Totally (grenzeloos) in love (again) deel 2:

Jullie hadden vast al wel ergens verwacht dat mijn vorige blog (Totally (grenzeloos) in love (again)) een vervolg zou krijgen. Klopt helemaal.. Ik zou ik niet zijn als ik hier geen mooi verhaal (lees: avontuur) van zou maken. Want dat is toch iets waar ik iedere dag mee bezig ben: inspiratie om te schrijven. Dus wat deed ik?  Continue reading “Totally (grenzeloos) in love (again) deel 2:”

Advertisements

Totally (grenzeloos) in love (again)..

Toen ik begon aan mijn eerste grenzeloos verliefd avontuur zei ik al vrij snel: “nu ga ik ervoor, omdat ik van hem houd, maar achteraf gezien zou ik er niet eens aan beginnen.” De afstand, het missen, de frustraties en irritaties van slecht werkende digi communicatie en de cultuurverschillen maakten dat het geweldig en verschrikkelijk tegelijk was. Toen het over was na 3,5 jaar wist ik het zeker: NOOIT WEER! Totdat ik naar Sicilië ging.  Continue reading “Totally (grenzeloos) in love (again)..”

Tinder verslinder in de problemen..

Stel je voor: je bent grenzeloos verliefd en je vriend zit 1700 kilometer verderop en je hebt een bruiloft. Een bruiloft betekent liefde. Liefde in overvloed en romantische sferen all day long. En daar sta jij dan. Tussen de mensen en zonder jouw lief. Alleen! Dat is best ingewikkeld. En dan kun je whatsappen of Facetimen of bellen of wat dan ook. Dat helpt gewoon niet. Soms is dat gewoon even niet voldoende om je happy te voelen. Zo ook op die bruiloft twee jaar geleden van een lieve vriendin en haar man. Maar natuurlijk was ik niet alleen op die bruiloft. Ik was met een vriendin en de vriendinnen van mijn vriendin en de vrienden van de vriend, soon to be man, van mijn vriendin. En nog veel meer mensen. Eén en al gezelligheid. Mooi weer. Mooie mensen. Lekker eten en drinken. Heel veel drinken. En liefde. Nog meer liefde. Daar krijg je bijzondere gesprekken van.

De jongen waar ik mee aan de praat kwam was vrijgezel en aardig. Super aardig. Niet dat de meeste vrijgezellen niet aardig zijn of zo. Maar deze was oprecht aardig. En geïnteresseerd in mij en mijn op dat moment nog grenzeloos-verliefd situatie maar ook heel eerlijk over zichzelf en zijn nog-niet-verliefd situatie. We hadden een leuk gesprek over ons leven daar midden op de dansvloer. En toen ik na een paar wijntjes teveel een traantje of twee wegpinkte bij de laatste dans van mijn vriendin en haar man keek hij me met een soort van medelijden aan. Tja ik ben nou eenmaal een emotioneel gevalletje op dat soort momenten.

Aan deze jongen moest ik denken toen ik weer een tijdje alleen was. Op de één of andere manier was hij in mijn hoofd blijven hangen. Mijn vriendin had voor de lol al eens gezegd dat hij nog steeds alleen was. En toen dacht ik: ik doe het gewoon, ik vraag aan haar of zij mijn nummer aan hem geeft. We hoeven niet meteen te trouwen maar een drankje zou wel leuk zijn toch? Al is het maar om dat ook weer een keer meegemaakt te hebben. Het was even een drempeltje over maar ik heb het gedaan. Zo gezegd, zo gedaan gaf zij mijn nummer en ik wachtte rustig af. Waarom ik zijn nummer niet vroeg? Omdat ik er misschien toch nog niet helemaal klaar voor ben. En omdat ik vind dat ik nu wel een keer mag afwachten. Afwachten tot er een leuke kerel is die mij benaderd voor een drankje, hapje, weekendje weg, vakantie (jaja), nieuw avontuur of wat dan ook. Bespaar me de moeite met commentaar dat dit ouderwets is en weet ik wat allemaal meer. Want dat weet ik zelf ook wel. Maar op dat moment voelde dit het beste.

Tijdens dat rustige afwachten zat ik ook nog steeds af en toe op Tinder. Vooral voor de lol want ook al ken ik een aantal succesverhalen, die gaan 99% zeker niet op mij van toepassing zijn. Online daten is gewoon niet aan mij besteed. Aan de andere kant, je hoeft maar 1 leuke match te hebben en die had ik. Tenminste dat dacht ik.. Want er was één kerel die wél normaal leek en die af en toe een gezellig berichtje stuurde. Toch had ik het gevoel dat er iets niet klopte. En als ik iets heb geleerd in deze 33 jaar van mijn leven dan is het wel dat ik naar mijn gevoel moet luisteren want mijn gevoel klopt bijna altijd. Bij jullie toch ook?

Dus appte ik mijn vriendin of zij de jongen waarmee ik een match had op Tinder kende. En ja hoor, je raadt het al, die kende ze wel. Wat was er nu gebeurd? Mijn vriendin gaf mijn nummer aan de ene vriend van haar man en ik was aan het chatten op Tinder met de andere vriend van haar man.. Hoe ik dat voor elkaar heb gekregen? I don’t know! Dat kan toch niet waar zijn? Hoe dan? Toeval? Of toeval bestaat niet? Zeg het maar!

Wat mij betreft vooral een hele gênante en onhandige situatie. De Tindermatch kon er wel om lachen. En ik uiteindelijk natuurlijk ook. Achteraf bleek zelfs dat hij het al wist voordat ik het wist..  En toen ging ik snel offline in de wondere wereld van Tinder. Ik ben het wel gewend om in dit soort situaties terecht te komen maar dacht dat die fase voorbij was. Iets van vroeger of zo. Blijkbaar dus toch niet.

En de jongen die mijn telefoonnummer heeft gekregen van mijn vriendin? Die heeft nog steeds niets geappt. Hij durfde het niet aan. Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen nadat ik van mijn vriendin hoorde dat hij af en toe mijn blogs leest. Wie wil er nu daten met iemand die schrijft over haar (grenzeloos verliefde) leven en dit met de hele wereld deelt. Het is alleen de vraag of alles wat ze schrijft wel waar is.

Welkom in de wondere wereld van fictie en/of non-fictie..

XXX

man-online-tim-gouw
Credits: Tim Gouw via Unsplash

Mijn frustraties als Tinder verslinder..

Single en nu? Net doen alsof je gek bent en ervan uit gaan dat je tegen iemand aanloopt? Of nog mooier dat je op dat moment net struikelt en voor zijn voeten valt zodat je én zijn voeten kunt kussen (bah ik heb een voetenfobie) én kunt zeggen dat je voor hem gevallen bent. Of elk weekend weer de stad onveilig maken? Ik word al moe als ik eraan denk en het zal vast hetzelfde zijn als “vroeger”. Als in elk weekend dezelfde mensen tegenkomen en dezelfde mannen dus ook en dezelfde muziek en teveel drankjes en geen relatiemateriaal. Of online gaan? Tinder, Happn of een datingsite. Tot vorige week kende ik Happn niet eens maar ik word goed geïnformeerd door de single mensen om mij heen. Wil ik dat? Wil ik wat? Wil ik daten? Wil ik nu al daten? Is het niet te vroeg of te laat? Wanneer is het tijd? Dat dus. Heerlijke dilemma’s voor een dertiger.  Continue reading “Mijn frustraties als Tinder verslinder..”

Mijn vriendin als single lady op Tinder!

Na ruim vijf jaar weer single. Hoe ziet de wereld van een single lady er anno 2016 er eigenlijk uit? Tijd om op onderzoek uit te gaan. Mijn single vriendinnen vertelden over Tinder. Daten via Tinder dus. Waarom niet, het schijnt immers al een paar jaar te bestaan?

Na Tinder geïnstalleerd te hebben en een paar leuke foto’s van mijzelf te hebben uitgezocht, was ik klaar om te gaan swipen. Wat is dit verslavend, ik had er een nieuwe dagtaak bij. Zoveel mannen, verschillende foto’s en teksten. Goed, swipen dus en hopen op een match. En dat gebeurde. Toen? Wie spreekt wie aan? Ik nam mezelf voor om af te wachten want ik ben en blijf natuurlijk een vrouw. Continue reading “Mijn vriendin als single lady op Tinder!”