Zwarte piet: ik hoor je wel maar zie je niet..

Nou daar gaan we dan hoor. De wel/niet zwarte piet discussie in ons mooie Nederland.  Want het is weer de tijd van het jaar. Pepernoten, chocoladeletters, sinterklaas en zwarte piet. Of toch niet? Net als vorig jaar en dat jaar daarvoor gaan we de discussie weer stevig aan. Want dat moet. Onder het motto vrijheid van meningsuiting en anti-discriminatie moeten we onze stem laten gelden. En dan vooral alleen vanuit ons eigen standpunt gezien natuurlijk. Want begrip voor de ander dat is denk ik iets teveel gevraagd. Continue reading “Zwarte piet: ik hoor je wel maar zie je niet..”

Advertisements

Ik zie de liefde in zijn ogen!

En toen had ik dus 2 weken vakantie. Alleen. Ik hier en mijn lief daar. 1700 kilometer verderop. En nu? De eerste 2 dagen ging ik als een gek op zoek naar vakanties. Last minutes, rondreizen, singlereizen. Alles kwam voorbij. Ik screende potentiële reisgenoten in mijn omgeving. Lees: 99% had de vakantie al geboekt met hun lief of vriend(en) en 1% vond het een geweldig idee maar nu even niet. Dat dus! Ik was op mezelf aangewezen. En toen stelde ik mijzelf de vraag: lieve Debski, waarom wil jij per se nu op vakantie? 1. Omdat ik tegen heel veel mensen heb gezegd dat ik hoe dan ook op vakantie zou gaan. 2. Omdat ik mijn lief wilde laten voelen dat ik enorm teleurgesteld was. 3. Omdat ik wilde wegrennen voor de werkelijkheid.. Goede redenen om op vakantie te gaan? NOT! Streep erdoor. Ik bleef 2 weken thuis. Continue reading “Ik zie de liefde in zijn ogen!”

Een week samen in Nederland!

Hoe die eerste week ging? Nou eerlijk is eerlijk, met bloed, zweet en tranen. Natuurlijk was er eerst de ontlading van mijn lief aan het einde van de dag toen hij eindelijk rustig zat. Wel logisch toch. Nog nooit gevlogen, nog nooit het land uit geweest en dan kom je in Nederland terecht. Het kikkerlandje waar gelukkig de zon wel even scheen. Dat was even een tranen momentje. Jaja, sommige mannen huilen wel. Continue reading “Een week samen in Nederland!”

Mijn lief komt bijna naar Nederland..

*een kleine peptalk voor mijzelf die jullie ongeveer 2 weken later lezen*

25 mei 2016. Nog 9 nachtjes slapen en dan zijn we samen. In Nederland. In mijn huis (eeuuh het huis van mijn lieve ouders). Mijn leven wordt ons leven voor 2 maanden. Zo’n geweldig vooruitzicht! Maar ook wel een beetje eng. Of een beetje heel erg eng. Wat als we het samen toch niet zo leuk hebben? Wat als mijn lief heel ongelukkig is in ons mooie Nederland? Een hoofd vol gedachten dus.. Continue reading “Mijn lief komt bijna naar Nederland..”

“Mama?” “Nederland is vol hè?”

“Mama?” “Nederland is vol hè?” 11 jaar is ze, het meisje dat dit zegt. Hoe komt ze aan deze kennis denk je dan. Op school hebben kinderen van 11 jaar oud het blijkbaar al over Nederland dat vol is. En over het nieuws van nu. En over vluchtelingen. En over asielzoekers. En over buitenlanders. Want dat is waarom sommige mensen, of veel mensen, al een paar weken schreeuwen dat Nederland vol is. Tenminste vluchtelingen, asielzoekers en buitenlanders zijn sinds een paar weken weer hot en trending in het nieuws, maar waarschijnlijk schreeuwen ze het al veel langer. Continue reading ““Mama?” “Nederland is vol hè?””

Alles staat stil..

Soms denk ik het wordt weer tijd voor een blog want dan heb ik mijn hoofd vol met verhalen en gedachten maar dan kan ik het begin van het verhaal niet vinden. Misschien omdat het verhaal eigenlijk niet zo leuk is. Of omdat de werkelijkheid best hard en pijnlijk is. Omdat ik het nog liever even voor mezelf wil houden voordat ik het met jullie deel. Ik weet het niet. Maar zo was het dit keer ook. En ik heb me lang af gevraagd waarom het begin dan niet kwam.

Normaal zit ik in de trein, op de bank, in de auto, op de fiets of waar dan ook en dan typ ik in 5 minuten mijn hele blog weg. Zo uit het niets. Op de meest onverwachtse momenten. Dan loopt mijn hoofd over Continue reading “Alles staat stil..”

Aanslagen en tegenslagen..

Nou dat waren weer een heftige twee weken. Juist op het moment dat ik mijn vlucht wou boeken en een leuk vooruitzicht dacht te hebben op een heerlijk weekje samen werd er opnieuw een aanslag gepleegd in Tunesië. Verschrikkelijk! De beelden staan nog op mijn netvlies gebrand. De Telegraaf staat op één met de meest confronterende beelden en teksten. De filmpjes op YouTube liegen er ook niet om. Op Facebook zag ik dat mensen die ik ken in Tunesië waren op het moment van de aanslag en snel het land hebben verlaten omdat ze zich niet veilig voelen. Eng toch! Om het maar Continue reading “Aanslagen en tegenslagen..”