Hij is verloofd maar niet met mij..

Daar zit ik dan. In de bus op weg naar huis en totaal de weg kwijt. Ik heb net te horen gekregen dat mijn lief die mijn lief niet meer is sinds kort verloofd is met een meisje in Tunesië. En dat slaat in als een bom. Ik had veel verwacht maar dit dus echt niet. Totaal niet. Eerlijk gezegd had ik nog steeds de hoop dat dit nog goed zou kunnen komen. Dat wij samen nog goed zouden komen. Dat het gewoon even tijd nodig had. Iets met together forever en samen oud worden. Maar nu niet meer. Nu is alle hoop vervlogen en zit ik gedesillusioneerd in de bus op weg naar huis. Het huis dat ons huis had moeten zijn. Het huis dat vanaf vandaag echt mijn huis is en nog mijn thuis moet worden.

Hoe dan? Nou zoals de meesten van jullie weten begon de ellende begin januari toen we te horen kregen dat het examen voor de tweede keer niet gehaald was (klik hier voor die blog). Tot dat moment konden we niet wachten om goed nieuws te krijgen over het examen en waren we 100% ready om de papieren in orde te maken. Tenminste dat gevoel had ik. En ik durf wat dat betreft nog steeds wel op mijn gevoel te vertrouwen. Begin januari was er nog steeds heel veel liefde en wilden we samen oud worden. In Nederland. Het land van de regeltjes en papieren en inburgering. Ik heb altijd gezegd dat ik ook wel in Tunesië wilde gaan wonen, maar meneer had een voorkeur voor Nederland. Logisch ook, want daar zou ons leven een stuk makkelijker worden. Geen gedoetjes met familie en geld en een normaal leven in vrijheid.

Maar dat liep dus anders. Doordat we allebei op bepaalde vlakken anders ik het leven staan (lees: Facebook en Instagram en familie en motivatie en doorzetten en niet opgeven) waren we elkaar (even) kwijtgeraakt na het slechte nieuws over het examen. Alles werd een stuk ingewikkelder en gefrustreerder en half maart koos ik ervoor om mijn energie op mezelf te zetten en af te wachten wat er dan zou gebeuren. Ik merkte aan mezelf dat ik er last van had dat de familie van mijn lief (die dus nu mijn lief niet meer is) ons niet steunde. Ik was zo moe van het wachten en het vechten voor ons leven samen en trok het gewoon niet meer. Het voelde niet goed dat hij opgaf en andere dingen ging doen dan studeren en focussen op ons leven samen. Hij was zo dichtbij maar haakte voor mijn gevoel af en ik trok aan een dood paard. En neem van mij aan dat je dan hard kunt trekken. Heel hard trekken, maar er gebeurde dus niets. Of in ieder geval te weinig.

De uren kropen voorbij. En toen de dagen en de weken. En zelfs een aantal maanden. Maar er gebeurde niets. Hij deed gewoon helemaal niets. Geen “ik mis je” of “ik hou van jou”, geen appje, geen belletje, helemaal niets. En het was zo tegen mijn gevoel in om zelf ook niets te doen, maar mijn verstand zag toch echt de noodzaak. Ken je die quote: If he doesn’t chase you when you walk away, keep walking. Dat deed ik dus. Voor het eerst in 3,5 jaar tijd. Want ik was tot die tijd altijd degene die toegaf en naar een oplossing zocht. Maar toen dus even niet meer. Ik pakte mijn leven op en ging twee keer op vakantie, legde de focus op mijn werk en persoonlijke ontwikkeling en op het klussen en verbouwen. Ondertussen was hij altijd daar. In mijn hoofd en in mijn hart en dat 24/7. Ik droomde over hem en dacht aan hem maar ik bleef bij mijn standpunt en nam geen contact met hem op. Toch hield ik hoop. Ik dacht dat hij ruimte nodig had. En tijd. En ja, misschien was ik te eigenwijs en trots. Of misschien was hij dat wel. Eigenlijk weet ik zeker dat we dat allebei waren. Maar dat maakt nu niet meer uit. Want het is voorbij. Over en uit. Klaar. 3,5 jaar samen en zo dichtbij een mooi leven samen gaat nu verder als slechts een herinnering. Een mooie herinnering. Een geweldig avontuur. Maar dan wel eentje met een bitter einde.

Want hij ging verder. In Tunesië. Alleen en zonder mij. Hij veranderde van baan, jaja eindelijk is hij weg bij zijn terror baas, en verzorgde zijn ernstig zieke moeder. Heel begrijpelijk maar daar had ik hem zo graag bij geholpen. En hij vond een nieuwe vriendin nadat ik het contact had verbroken half maart. En binnen 3 maand waren ze verloofd. Tenminste dat staat op Facebook en dat is wat hij zegt. Sinds mei al zelfs. En daar kwam ik dus vorige week achter. Waar ik 3,5 jaar op heb gewacht gebeurde nu binnen 3 maand. Maar dan niet met mij maar met een ander. Misschien is het wel niet waar. Misschien ook wel. Misschien doet hij het puur en alleen om mij te kwetsen of misschien is hij wel echt totally in love met die ander. En nee, ik ben er 99% van overtuigd dat er niet al heel lang een ander is. Want zo was hij niet. Hij hield van mij of hij houdt van mij. Maar de stap nemen en 100% voor mij kiezen en zijn leven daar opgeven is niet gebeurd. Hij zei dat hij het kon. Ik dacht dat hij het kon. Maar hij kon het niet. Hij koos voor veiligheid en voor mama. Hij is niet van het avontuur. Ik wel..

Misschien had ik het kunnen weten, misschien ook niet. Misschien was dit nooit goed gekomen in Nederland, misschien waren we samen oud geworden. Ik weet het niet en zal het ook nooit weten. Want dit was The End. Het slechte einde van een avontuurlijke romantische film.

En nu? Waar gaan we nu over bloggen? Daar ga ik de komende tijd eens even goed over nadenken.

Wordt vervolgd.. XXX

ik-2

Advertisements

2 thoughts on “Hij is verloofd maar niet met mij..

  1. Hartverscheurend verhaal. Ik hoop dat je er enigszins troost in kan vinden dat alle wegen en paden nu weer open liggen voor je. Je kan doen wat je maar wilt. Je kan heengaan waar je maar wilt. Sterkte met het verwerken van jullie ‘einde’ relatie.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s