#6 En toen was het over..

Na 5 weken samen in Hammamet is het tijd om terug naar Nederland te gaan. Alleen.. Maar we gaan ervan uit dat dit de laatste keer is. Want als alles gaat zoals we willen dat het gaat zijn we over ongeveer 3 maanden samen in Nederland. 3 maanden. Ongeveer 90 dagen. Lange dagen met een beetje FaceTime en whatsapp en allebei ons eigen leven voordat we echt aan ons leven samen kunnen beginnen. Ik kan niet wachten!

In onze laatste week was het tijd voor het examen van mijn lief. Poging 2. En hopelijk de laatste poging. Voordat we naar de Nederlandse ambassade in Tunis konden moesten we de huurauto ophalen. Daar kan niks mis aan gaan toch? Nou toch wel. We gingen naar Nabeul, een stad dichtbij Hammamet, en werden daar opgepikt door de verhuurder die ons naar de huurauto zou brengen. De verhuurder is een vriend van mijn lief die ons al vaker geholpen heeft. Hij had dit keer alleen één klein probleempje, de jongen die de auto voor ons huurde nam zijn telefoon niet op. Ik kreeg natuurlijk weinig mee omdat het gesprek vooral in het Arabisch ging. Het viel me wel op dat de verhuurder een beetje raar deed. Alsof hij een tik had. Hij trok continu met zijn schouder en het werd steeds stiller in de auto. Totdat mijn lief zei dat we moesten uitstappen. Wat bleek nou, een klein probleem werd een groot probleem. De huurder van de auto was opgepakt en de auto was in beslag genomen. Daar was de verhuurder heel blij mee, NOT! Iets met een pistool en/of drugs in de auto. Voor jullie info: daar staat een gevangenisstraf op van 7 jaar in Tunesië. Mafkees!

Daar stonden we dan om 20:00 uur ‘s avonds op straat in Nabeul zonder huurauto. Dan maar eerst een hapje eten en een bakje koffie. Ondertussen pleegde mijn lief een paar telefoontjes en had hij al snel een andere huurauto geregeld. Die moesten we wel direct ophalen in Hammamet. Dus geen kopje koffie en hapje eten in Nabeul maar terug naar Hammamet. We wandelden weer terug naar de taxiplaats en namen een taxi terug. Mijn lief had een klein beetje stress en ik kon niets anders dan lachen. Bij ons gaat werkelijk waar niets in één keer goed. Wat een gedoe is het toch ook altijd..

Een uurtje later konden we alsnog met de huurauto op weg naar het café voor ons avondeten en een lekker bakkie koffie. Mijn stoere lief werd steeds stiller en zei dat hij een beetje stress had voor het examen. Volgens mij nergens voor nodig  want we hebben veel gestudeerd samen maar ik snap hem wel. Terug in ons appartement kwamen we erachter dat er een feestje was voor scholieren en dat slapen dus niet vanzelfsprekend zou zijn die nacht. Onder de douche riep mijn lief in één keer: “Wat is mijn beroep?” en “Toby (onze hond) is een dier?” Hahaha. Het is wat dat basis inburgeringsexamen. Om de stress te verslaan hebben we nog maar een filmpje gekeken voordat de wekker om 06:30 uur zou gaan. En mijn lief? Die deed ‘s nachts volgens mij al 3 keer examen. Hij deed niets anders dan Nederlandse woordjes brabbelen in zijn slaap.

De volgende ochtend reden we om 07:00 uur weg naar Tunis, 2 uur voor het examen. Mijn lief was net zo blank als ik en er kwam geen woord uit. Wat een zenuwen! Hij lijkt altijd heel rustig en relaxed maar niets is minder waar. We hebben onderweg het spreekgedeelte van het examen nog een keer geoefend en daarna heb ik mijn mond gehouden en me verbaasd over het verkeer in Tunesië. Normaal is Hammamet – Tunis iets meer dan een uurtje. Nu stonden we heerlijk in een file. En nog een file. Een file op een tweebaansweg die de automobilisten veranderden in een vierbaansweg. Want alles kan en mag hier. Ik moest rustig blijven om mijn lief niet nog meer stress geven en heb mijn uiterste best gedaan om niet te laten merken dat ik het verschrikkelijk vond om te laat op de Nederlandse Ambassade aan te komen. Mijn lief die zei dat het echt niet erg zou zijn als we precies om 09:00 uur zouden aankomen. Maar op het papier stond toch echt dat je 15 minuten van tevoren aanwezig moest zijn. Ok, hij had gelijk! Welkom in Tunesië Debski. Uiteindelijk begon hij om 09:45 pas met zijn examen. Ik kon hem door een kiertje in de lamellen in het lokaaltje zien zitten. Ook kon ik zien welke antwoorden hij gaf. Super spannend maar geen aanrader haha! Daar zat ik dan te wachten, proberend een boekje te lezen en ondertussen te duimen als een malle. Inshallah (ik haat dit woord) dat het dit keer goed komt. Een beetje hulp van bovenaf kunnen we wel gebruiken..

Na het examen was het tijd om te relaxen. We zijn gaan shoppen in één van de winkelcentrums in Tunis. Heerlijk naar de Zara, Mango, Pulls & Bears en Bershka. De verschillen tussen rijk en arm zijn bijzonder groot in dit land. En dat maakt mij altijd een beetje verdrietig en gefrustreerd. Maar voor even vond ik het minder erg en was ik heel blij met de Zara! Terug in Hammamet hebben we nog even een walk down memory lane gedaan en zijn we naar Yasmine Hammamet geweest. De plek waar het allemaal begon. Hotel Diar Lemdina in augustus 2013. Het blijft bijzonder om daar naartoe terug te gaan. ‘s Avonds was het tijd voor drankjes met vrienden. Dat hadden we wel verdiend. Biertjes, wijntjes en taart. Wat we vierden? 5 weken samen, onze aankomende verjaardagen, het doen van het examen en de liefde. Want die liefde daar is niks mis mee. Deze liefde mag van mij voor eeuwig zijn. Oooh en we sloten de avond af met een aanhouding door de politie. De politie vloog in één keer de straat op terwijl de vriend van mijn lief voorrang had. Dus hij reageerde boos en stak zijn hand op en toeterde. Het was net een film. Al rijdend schoof de deur van het politiebusje open en sprongen er een aantal politieagenten uit. Politieagenten in Tunesië zien eruit als de ME in Nederland ter verduidelijking. De vriend van mijn lief sprong ook uit de auto en toen? Toen gaf hij één van de agenten 2 kussen want die kende hij blijkbaar. Na een kort onderonsje mochten we verder rijden. Zo gaan de dingen in Tunesië.

En toen waren er nog maar 2 dagen over en heb ik weinig gedaan. Zoveel mogelijk foto’s en filmpjes gemaakt en genoten van de zon en onze laatste momenten samen. Of ik zin heb om naar huis te gaan? Nee, eerlijk gezegd niet. Of ik het erg vind om naar huis te gaan? Dat ook niet omdat ik weet dat het de laatste keer is dat ik alleen ga. Maar samen zijn is gewoon zoveel fijner. Waar dat dan ook is. In Nederland of in Tunesië. Mijn huis is waar mijn lief is. Waarschijnlijk voor veel mensen niet te begrijpen maar ik ben nu nog meer overtuigd van het feit dat ik niet aan Nederland gebonden ben. Dat neemt niet weg dat we sowieso de eerste jaren in Nederland zullen blijven.

Ons afscheid is altijd best wel saai en niet zoals in een romantische film met veel tranen en knuffels en kusjes en blablablabla. Dit keer waren er geen stelletjes op het vliegveld die dramatisch huilend afscheid namen van elkaar. Jammer, want daar kunnen wij dus altijd heel hard om lachen. Bij ons is het echt een kus en doei en tot vanavond op FaceTime. Ik laat meestal een paar traantjes op weg naar het vliegveld maar dat ziet mijn lief dan niet omdat het alle keren donker was. Helemaal dit keer omdat Mariah Carey met I’ll be there en Michael Jackson met You’re not alone op de radio waren. En mijn lief die huilt alleen een beetje op de terugweg van het vliegveld naar huis. Stoere mensen zijn we toch ook hè..

En nu? Wachten op de uitslag van het examen. En ondertussen ga ik me bezig houden met het normale leven als in werken, sporten (+ 5 kilo aangekomen in 5 weken) en leuke dingen doen met mijn vriendinnen. En natuurlijk de bouw van ons huis want dat is inmiddels ook begonnen. Dan zijn die 3 maanden zo voorbij lijkt mij!

XXX

ik-2

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s