#4 Saai, gevoelig en verhuizen naar Tunesië..

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag of ik misschien ook wel langere tijd in Tunesië zou willen wonen als mijn lief niet naar Nederland zou (kunnen) komen. Nu ik hier alweer 3 weken en 2 dagen ben kan ik misschien wel een antwoord geven op deze vraag. Waarschijnlijk wordt het een lang verhaal over van alles en nog wattes. Voor degene die daar geen zin aan heeft, in het einde staat de conclusie.

De afgelopen 3 weken zijn mij enorm mee gevallen. En dan heb ik het niet over mijn relatie maar puur over mijzelf. Ik in Hammamet, Tunesië. Ik in huis en mijn lief aan het werk. Zo anders dan thuis in Nederland. Maar ik ben gelukkig en voel me fijn. Het feit dat ik bijna geen verplichtingen heb en weinig doe vind ik zelfs erg prettig. En dat had ik niet verwacht. Thuis ben ik iemand die altijd druk is. Is het niet in de werkelijkheid dan is het wel in mijn hoofd. Alles wat ik doe, doe ik met minimaal 150% waardoor ik vaak moe ben en ‘s avonds nergens meer zin aan heb. Kortom, thuis loop ik mezelf nogal eens voorbij.

De afgelopen drie weken heb ik dat niet gedaan. Ik heb nog steeds een dagritme want als ik ergens een hekel aan heb is het de hele dag in bed liggen. ‘s Ochtends om 08:30 uur wordt ik wakker en zwaai ik mijn lief uit en daarna begin ik rustig aan de dag. Ik werk een beetje, probeer te schrijven, doe het huishouden en de boodschappen. Ook lees ik elke dag een stuk uit het boek Judas van Astrid Holleeder (boekentip!). Als het kan doe ik dat in de zon. De afgelopen week was er bijna geen zon, dus niet jaloers zijn hoor. Rond 19:00-20:00 uur komt mijn lief thuis van zijn werk en dan gaan we ergens eten en koffie drinken. Voor die tijd of na die tijd studeren we even samen. Daarna een filmpje kijken, soms een beetje knuffelen (sorry) en dan rond 23:30 uur lekker slapen. Voor de mensen die mij goed kennen. Die denken nu: DebskiG om 23:30 slapen? Dat haalt ze thuis nooit! Klopt..

Hier ben ik dus best wel SAAI! Ik heb ook niet echt de behoefte om de hele dag op pad te gaan en kan genieten van het alleen thuis zijn en de stilte. Dus een huisvrouw zou ik wel kunnen worden (denk ik). Maar dan moet het wel een huisvrouw met stille kinderen zijn. Aan de andere kant ga ik hier ook niet graag de deur uit omdat ik me nog wel heel erg een toerist voel, daarover later meer. Ik zie vooral mijn lief en zijn vrienden. En heb weinig contact gehad met andere vrouwen de afgelopen 3 weken. En alle mensen die ik zie en spreek, spreken weinig Engels en mijn Frans en Arabisch zijn echt te minimaal op dit moment. Maar toch voel ik me niet eenzaam.

Of ik iedereen thuis dan niet vreselijk mis? Dat valt eigenlijk best mee. Ik mis iedereen wel maar het is best eenvoudig om contact te onderhouden met de familie en vriendinnen via FaceTime en whatsapp. Tuurlijk het is anders dan gezellig bij elkaar zitten maar dit houd mij niet tegen. Al zou ik een beter sociaal leven wel een vereiste vinden als ik hier echt zou gaan wonen. Vrouwen moeten toch echt wel vrouwen om zich heen hebben om even lekker te kunnen kletsen. Nu val ik mijn lief lastig met mijn gekwaak en die zie ik soms echt denken: waarom heeft ze geen uit-knop? Tja, dat is het nadeel van overdag veel alleen zijn.

Wat ik wel mis is het contact met mijn schoonfamilie. Het voelt als niet compleet. Ik ben van het idee van mijn familie is jouw familie en andersom. En ja, mijn familie is zijn familie maar andersom is er nog niks. En na 3 jaar kan ik de woorden traditie en geloof niet meer horen. Ik vind het gewoon belachelijk en niet leuk hoe de familie van mijn lief met ons als stel omgaat. Het stoort mij niet dagelijks maar het blijft een irriterend puntje. Ik zeur er zo min mogelijk over want ik weet dat mijn lief er ook niks aan kan doen en dat het voor hem ook niet makkelijk is. Maar dit had ik graag anders gezien.

Dus kortgezegd: over het algemeen voel ik me fijn en goed. In mijn hoofd dan. Niet gestrest en oververmoeid maar fris en fruitig. Maar lichamelijk gezien voel ik me wat minder. Zo weten sommigen van jullie ook dat ik een “gevoelig typje” ben en moeite heb met eten. Soms omdat het door de stress tussen mijn oren zit. Maar ook omdat ik een aantal allergieën heb die zorgen voor jeuk, acne en buikpijn. Thuis eet ik bijna altijd glutenvrij. In ieder geval eet ik bijna nooit normaal brood en heel veel salades. Ik weet precies wat mijn lichaam wel en niet fijn vindt. Maar hier heb ik daar moeite mee.

Ik heb de afgelopen 3 weken zo ongeveer alleen maar gluten gegeten. Lees: pasta, pizza en brood, heel veel brood. En mijn lief die vraagt zich nu af hoe het komt dat ik zoveel pukkels heb en de hele tijd loop te krabben. Nou ik word aangevallen door de gluten hoor! Niet leuk.. Er zijn vast wel mogelijkheden om de gluten te ontwijken maar dat is toch wel moeilijk als je niet zelf je eten kunt bereiden en best wel kieskeurig bent. In een stad aan zee en  een land met veel schapen wonen en geen vis en schaap lusten maakt het er niet gemakkelijker op. Ik eet veel kip, maar de kippetjes in Tunesië zijn ook ander dan de kippetjes in Nederland. Dat zit tussen mijn oren maar zo gaat het dus elke avond in mijn hoofd als ik iets moet eten.

Ook merk ik dat ik het land Tunesië en de stad Hammamet geweldig en mooi vind. Maar dat wist ik al. Aan de andere kant heb ik wel moeite met de mindset en mentaliteit van heel veel mensen hier. Ik mag absoluut niet iedereen over één kam scheren en ik ben ook de laatste die dat zou doen. Maar mensen wat moeten wij blij zijn met hoe alles in Nederland gaat.

Als je hier alleen op straat loopt als vrouwelijke “toerist” word je aangesproken en/of aangegaapt. Of je nu 32, 65, mooi of niet mooi bent. Vrouwen uit Europa zijn blijkbaar interessant. Na 3 weken is dat niet leuk meer en voelt het onprettig. Dat bankje waar ik rustig een boekje probeerde te lezen heb ik inmiddels ingeruild voor het dakterras. Een beter uitzicht en geen gezeik aan mijn kop. Ook is het niet verstandig om ‘s avonds alleen op pad te gaan. Mijn vrijheid is hier dus een stuk beperkter en dat past niet echt bij mij. Ik houd ervan om te kunnen doen en laten wat ik zelf wil zonder beperkt te worden door het vrouw zijn.

Wanneer we samen zijn kijkt ook iedereen. Als we een restaurant binnen gaan dan worden we bijvoorbeeld aangestaard. En als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel in de belangstelling staan. Helemaal als het niet gaat om wie ik ben maar om wat ik ben. Ik wil niet eens weten wat de mensen dan van mij/ons denken. Waarschijnlijk denken ze slecht over mijn lief omdat hij een vrouw uit Europa heeft gescoord. En denken ze bij mij dat ik een dombo ben omdat ik in zijn mooie praatjes geloof. Dan maar een dombo want wat ben ik blij met deze vis aan de haak geslagen heb! En ja ik weet dat ik mij dit soort dingen niet moet aantrekken maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Waar ik ook veel moeite mee heb is met de vele mensen die zeggen dat ze hun leven in Tunesië niet fijn vinden. De mensen, vooral jongeren, die ongelukkig zijn. En er vervolgens niets aan doen om gelukkiger te worden. Dat je weinig/geen geld hebt betekent bij ons in Nederland niet dat je niets kunt doen om je leven te verbeteren. Je kunt jezelf vaak gratis ontwikkelen via internet. Op YouTube kun je bijna alles leren. En elke jongere in Tunesië kent YouTube, neem dat van mij aan. Maar je moet het wel zien en je moet willen. Niet alleen klagen maar ook verantwoordelijkheid nemen voor wie je bent en wat je doet. En die verantwoordelijkheid daar ontbreekt het hier vaak nog aan. Het enige waar ze hun geld en tijd vaak wel in investeren is mobiele telefoons, internet en Facebook. Elke dag mooie foto’s en muziek plaatsen en doen alsof je een geweldig leven hebt. Ik wou serieus dat ik iets aan dit mentaliteitsprobleem kon veranderen. Maar ik zou niet weten hoe. Want het allergrootste probleem op dit moment is dat ze het zelf niet zien als probleem. De schuld ligt volgens vele jongeren bij de overheid die dit land niet beter maakt. Einde discussie. Punt. Dat het begint bij de opvoeding en de normen en waarden enzovoort is de domste opmerking die ik hier gemaakt heb de afgelopen weken. Volgens de Tunesiërs dan.

Als laatste vind ik het enorm stom dat veel jongeren in Tunesië zo materialistisch zijn. Halleluja! Het hebben van een mooie auto is hier zo ongeveer belangrijker dan het hebben van een dak boven je hoofd en eten. Dat snap je toch niet? Gisteren zaten we in de auto (BMW) van een vriend en bijna iedereen keek naar die mooie auto. En naar ons in de auto. Ik schaamde me gewoon. Ik weet dat de vriend van mijn lief keihard werkt en een goed mens is. Met de juiste mentaliteit. Waarschijnlijk ook omdat hij een Belgische moeder heeft. Maar ik vind het zo moeilijk dat het verschil tussen arm en rijk hier zo groot is. Dat doet mij echt pijn. GEVOELIG op een andere manier ben ik dan. Helemaal omdat alles wat ik niet wens een mooie auto is. Ik ben zo blij met mijn brave kantoorbaan, mijn oude Twingo en het kleine beetje geld op mijn spaarrekening dat maakt dat ik kan reizen en de wereld kan ontdekken. En ik ben zo blij met het simpele rijtjeshuis waar wij straks in gaan wonen. Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn. En dat komt mede omdat ik zo opgevoed ben. Applaus voor die lieve ouders van mij!

Samenvatting: ik zou in Tunesië kunnen wonen. Want Tunesië is mooi en geweldig en voelt als thuis. Maar dan zou ik eerst Frans en Arabisch moeten gaan leren en een huisje moeten hebben waarin ik me prettig zou voelen en zelfstandig moeten kunnen zijn. Dan zou ik zelf moeten kunnen koken (doei monster gluten) en ik zou een doel moeten hebben. Niet per se een super baan in Tunesië maar eventueel een baan in Nederland via internet. Ik zou wel iets moeten kunnen doen met mijn leven. Ook wil ik alleen maar in Tunesië wonen als mijn schoonfamilie “normaal” doet en mij accepteert. Verder zou ik toch iets bedenken om bij te dragen aan de ontwikkeling van de jongeren in Tunesië. Ik houd van uitdagingen en de mentaliteit en mindset van een aantal jongeren kunnen veranderen lijkt mij geweldig.

Maar even realistisch, financieel gezien is het nu niet eens mogelijk om samen te gaan wonen in Tunesië. Op basis van het loon van mijn lief kunnen we geen kant op. Dus nu niet, maar ooit misschien. Eerst gaan we het samen proberen in Nederland. In ons rijtjeshuis, en met de Twingo en als het gaat zoals het moet gaan met heel veel mooie reizen. Want de wereld zien willen we allebei en dat hoeft niet in een BMW.

ik-2

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s