#1: Bonjour vanuit Hammamet – Tunesië!

En dan kom je op zo’n punt dat je niet meer weet wat je moet doen. Grenzeloos verliefd: alweer 3 jaar en bijna 3 maanden. Alweer 4 maanden alleen in Nederland. En weinig vooruitgang en des te meer frustratie en ongezelligheid. Van beide kanten. We zijn zo dichtbij maar ook zover weg bij een leven samen in Nederland. Opgeven is een optie. Of toch naar Tunesië gaan. Ook een optie, Of rustig afwachten. Geen optie.

Rustig afwachten is niet aan de orde. Ik voel me belabberd en heb last van mezelf. Mijn emoties en gedachten zitten in een achtbaan en mijn hersenen maken weer eens overuren. Gaat dit nog goed komen? En hoe dan? Omdat mijn lieve lief zich nog (steeds) niet heeft ingeschreven op school heb ik het contact verbroken. Onder het motto: no school, no relationship was ik er helemaal klaar mee. Ik vond het niet eerlijk naar mij toe en schaamde mij naar de juf toe die meerdere keren vroeg of meneer zich nog ging inschrijven. Wat een onbeschoft gedoe van mijn lief! Maar na een week geen contact leverde dat ook geen gewenst resultaat op. Het was stil. Zeer stil. Totdat hij na 8 dagen belde op FaceTime. Ik nam niet op. En toen kwamen de geweldige woorden op whatsapp: “I miss you very much” en “I love you“. Nou wat koop ik daarvoor? Helemaal niks dus! Ik besloot vol te houden en toen werd het er niet beter op maar slechter.

Dit is een typisch geval van ik kan soms niet met hem maar ik kan zeker niet zonder hem. Ingewikkeld! Dit betekent dus wel dat de optie opgeven geen optie is. Dat lukt me gewoon niet over het internet. Na 3 jaar op FaceTime even zeggen: “Sorry maar ik doe niet meer”. “Ik hou heel veel van je maar dit houd ik niet meer vol”. Nee dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Iets van: wat gij niet wil dat u geschied, doe dat ook een ander niet.

Dus na lang wikken en wegen, bibberende knieën en de eetlust van een hamster kwam ik tot de conclusie dat ik moest gaan. Naar Tunesië. Naar Hammamet. Naar mijn lief. Maar wat voelde dat kut en wat zag ik er tegenop. En wanneer moest ik dan gaan? En moest ik het overleggen? Want mijn lief zegt altijd direct: “dat kan niet”. Waarom niet? Iets met werk en druk en familie en ik de hele dag alleen als vrouw in Tunesië. Heel lief bedoeld allemaal.. Maar ik luister nooit zo goed naar wat hij zegt als het om dit soort dingen gaat. Als ik 4 weken kan backpacken door Thailand en Maleisië dan kan ik toch ook wel een tijdje in Tunesië zijn.

Dus heb in afgelopen donderdagavond een vlucht en hotel en transfer geboekt en heb ik vrijdagochtend op mijn werk gezegd dat ik eindelijk een beslissing had genomen en dat ik zou gaan. Vrijdagmiddag heb ik mijn koffer gepakt. Wat een opgave zeg. En ondertussen heb ik gejankt als een malle. Ik kon gewoon niet stoppen. Thuis, op mijn werk, overal. Iets met opgekropte emotie. Moeders zei weer eens: “jij praat ook nooit ergens over“. Klopt en dom, I know! Toen moest ik afscheid nemen van mijn lieve hondje Jelle die altijd zo lekker bij mij komt liggen als ik me slecht voel. Dat was zo niet leuk! En natuurlijk ook van mijn lieve ouders en broer en schone zus en Toby het andere hondje (die vindt mij iets minder lief). Soms vergeet ik even dat het voor mijn familie ook wel ingewikkeld is. Je zult maar een dochter/zus/schone zus hebben die dit soort gekke dingen doet. Sorry lieverds en dank voor alle steun en liefde! En toen ben ik gegaan!

Ik heb me nog nooit zo belabberd gevoelt. Wat een stress. Bibbers, kokhalzen, huilen en ga zo maar door. Ik was zo bang dat ik ging hyperventileren! En dat alles voor de liefde. Of beter gezegd: is dat liefde? Laten we hopen dat dit het waard is. Ik heb vrijdagnacht bij een lieve vriendin geslapen die mij naar het vliegveld heeft gebracht. En die heel lief, begripvol en behulpzaam is geweest de afgelopen dagen. Maar toen was het tijd. Ik moest alleen verder. Inchecken, douane en wachten op het boarden. Een heel mooi gesprek gehad met een oude Nederlandse vrouw die oorspronkelijk uit Tunesië komt en al 40 jaar in Den Haag woont. Toch mooi hoe zo’n vrouw je dingen kan leren over cultuurverschillen. Ze heeft mij mooie tips meegegeven en op het vliegveld in Tunesië heb ik haar bedankt. Ik voelde me al iets minder gestrest.

En toen. En toen. En toen. Toen werd ik opgehaald door Adel. Via het hotel had ik een transfer geregeld en Adel was mijn chauffeur. Lieve man, getrouwd en 2 kindjes. We hebben gezellig gekletst in een beetje Arabisch en Frans. Dat wordt mijn uitdaging vo0r de komende tijd. Lief moet studeren en ik kan en mag leren meer Frans en Arabisch te praten. Adel had veel vragen over mon ami (mijn vriend) en heeft mij veilig bij het hotel afgeleverd. Het voelde direct alweer goed. De omgeving en de lieve mensen. Tunesië wat ben je toch fijn!

De volgende stap was mijn lief op de hoogte stellen. Maar zoals gewoonlijk was die weer eens onbereikbaar. Ik heb geappt en gebeld via whatsapp. Gefacetimed en gewoon gebeld. Niks hoor. Dan maar eerst een douche en even bijkomen. 2 uur later nam hij de telefoon wel op. En dat ging ongeveer zo: “Hallo Debbie, alles goed?” “What you do?” “Eeuh schat sms’jes en appjes niet gelezen?” “Nee!” Nou toen ging ik dus vertellen dat ik in Tunesië was. En toen vond ie dat dus helemaal niet grappig. Hij geloofde mij niet en zei voor de grap dat hij in het vliegtuig zat. Nadat hij aan de foto’s zag dat ik toch echt de waarheid sprak hebben we afgesproken dat hij straks naar het hotel komt. En zijn laatste woorden waren: “Deb, this is not ok, you make me angry now“. Ik hou ook van jou lieverd!

Wordt vervolgd..

banner-social-media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s