De week (#7) van snotterdesnot

Toen ik maandag op kantoor kwam en goedemorgen zei vroegen mij collega’s zich het waarschijnlijk het volgende af: heeft ze een zwaar weekend of heeft de griep haar ook te pakken? Dat tweede dus. Het water kwam me uit de ogen en het snot kwam me uit de neus. Ik nieste meer dan tijdens het hooikoorts seizoen. Ja ja, mensen de pollen zijn ook alweer in aantocht, pas op! En mijn stem? Die was lekker zwaar, een beetje hees en woest onaantrekkelijk. Ik geef me over aan het griep terrorisme en laat de sportschool aan me voorbij gaan.

Ziek melden op dinsdag? Nee joh. Gewoon doorgaan. Snotterdoekjes mee, paracetamolletje of twee en gaan. Lekker knallen op het werk. ‘s Middags naar de handtherapie voor dat eigenwijze middelvingertje van mij. Ik hoefde niet bang te zijn dat ik de therapeut aan zou steken want haar snottergehalte was nog hoger dan dat van mij. Dus snotterden we gezellig een half uurtje samen terwijl ik mijn oefeningen deed. Je middelvinger breken in juni 2016 en er dan achter komen dat er een tumor in het vingertopje zit is dus best wel een langdradig verhaal. Net als alles in mijn leven op dit moment trouwens. En als ik ergens niet van houd dan is het wel langdradig. Dus ik stak mijn middelvingertje omhoog. Naar de griep natuurlijk! Pak me dan als je kan, je kan mij toch niet krijgen!

Woensdag alweer. Lekker thuis werken onder het genot van verflucht, nog meer snotterdesnot en teveel frisse lucht. Het hoogtepunt van mijn gevecht tegen de griep is bereikt. En ik kom als winnaar uit de bus. De winterschilder is vandaag dus in huis en hij heeft de zomer in zijn bol. Ok, het zonnetje scheen even heel geweldig en die 15 minuten die ik in het zonnetje in de tuin zat deden wonderen. Wat een liefde geeft die grote gele bol toch af. Maar de tuindeuren open op 15 februari 2017 met een temperatuur van +7 graden was naar mijn idee iets teveel van het goede. De winterschilder voelde zich even een zomerschilder denk ik. De woensdag werd nog beter want ik kreeg te horen of ik tante of tante zou worden. En wat het is geworden? Team roze heeft met 3-0 verloren van team blauw. Hallo stoere jongen! En toen was de woensdag nog niet voorbij, want het kan nog beter. Voor de verandering had ik weer een date in het dorpscafé met een basisles ondernemen on the side. Gratis en voor niets. Wat we hebben geleerd? Massa is kassa! Dat je het maar even weet.

Zo bijzonder hoe dat werkt in het leven als je iets doet of wilt gaan doen, wat dan ook. Iedereen heeft al snel een mening en wil even een plasje over jouw plan of idee doen. “Denk je echt dat dit wat gaat worden?” “Weet je wel zeker dat?” “Maar..” en ga zo maar door. Vooral mannen zijn heel goed in vrouwen het gevoel geven dat een idee of plan niets oplevert.  Waarom is het zo moeilijk om elkaar vertrouwen te geven en elkaar dingen te laten proberen ook als er een kans aanwezig is dat we falen? Worden we er echt beter van als we alleen maar plannen en ideeën hebben en uitvoeren die direct goed gaan? En zijn we alleen maar succesvol als we veel geld verdienen? Volgens mij niet. Het feit dat je durft te falen en leert om te gaan met je gevoelens als je gefaald hebt maakt je juist een beter persoon. Denk daar ook eens over na als je iemand, maar vooral ook je kinderen, weer zegt dat iets niet kan of niet mag. Want is dat wel echt zo of wil je ze beschermen? Ik probeer te geloven dat ik alles kan bereiken wat ik wil bereiken als ik het maar graag genoeg wil. Net zoals de quote: She believed she could, so she did!

De ochtend na het café voelt het toch altijd even iets minder fijn. Of het nou 1 wijntje of 10 wijntjes zijn, ik ben er niet zo goed  meer in. Iets minder fris dan normaal zat ik donderdagochtend om 07:30 uur alweer op kantoor. Een lekkere drukke dag met (goede) discussies over onze nieuwe werkafspraken in het team. Hier geldt volgens mij: share is care. Delen en dingen bespreekbaar maken in een team is enorm belangrijk om de neuzen in dezelfde richting te krijgen en te houden. Niet ja knikken en nee bedoelen en vervolgens achter de rug om met elkaar praten. Daar wordt niemand beter van. Dus gooi het vooral in de groep. Werk gerelateerde dingen maar ook gevoelens en gedachten. Samen moeten we het doen en dat kan alleen maar als je in gesprek blijft met elkaar en jezelf en anderen wilt verbeteren. En als je feedback kunt en wilt geven en kunt en wilt ontvangen. Het sleutelwoord is accepteren. Leer jezelf en anderen kennen en accepteer jezelf en anderen. Koester niet alleen je sterke punten maar kijk ook zeker naar de groei en ontwikkeling van je zwakke punten. Niet gemakkelijk maar wel belangrijk. En niet alleen op het werk maar ook in je sociale leven.

Ooh en die griep is verslagen. Sportschool moment 1 van deze week is een feit. Altijd een goed idee na een heftig dagje op het werk. Dikke doei meneer de griep!

Vrijdag is voor vrij! Om de week dan in mijn geval. Maar vandaag had ik lekker niks te doen. Behalve dan theetjes drinken en bijkletsen. Soms is het zo leuk om in gesprek te gaan met iemand die je niet zo goed kent. Vooral als diegene een hele andere blik op de wereld en het leven heeft. Een aanrader! En toen gingen de theetjes weer over in de wijntjes met een groep collega’s/vriendinnen. Ik merk echt dat mijn sociale leven weer groter en belangrijker wordt voor mij. Want ik heb de afgelopen tijd heel veel interessante en mooie mensen leren kennen. En vooral ook veel geleerd van deze mensen. Onder het genot van een hapje en een drankje (en een dansje) hebben we een geweldig goed en kwetsbaar gesprek gehad. Net wat ik nodig had op dit moment en deze fase van mijn leven nu ik 1000 keer per dag denk: “komt dit nog wel goed?” Ja, het komt goed. Hoe en wat en wanneer en met wie weet ik niet. Maar alles komt goed!

The day after op zaterdagochtend was heftig. Ik had bijna niet gedronken maar had volgens mij de grootste kater ooit. Verschrikkelijk! Uitgaan en een nachtje doorhalen is niet echt meer aan mij besteed. Tja, ik ben ook al 33.. Maar ik had geen tijd voor een lazy saturday want ik moest een badkamer uitzoeken voor het nieuwe huis. Oooh update: de begane grond staat en de eerste verdieping staat half. Daar word ik blij van! Maar goed de badkamer geregeld bij Sanisale Hengelo (geen reclame wel een aanrader!) en toen weer als een oude taart op de bank gelegen totdat het tijd was om naar FC Twente te gaan. Daar heb ik gekeken hoe we onterecht een penalty kregen en wonnen met 1-0. Conclusie: niets is wat het lijkt in het leven. De echte winnaars zijn soms de grootste verliezers. Denk daar maar eens over na.

De zondag is een echte lazy Sunday met Grey’s anatomy. De nummer 1 serie die bol staat van de levenslessen. En voor Suits want als mijn lief er niet is dan date ik graag met Harvey. En nee ik deel hem niet met jullie! Harvey is van mij vandaag..

Een fijne zondag, slaap lekker voor straks en succes lieve mensen met de nieuwe week! Luister naar je hart, volg je gevoel en doe dat met een klein beetje verstand on the side..

XXX

maatschappij

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s