Dag 6 van mijn transformatie reis door Marokko in 7 woorden

14 november: Inshallah

We beginnen ook deze dag weer met een meditatie sessie. De sessie eindigt met een beeld om contact te maken met je ziel. Heel bijzonder. Ik ben best wel nuchter en weet niet of ik wel iets heb met het bovennatuurlijke maar we gaan het mee maken. Een van de trainers is helderziende en gaf mij het beeld van een klein meisje met een oud dekentje om, dat aan een stromende beek staat waar de tijd stil staat. In de eeuwigheid en om mij heen kijkend. Ik herken dit wel, vooral het kleine meisje, maar heb het altijd als negatief gezien. Voor het eerst voelde het goed om een klein meisje te zijn. Een klein meisje met een oud dekentje zie ik als een klein meisje met levenservaring. Een klein meisje dat weet waar ze over praat en dat niet onzeker hoeft te zijn.

Na het ontbijt gaan we naar de stad Amiziz om per familie eten te kopen. Ook trekken we lootjes met als doel dat we een kadootje voor een ander moeten kopen. Mijn familie mag het hoofdgerecht maken en we  besluiten om pasta te kopen. Op het Berber marktje kopen we groente en daarna gaan we op zoek naar de kadootjes. Ik koop een wereldkaart in het Arabisch want dit past bij de persoon op mijn lootje. Hij wil alles weten en is altijd op ontdekkingsreis. Met deze Arabische kaart lukt dat niet helemaal omdat hij de landen misschien wel kent maar het schrift niet.

Terug in huis lunchen we en gaan we zitten met bepaalde nummers bij elkaar. Dit is de voorbereiding op het Enneagram. Elke mens is blijkbaar een nummer en bij dit nummer passen eigenschappen. Ik herken mezelf in het nummer 8 dat de trainers mij gegeven hebben en ik herken ook anderen in hun nummers en eigenschappen. Na de lunch ga ik ook nadenken over welke nummers de mensen in mijn omgeving zijn. Interessant! Meer en meer krijg ik door hoe andere mensen in elkaar zitten en hoe ik daar het beste mee kan omgaan. Ook merk ik dat ik nog steeds moeite heb met het in hokjes plaatsen van mensen op basis van kleur of types maar dat deze theorieën wel bij kunnen dragen aan elkaar beter leren kennen en begrijpen.

Als familie beginnen we daarna met het avondeten. We werken op een hele natuurlijke manier samen en accepteren elkaars kwaliteiten. Ondertussen bespreken we onze familie en de gesprekken die we met elkaar hadden. Stuk voor stuk goede, mooie, bijzondere en inspirerende gesprekken. Het gevoel van vertrouwen is zo groot bij deze mensen die ik pas deze week echt goed heb leren kennen. Heel fijn om te voelen.

Na het eten krijgen we de opdracht om een wens of keuze te bedenken en op te schrijven. Deze wens of keuze gooien we tijdens een ritueel in een kampvuur. Het is de bedoeling dat we de wens of keuze uitspreken en dat het iets is waar we in geloven. Een soort van intentie zeg maar. Voor mezelf koppel ik een wens aan een haalbaar doel. Ik wens een succesvolle carrière als coach/trainer, teamcoach en/of manager op een plek waar ik me thuis voel en niet altijd een gevoel van tijd hoef te hebben. Best wel eng om dit zo in een blog te schrijven omdat iedereen dan meteen weet wat ik wil en waar ik mee bezig ben. We sluiten af met Inshallah: als god het wil. Eén van de mooie woorden uit het moslim geloof. Ik geloof er echt in dat de dingen op ons pad komen als we er klaar voor zijn en zo wil ik ook graag mijn leven leiden. Natuurlijk moet ik zelf gemotiveerd blijven en Inshallah niet als excuus gebruiken maar dat is iets anders dan het leven accepteren.

IMG_6323

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s