De week van (#22) een nieuw huis en verdriet..

Maandag was de laatste dag in Chania op Kreta. Een ontbijtje, koffer inpakken en op weg naar het vliegveld. Ik werd natuurlijk weer eens misselijk en slapjes wakker en zag erg op tegen de terugreis. Het eten in Chania was erg lekker maar mijn lichaam dacht daar anders over. Ik ben en blijf een gevoelig typje. Maar ook het idee dat ik terug moest. Back to reality. Back to de situatie waarin deze grenzeloos verliefd situatie zich nu bevind. En het feit dat ik morgen de sleutel van mijn huis krijg. Dat alles maakte dat mijn maag erg vervelend deed en ik de eetlust van een goudvis had. Ik kreeg weer eens geen hap doormijn keel. Het grootste *** gevoel ever. Maar er was geen ontkomen aan. Dus op hoes op an! Voordat ik op weg ging naar het vliegveld appte ik de kerel die 2 maanden geleden nog mijn lief was om hem een goede Ramadan te wensen en om hem te laten weten dat ik het jammer vind dat het zo gelopen is. Waarom? Omdat ik het gevoel had dat ik dat moest doen. Dat ik iets moest doen.

Wat was het heet en benauwd in Nederland maandag. 33 graden om 16:30 uur. Verschrikkelijk! In Chania was het een stuk aangenamer. Ik durfde mijn telefoon niet aan te zetten nadat ik geland was omdat ik bang was dat mijn lief/niet meer lief niet of vervelend reageerde maar het viel mee. Hij reageerde met “dankjewel”. Ok daar heb ik ook niks aan, maar goed. Eindelijk thuis deed ik alsof ik heel moe was want vertellen hoe ik me echt voelde had ik even geen trek aan. Natuurlijk lag ik de halve nacht wakker en appte ik de kerel die ik ooit mijn lief was nog een keer om te melden hoe dom en stom ik zijn reactie vond. Vrouwen hè, die zijn soms gewoon heel erg raar. Frustratie, irritatie en verdriet van beide kanten tot gevolg. Hoe het toch zo ver heeft kunnen komen..

En toen was het dinsdag. Eindelijk kreeg ik de sleutel van mijn huis. Ons huis. Mijn huis. Het huis. Wat een feestelijke dag had moeten zijn begon al met het feit dat de hypotheekverstrekker het laatste termijnbedrag niet correct had over gemaakt. Tot 5 minuten voor tijd was het nog niet duidelijk of de sleuteloverdracht wel/niet door zou gaan. Maar het ging door. En daar stond ik dan met mijn vader in mijn nieuwe huis. Ben je 33 jaar oud en sta je met je vader in je nieuwe huis omdat je lief je lief niet meer is. Of niet wil zijn. Of nu niet wil zijn. Of zoiets. Nou dat was allesbehalve een feestelijk momentje. En toen hield ik het niet meer vol. Ik brak, huilde bij mama, ook dat kan als je 33 bent, en deed de rest van de dag knap weinig. Volgens mij komt het tussen ons echt niet meer goed is alles wat ik nu denk. En vooral ook de eerste keer dat ik dat echt denk. Stom, heftig en confronterend!

Woensdag werk ik thuis en probeer ik mezelf weer een beetje onder controle te krijgen. Beetje eten, beetje drinken en een beetje veel werken. Gewoon rustig blijven en lief zijn voor jezelf is wat ik mezelf iedere keer influister. Het komt allemaal goed, wat goed dan ook is. Dit is het leven en het leven is over het algemeen best wel heel erg mooi. Op mijn werk gaat het super goed, ik heb al 2 reisjes gemaakt dit jaar en doe veel leuke dingen. Zoveel heb ik niet te klagen, behalve dan de liefde. Maar ook zonder die liefde kom ik er wel. Wat ik vooral niet doe is overdag gaan slapen omdat ik moe ben. Slapen is voor ‘s nachts en ik slaap elke nacht minimaal 8 uur. Ik heb geleerd dat overdag slapen niets oplost als je geen lichamelijke klachten hebt.

‘s Avonds ging ik met collega’s naar de film. In de bioscoop werd de film I, Daniël Blake gedraaid. Vanuit mijn werk hadden wij de mogelijk om deze film, die gaat over mensen die in Engeland ziek en werkloos zijn en een uitkering willen, te zien. De film was heftig, confronterend en ontroerend. Deze film is voor iedereen die in de dienstverleningssector werkt een aanrader. De belangrijkste boodschap naar mijn idee: geef mensen het gevoel dat ze er toe doen en behandel ze niet als een nummer.

En toen was het alweer donderdag. Ik heb mijn Fitbit inmiddels gekocht en vandaag voor het eerst om. Super leuk om iets meer inzicht te krijgen in mijn hartslag, stappen, slapen en calorieën. En het ziet er ook nog eens uit als een leuk horloge. Ik heb de Fitbit zo ingesteld dat ik elk uur ongeveer 250 stappen wil lopen en als ik dat niet doe dan begint hij te trillen. Ook als ik gebeld wordt of een bericht krijg begint de Fitbit te trillen. Per dag is het de bedoeling dat ik 10.000 stappen zet. Ben heel benieuwd of dat lukt als ik 6 uur in de trein zit. Want vandaag staat kantoor Alkmaar op het programma! Opnieuw een gesprek met een aantal collega’s over de digitalisering. Het was een lange en interessante dag. Wat vooral heftig was, was onze overstap op station Schiphol. Sta je daar tussen als die reizende mensen met koffers. Een vliegtuig pakken was nog niet zo’n slecht idee geweest. En ja, ik weet het, ik ben pas 3 dagen terug in Nederland.

‘s Avonds om 21:00 uur heb ik mijn 10.000 stappen dan eindelijk gezet. Mijn Fitbit is heel trots op mij en verrast mij met een mooie portie vuurwerk op het schermpje. Ondertussen ben ik ook even met een vriendin aan het Facetimen. Heerlijk bijkletsen via het schermpje terwijl we maar 15 minuten uit elkaar wonen. Best wel hilarisch. Maar aan de andere kant ook wel weer goed te doen. En Facetimen is een stuk beter en leuker dan whatsappen. Vaak komt wat je vertellen wilt net iets beter over zeg maar gerust. Maken jullie veel gebruik van FaceTime?

Vrijdag! Een kort dagje op kantoor. En daarna ga ik gezellig het terras op met een oud-collegaatje. Dat klinkt oud maar ze is juist nog heel jong. Het was hartstikke gezellig en interessant. Vooral ook omdat ze ervoor gekozen heeft om binnenkort naar Utrecht te verhuizen en in Amsterdam te gaan werken. Hoe stoer is dat als je je dromen achterna jaagt en op avontuur gaat. Ook al is het in eigen land. Ik kan serieus zo genieten van dit soort gesprekken. Natuurlijk zijn veranderingen zoals deze spannend en soms zelfs eng. En natuurlijk zijn die laatste weken thuis heftig. Maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat je doet wat je echt wilt en je niet tegen laat houden door je angsten. Follow your heart and make your dreams come true!

Het weekend is voor klussen. Alle muren worden geschuurd en geïmpregneerd. De zolder wordt gesaust en er wordt natuurlijk geshopt. 4 tuinstoelen en 5 grote bloempotten voor in de tuin. Natuurlijk ook wel heel erg belangrijk om dingen te kopen voor in de tuin in deze fase van de verbouwing. Vrouwen hè..

En zondag? Zondag werd ik wakker met een kater. Niet van de alcohol maar van de aanslag in Londen. Waarom, waarom, waarom? Lief zijn voor elkaar!

maatschappij

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s