mijn lief. Het draait ook om mij. Spannende tijden dus!

Wordt vervolgd..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s