Dag 3 van mijn transformatie reis door Marokko in 7 woorden

11 november 2017: Liefde accepteren

We beginnen de dag natuurlijk weer met een meditatie sessie. Tijdens deze sessie moet ik mijn armen langzaam omhoog doen en ik merk dat dit bijna niet lukt. Mijn armen zijn te zwaar en ik voel druk op mijn buik. Ik merk direct dat dit geen lichamelijk probleem is. Het is niet dat mijn armen niet omhoog kunnen maar meer dat ze niet omhoog willen. Ik ben onrustig en mijn hartslag en ademhaling gaan omhoog in plaats van omlaag tijdens het mediteren. Tijdens het ontbijt heb ik het erover met mijn studiegenoten maar niemand weet hoe, wat en waarom. Loslaten dan maar.Na het ontbijt moeten we onze “familie” voor de komende dagen kiezen. Dat is even een dingetje. Ik voel heel sterk bij wie ik wel en bij wie ik niet wil zijn en durf dat uit te spreken. Maar dat durft in het begin lang niet iedereen. Ik merk dat ik mensen om mij heen wil waarbij ik mezelf kan zijn en dat ik geen mensen om mij heen wil waarvoor ik moet zorgen. Het duurt even maar uiteindelijk kom ik in een fijne “familie” terecht.

Met deze familie ga ik op pad in een Jeep. Want we gaan een paar dagen reizen. Bestemming onbekend. Ik merk dat ik het heerlijk vind om niet te weten waar we naar toe gaan en wat we gaan doen. In de auto luisteren we samen naar elkaars muziek. Iedereen moest een top 5 maken van zijn of haar favoriete muziek en bij elk nummer kort toelichten hoe en wat. Ik krijg kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen als we de eerste nummers luisteren. Je voelt gewoon wat de muziek voor de ander heeft gedaan. Heel bijzonder!

Na de eerste nummers komen we aan bij onze volgende opdracht: The Bridge. We gaan over een touwbrug lopen boven ravijn. Vast gezekerd met een harnas. Ook hebben we 3 kabelbanen waar we aan naar beneden glijden. Ik merk dat ik er zin aan heb en niet bang ben. Maar ik denk dat ik wel bang moet zijn omdat het “normaal” is om dit soort dingen eng te vinden. Dikke onzin natuurlijk! Ik geniet van het uitzicht in het Atlas gebergte en heb veel energie. De glimlach gaat niet meer van mijn gezicht. Ook merk ik dat ik me erg prettig voel in mijn “familie”. De familie die niks van mij verwacht en mij accepteert zoals ik ben.

Na deze opdracht gaan we verder in de auto en heb ik mijn muziek momentje. Ik merk dat ik het moeilijk vind om vooraf uit te leggen wat een nummer voor mij betekent. Achteraf kan ik juist niet stoppen met praten. In een sneltreinvaart vertel ik over mijn jeugd tot aan nu. Het verhaal onderbouw ik met Flying Solo (Ilse de Lange), Gente di Mare (Tozzi), Zina (Babylon), Let it all go (Birdy) en Sunny days (Armin van Buuren). De eerste staat symbool voor mijn tienerjaren waarin ik merkte dat ik anders was en dit best wel spannend vond. Dit nummer was mijn peptalk om in mijzelf te geloven. De tweede staat voor mijn uitgaanstijd bij Bruins waarin ik langzaam volwassen werd. Ik leerde te genieten en kwam los. Ik werd verliefd en kreeg liefdesverdriet en leerde veel buitenlandse mensen kennen. Daar genoot ik van. Het derde nummer heb ik voor het eerst gehoord toen ik in november 2016 in Tunesië was. Dit nummer gaat over de liefde en zo kijk ik ook terug op mijn relatie van 3,5 jaar met de man uit Tunesië. Daarna komen we aan op onze volgende bestemming. Dus de laatste 2 nummers moeten wachten.

Aangekomen in onze magische slaapplaats van vannacht krijgen we even de tijd om te acclimatiseren voordat we de dag evalueren. Ik merk dat ik ook heel veel leer door anderen aan te horen en te observeren. Sommige mensen hebben het zwaar en zijn heel veel met zichzelf bezig en andere mensen voelen zich juist beter of gewoon ok. De conclusie is dat de trainers het gevoel hebben dat ik zachter word. Ik straal dat volgens hun ook uit. Dat merk ik zelf ook. Ik laat mensen toe, kom dichter tot de mensen en voel me heel fijn. Ik denk dat het een combinatie is van de mensen waarmee ik ben en de Arabische wereld. Ik voel me thuis en ik vind het heerlijk om echt in het moment te leven. Om te zijn waar ik nu ben en me daarop te focussen.

Tijdens het eten doen we een kaartspel. Om de beurten trekken we een kaart en over de stelling op die kaart moeten we 3 minuten vertellen. Authentiek spreken wordt dat genoemd. Ik heb geen moeite met spreken maar wel moeite met spreken op tijd. En al helemaal als ik over mijn grote liefde moet vertellen. Dat stond dus op mijn kaart: vertel over je grote liefde. Mijn grote liefde houd ik liever voor mezelf merk ik. Ik voel me kwetsbaar als ik uitleg wie mijn grote liefde is en waarom. Dan krijg ik het gevoel dat ik me moet verdedigen omdat mensen niet begrijpen hoe ik in elkaar steek in de liefde. En dat is natuurlijk weer iets dat ik zelf invul. Het waren dus 3 warme minuutjes waarin ik heerlijk met mezelf geworsteld heb. Wat ik vooral bijzonder vind is dat je dan later gaat nadenken waarom je worstelt en waar dat in zit. Tijdens deze reis ben ik continu aan het analyseren, observeren en leren en het werkt bevrijdend. Ik begrijp mezelf steeds beter.

Na het heerlijke eten is het 21:00 uur en voelt het als bedtijd. Dit was mijn eerste dag zonder internet en het voelt goed en minder goed tegelijk. Ik mis mijn lief maar weet dat hij ok is. Dus bel ik hem toch nog even en na dat minuutje samen aan de telefoon ga ik lekker slapen. In een duizend-en-een-nacht-bed. Alsof ik in een sprookje leef. Mijn sprookje.

IMG_6517.JPG

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s