Zwarte piet: ik hoor je wel maar zie je niet..

Nou daar gaan we dan hoor. De wel/niet zwarte piet discussie in ons mooie Nederland.  Want het is weer de tijd van het jaar. Pepernoten, chocoladeletters, sinterklaas en zwarte piet. Of toch niet? Net als vorig jaar en dat jaar daarvoor gaan we de discussie weer stevig aan. Want dat moet. Onder het motto vrijheid van meningsuiting en anti-discriminatie moeten we onze stem laten gelden. En dan vooral alleen vanuit ons eigen standpunt gezien natuurlijk. Want begrip voor de ander dat is denk ik iets teveel gevraagd.

Maakt het jou nou echt wat uit of die beste piet zwart of wit of groen of geel is? Wat mij betreft niet. Wat mij betreft gaat het er alleen maar om dat onze kinderen nu en in de toekomst een mooie herinnering krijgen van hun Sinterklaasfeest. Want dat is het, een feest. En een feest hoort leuk te zijn zonder discussies over discriminatie en racisme. Zwarte piet je hoort hem wel maar je ziet hem niet. Wat? Ja toch!

Natuurlijk vond ik sinterklaas vroeger leuk en ben ik opgegroeid met het idee van zwarte piet. Ik heb bij hem (of haar) op schoot gezeten en ik was een belieber. Ik geloofde heel heilig en onschuldig in Sinterklaas. En ik geloofde dat zwarte piet werkte voor sinterklaas. En dat ze echt waren en niet verkleed. In mijn kinderlogica was sinterklaas de baas van zwarte piet. Je weet wel. Baas en personeel. Leidinggevende en medewerker. Dat idee. En door mijn grote onschuldige kinderogen was zwarte piet geen geschminkte slaaf.

Later toen ik al iets groter was kwam ik erachter dat er zoiets bestond als slavernij. Een verschrikkelijke periode in de geschiedenis waarin het verschil tussen de rijke blanken en arme gekleurden enorm benadrukt werd. En dat heb ik toen niet echt direct gekoppeld aan zwarte piet en sinterklaas. Dat hebben de volwassenen in mijn omgeving gedaan. Voor mij als kind ging het alleen maar om sinterklaas de baas van zwarte piet. Sinterklaas kwam kadootjes brengen omdat ik en mijn broertje lief waren geweest en zwarte piet hielp hem daarbij. Zwarte piet was dus in loondienst. Op basis van een getekende arbeidsovereenkomst of zoiets? Kinderlogica? Of gewoon logica. Het is denk ik maar net hoe je het bekijkt. En hoe het je geleerd wordt om het te bekijken.

Begrijp mij niet verkeerd. Mijn familie is uitgegroeid tot een multiculturele familie. Die hopelijk de komende jaren nog verder zal uitgroeien in een kleurrijk gezelschap. Want alleen blank zijn we niet. Maar daar hebben we het eigenlijk nooit over. Waarom moet je kleur benadrukken? Waarom moet je je anders (willen) voelen omdat je gekleurd bent. Zou het niet voldoende zijn als je jezelf bent. Dat het om je persoonlijkheid draait. Met welke kleur, welk geloof en welk uiterlijk dan ook. Ik sprak laatst met een gekleurd iemand en die zei: “mijn kleur is niet wie ik ben, daarom zal ik mij nooit aangesproken voelen tot discussies over zwarte pieten en discriminatie”. Ik ging mijzelf toen ook afvragen hoe ik dat zie. En ik moet eerlijk toegeven dat ik mij nooit heel erg bewust ben van mijn kleur. Behalve dan als ik naast mijn vriend aan het zwembad lig en we er samen uitzien als een pot duo penotti..

Waarom moeten over dit onderwerp blijven discussiëren? Waarom moeten we tegenwoordig uitgebreid over alles discussiëren? Ongenuanceerd en zonder rekening te houden met elkaar. Gaan we zover vandaag de dag? Nou ja blijkbaar! Waar gaat het heen als wij volwassenen kinderachtige discussies gaan voeren over een feest voor onze kinderen. Zijn we dan niet heel egoïstisch bezig en denken we dan niet meer aan onszelf dan aan onze kinderen? Brengen we op deze manier niet juist racisme, discriminatie en verdeeldheid onder de aandacht van onze kinderen? Doen we nu niet een stap terug in plaats van een stap vooruit? Is dit niet het begin van het einde?

Laten we koesteren wat we hebben en begrip hebben voor elkaar. En laten we ophouden met het idee dat het standpunt dat wat wij vroeger hadden ook zo moet zijn voor onze kinderen. Dat doen we toch ook niet met betrekking tot bijvoorbeeld ons eetgedrag. Waar we vroeger elke dag Hollandse pot met vlees en vette jus naar binnen werkten omdat dit bij onze cultuur hoorde en traditie was eten we tegenwoordig toch ook veel veelzijdiger en minder vet. Chinees, shoarma en pizza is tegenwoordig net zo geaccepteerd als aardappels met jus en een gehaktbal. En onze kledingstijlen zijn toch ook anders en internationaler dan vroeger. Omdat we openstaan voor verandering en nieuwe invloeden. Omdat dit zo gegroeid is en omdat we steeds meer een multicultureel land zijn geworden. Laten we dat koesteren en waarderen. Niet alleen voor ons eten en onze kleding maar voor alles in ons leven. Dat moet toch kunnen?

Ik was ooit zwarte piet maar ik had ook met alle plezier een groene of gele piet willen zijn. Of een roze of paarse. Of zelfs een witte. Zolang de kinderen maar gelukkig zijn! Ik vind niet dat ik een standpunt in moet nemen in een discussie over wel/geen zwarte piet. Waarom kiezen we niet voor balans. Waarom zeggen we niet gewoon dat piet een kleurrijke piet kan zijn met alle kleuren die we maar willen. Zodat we kunnen kiezen wat het beste bij onze kinderen past. Zonder ons te verstoppen achter de hypocriete woorden traditie en cultuur. Tradities en cultuur ontstaan en kunnen veranderen. Voor iedereen. Voor iedereen met welk kleurtje dan ook. Je moet alleen het lef en de wil hebben om je denkwijze aan te passen. Soms een beetje water bij de wijn doen. In dit geval voor beide groepen: de anti-zwarte piet denkers en de pro-zwarte piet denkers. Balans en begrip zijn de sleutelwoorden in dit verhaal.

Denken jullie echt dat het de kinderen wat uitmaakt? Dat kinderen bij een zwarte piet aan slavernij denken en dat kinderen verdrietig worden als zwarte pieten niet meer zwart zijn? Als dit het geval is dan zijn we daar zelf schuld aan. Want kleine kinderen geloven wat wij ze vertellen. Wij zijn de verantwoordelijken in deze discussie. Wij “verstandige” volwassenen met een voorbeeldfunctie. Wij volwassenen die onnodig discussiëren en op deze manier een kinderfeest kunnen verpesten. Omdat onze mening en gevoel belangrijker is dan de vreugde van onze kinderen

Maar voor alle duidelijkheid. Ik ben het zwarte pieten gedram best zat! En vooral de achterliggende gedachte van beide kanten van de anti-zwarte piet en pro-zwarte piet beliebers. Nederland is van ons allemaal. Welke kleur en achtergrond we ook hebben. En straks is Nederland van onze kinderen. Onze kinderen die er later achter komen dat wij een jarenlange discussie hebben gevoerd over welke kleur een piet moet/mag hebben. En dat wij door deze discussie te blijven voeren het plezier hebben weggenomen bij het Sinterklaasfeest. Een feest voor kinderen in Nederland met welke kleur en welk geloof dan ook. Dat is toch gewoon te gênant voor woorden. Waren wij het niet die een voorbeeld moeten zijn voor onze kinderen. In ons Nederland. Het Nederland van ons allemaal. Het gekleurde Nederland dat veel meer is dan gezeur om wel/geen zwarte piet.

Zoals jullie kunnen lezen heb ik geen standpunt en ben ik niet anti-zwarte piet of pro-zwarte piet. Het enige beleid dat ik voer is dat ik elke discussie op social media over zwarte piet van mijn tijdlijn verwijder in de hoop dat het dan overwaait..

Banner social media

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s