#2: Bonjour vanuit Hammamet – Tunesië 

Inmiddels zijn we alweer 5 dagen verder. 5 dagen in Tunesië. 5 dagen in Hammamet en 5 dagen samen. Hoe is dat? Nou dat zal ik proberen uit te leggen in deze waarschijnlijk van de hak op de tak blog. Sorry daarvoor maar ik wil zoveel tegelijk schrijven dat ik het overzicht waarschijnlijk een beetje kwijt raak. Eerst maar eens beginnen bij het begin. 

Mijn lief kwam dus naar het hotel en keek mij aan alsof ik een geest was. Nu zag ik er ook niet echt woest aantrekkelijk uit na al die stress maar het kwam natuurlijk vooral omdat ik hem niet had gezegd dat ik zou komen. Ik kreeg een knuffel en een kus. We hebben samen verder ingecheckt en toen zijn we een hapje gaan eten. Het voelde direct alweer fijn en vertrouwd. Maar toen kwam het eerste probleem: de ouders van mijn lief. Hoe ging hij dat aanpakken? Hij had ze niet kunnen voorbereiden op het feit dat ik zou komen en dat maakte hem een klein beetje nerveus. Hij zou even naar huis gaan om de situatie uit te leggen en daarna terugkomen. Daarna werd alleen niet daarna maar de volgende ochtend pas. En waarom? Omdat hij niet tegen zijn ouders durfde te vertellen dat ik er was en een tijd zou blijven. Dit is dus het levende bewijs dat een verrassing niet altijd geslaagd is. Bah wat een kater had ik!

Ik was boos en teleurgesteld en kon niet echt begrip opbrengen voor de situatie. Maar ik had natuurlijk ook genoeg tijd om me te bedenken hoe ik dit ging aanpakken en kwam tot de conclusie dat er maar 2 opties waren: de ouders van mijn lief samen bellen en de waarheid vertellen of de eerst volgende vlucht terug nemen naar Nederland met het einde relatie signaal. Ik heb de opties aan mijn lief voorgelegd en hij belde gelukkig zijn moeder. Hij zei dat ik in Tunesië was en dat we langs wilden komen. Moeders vond dit ok, maar vroeg mijn lief om even op zijn vader te wachten. Uiteindelijk belde vaders terug dat het feest niet doorging. De beste man wil geen vreemden in zijn huis. Waarop mijn lief zei dat hij de komende tijd dan niet veel thuis zou zijn. Ik denk dat deze gang van zaken voor heel veel van jullie onbegrijpelijk is en dat is voor mij precies hetzelfde. Maar niet alleen voor mij maar ook voor mijn lief. Helemaal omdat hij het altijd goed wil doen voor iedereen en dat in deze situatie haast niet kan. Hij staat continu tussen zijn ouders en mij in en moet iedere keer keuzes maken waarin hij altijd iemand teleurstelt. Het feit dat beide ouders van mijn lief ziek zijn en bijna niet uit huis gaan maakt het er voor hem ook niet gemakkelijker op.

Maar goed. Mijn lief ging naar huis om een tas met kleren op te halen en sindsdien zijn we samen. Overdag is hij aan het werk en ‘s avonds doen we leuke dingen. Soms met zijn tweetjes en soms met vrienden. Wat ik dan doe overdag alleen? Beetje hardlopen, beetje sporten of zonnen op het dak van het hotel. Een boek schrijven over teamontwikkeling. Ik blog en teken. Jaja ik ben een carrière in de randlettering begonnen door een teveel aan vrije tijd. Elke dag maak ik een kaart met een quote die aansluit op mijn gevoel. En af en toe ga ik natuurlijk ook even lekker naar buiten om te genieten van het mooie tot nu toe zonnige Hammamet. Boodschappen doen in de supermarkt of een stokbroodje kopen bij het lieve oude mannetje in het kleine winkeltje iets verderop. Conclusie: ik doe knap weinig maar dat is voor nu ook wel even prettig.

Wat ik dan meemaak? Gisteren ging ik bijvoorbeeld even hardlopen en toen waren er een groepje schoolkinderen een beetje vreemd aan het doen. Met een groepje bedoel ik meer dan 100 schoolkinderen van 2 scholen die midden op straat tegen elkaar stonden te schreeuwen en te zingen. De battle van The Voice was er niks bij. En toen sprongen er dus zo’n 20 kinderen achterop een rijdende auto. De man stopte zijn auto en kwam met een knuppel zijn auto uitgerend. Nou en je raadt het natuurlijk al. Ik stond op de verkeerde plek. Midden op straat tussen de auto’s en alle kinderen kwamen op mij afgerend. En daar stond ik met mijn handen in de lucht heel veel draken van kinderen te ontwijken. Nu ben ik niet al te groot en stond ik dus niet heel erg stevig op mijn benen. Met de slappe lach ben ik dit hele tafereel ondergaan. Gelukkig stopte de man met de knuppel toen hij mij zag en liepen we samen terug richting zijn auto en mijn hotel. Hij kon er ook wel om lachen. Het was net een scène uit een film. Dus: schoolkinderen in Tunesië zijn iets anders dan schoolkinderen in Nederland.

Ook ben ik heerlijk aan het goochelen geweest met bedragen in de supermarkt en winkels. Het was mij nog nooit echt opgevallen maar 1 dinar wordt vaak geschreven als 1000 en niet gewoon als 1. Dat betekent dus ook dat 0,65 dinar wordt geschreven als 650. Nou om het even ingewikkeld te maken zeg! En om het voor jullie nog meer te verduidelijken. Ik kocht 2 flessen water, 2 stokbroden en een pakje Tuc koekjes voor 2200 dinar. Dat is dus 2,20 dinar en dat is omgerekend nog geen euro. Dus het verschil tussen Nederland en Tunesië is echt heel groot. Wat wel weer bijzonder is, is dat deodorant van Nivea wel ongeveer net zo duur is als in Nederland. Tot zover de prijsverschillen tussen Nederland en Tunesië.

Nou tot dusver mijn eerste dagen in Tunesië. Ik wil iedereen die gereageerd heeft op mijn vorige blog enorm bedanken. Ik heb heel veel positieve, leuke reacties en steunbetuigingen gekregen maar ik heb ook reacties gekregen van mensen die zeiden dat ik op moest passen met deze relatie. En zelfs reacties van mensen die zeiden dat ik moest stoppen met deze relatie omdat het allemaal niet lijkt te kloppen. Dat is allemaal hartstikke goed bedoeld en ik kan die eerlijkheid enorm waarderen. Maar ik lieg als ik zeg dat het niks met mij doet. Vergelijk het maar met een appje of telefoontje dat je krijgt en waarin wordt aangegeven dat je partner je bedriegt. Het zet je goed aan het denken en maakt je onzeker. Mij in ieder geval wel.

Voor de duidelijkheid: ik ben hier naartoe gegaan met een doel. Ik wil weten hoe en wat en waarom wij na 3 jaar nog niet samen zijn in Nederland. Ik wil weten wat de reden is dat mijn lief niet naar school is gegaan. Ook wil ik weten wat het plan van mijn lief is en hoe hij dit plan de komende tijd gaat uitvoeren. Ik wil ook weten hoe we het samen in Tunesië hebben en hoe de gedoetjes met zijn familie zich verder ontwikkelen. En ik wil dit van dichtbij meemaken omdat contact via internet alles soms nog ingewikkelder maakt dan het al is. Naar aanleiding van de afgelopen periode was voor mij de enige optie een tijdje hier in Tunesië zijn om te kijken en te voelen hoe dit verder gaat. Het meemaken en erbij zijn. Met als uiteindelijke resultaat binnenkort het examen opnieuw doen en daarna de papieren in orde maken of de relatie beëindigen. Want 2017 gaat zeker niet zoals 2016 worden.

Dus ja, ik ben op dit moment in Tunesië omdat ook ik af en toe mijn twijfels heb gehad en soms nog steeds heb over de hele gang van zaken in deze relatie. En omdat ik wil weten waar ik aan toe ben. Over mijn twijfels en gevoelens heb ik veel gepraat met mijn familie, vrienden, collega’s en mensen die in soortgelijke situaties hebben gezeten. Ik heb gevraagd en ongevraagd eerlijk en soms confronterend advies gekregen. En nogmaals daar ben ik dankbaar voor. Deze relatie met de afstand en cultuurverschillen is voor mij één groot avontuur en ik kan daarbij af en toe echt wel wat hulp gebruiken. Dankzij het internet ken ik ook de verhalen van mannen die misbruik maken van de verliefde gevoelens van Europese vrouwen maar ik ken ook hele mooie succesverhalen. Dus het kan zoals alles in het leven 2 kanten op gaan. Ik ga de komende weken goed luisteren naar mijn hart en gevoel en samen met mijn verstand gaat dit ervoor zorgen dat ik straks weet hoe het verder gaat.

Ik heb trouwens alle reacties, positief en negatief ook met mijn lief besproken en hij zei best wel terecht: “mensen die mij niet kennen weten niet waarom ik bepaalde dingen doe en zeg en waarom ik bepaalde dingen juist niet doe”. “Moeten die mensen niet eerst met mij in gesprek gaan voordat ze een mening over mij hebben?” Daar heeft hij ook weer een punt toch? Alleen weet ook ik soms niet waarom hij bepaalde dingen doet of juist niet doet omdat hij zo weinig praat over wat hij denkt en voelt. En over wat er in zijn leven gebeurt. En ja, ik weet het, hij is geen vrouw die alles in 1000 woorden probeert uit te leggen tot in het oneindige maar toch.

De reacties die ik kreeg op mijn laatste blog maakten ook dat ik terug werd gezogen naar het begin van deze relatie in 2013. Toen ik op social media alles te weten probeerde te komen over grenzeloos verliefd zijn.  En in contact kwam met meiden in soortgelijke situaties. Ik ben in het begin zo onzeker geweest over al die schattige, lieve, leuke meiden met een vriend in Tunesië of waar dan ook ter wereld. Die meiden die binnen een week bij de familie van hun vriend mochten thuiskomen en daar verbleven tijdens hun vakanties. Die zo gelukkig en verliefd waren en die nooit problemen of ruzie leken te hebben. Tenminste zo deden ze het lijken. En die dan binnen een maand verloofd waren. Nog geen jaar later waren ze getrouwd en samen in Nederland, Duitsland of waar dan ook. Jongens die hun familie en leven zonder problemen achter zich lieten en niet konden wachten op een leven samen in Europa. Dat klinkt allemaal heel romantisch maar is dat dan echt en oprecht? Dat doen we in een gewone relatie toch ook niet? Binnen een jaar getrouwd zijn en alles zo snel opgeven voor de liefde. Is dat dan liefde of is dat de kans pakken die je krijgt om een beter leven in Europa op te bouwen?

Niets is wat het lijkt. En ik weet dat het bij anderen vaak anders en beter lijkt omdat je alleen ziet of hoort wat er gedeeld wordt. En dat dit vooral de leuke dingen zijn. Denk maar eens aan Instagram en Facebook en de hashtags #togetherforever en #alwaysmine en blablablabla. Ik weet dat de werkelijkheid soms heel anders is maar soms ga je toch vergelijken en vergeet je naar jezelf te luisteren. En nogmaals daarom ben ik nu hier. Om heel goed naar mezelf te luisteren. Ik ben in eerste instantie naar Tunesië gegaan voor mijzelf. Dat was ook de reden om te gaan zonder overleg met mijn lief.

Ik hoop dat jullie ook begrijpen dat ik in mijn blogs niet altijd alles kan en wil beschrijven. Dat ik heb besloten om te bloggen over dit grenzeloos verliefd avontuur betekent niet dat ik alles maar de wijde wereld in kan schrijven zonder aan de privacy van mij, mijn lief en onze families te denken. Daardoor lijkt de situatie soms misschien iets anders dan deze werkelijk is. Maar ik wil wel zo eerlijk mogelijk zijn over wat ik meemaak in dit avontuur. En jullie reacties en adviezen die daaruit voortkomen waardeer ik echt enorm.

Om een lang en van de hak op de tak verhaal kort te maken: voor nu voelt het goed en ben ik hier nog. Ik beloof jullie allemaal dat ik mijn hart en gevoel volg met mijn verstand on the side. Misschien ben ik morgen wel terug en misschien blijf ik wel zolang als ik wil blijven.

We gaan het zien.. ❤️

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s