De week (#28) van ongeloof en liefde, heel veel liefde..

Maandag begon goed. Een fijne werkdag en de dag vloog voorbij. ‘s Middags werkte ik met een collega uit Groningen in Zwolle en mijn lief die mijn lief niet meer is zocht contact. De laatste tijd hadden we dat wel vaker maar dit keer ging het anders. Heel anders. Verschrikkelijk anders. Daarover deze week meer in een aparte blog. Na het werk at ik bij mijn schone zus en broertje en lieve baby “Gijsje” die nog steeds op zich laat wachten. Tenminste ik deed een poging tot eten want mijn eetlust was weer eens ver te zoeken. En ik stond bij hun onder de douche. Nog een paar dagen en dan is mijn huis eindelijk klaar. Tot die tijd douche ik daar waar het eten lekker is. Logica toch? We sloten af met een theetje met een andere vriendin erbij en hadden een fijne avond. Lieve vriendinnen zijn soms alles wat je nodig hebt. Ooh en ik kreeg een kadootje voor in mijn nieuwe huis: een snoeppot!

Dinsdag was weer een normale en lekkere drukke werkdag. Wel had ik slecht geslapen en allesbehalve eetlust. Logisch na de “date” van gisteren met mijn lief/niet meer lief. Ik voelde me beroerd en op het werk hadden we ook nog eens een paar heftige maar wel noodzakelijke gesprekken. Deze dinsdag was gewoon niet leuk! ‘s Avonds bleef ik lekker thuis en kwam ik erachter dat het heel makkelijk is om niet te eten als je op jezelf woont. Omdat ik niet weer terug wil naar die fase van geen eetlust en geen eetprobleem maar een probleem met eten trok ik snel een zak chips open en ging ik op tijd naar bed. Soms is dat de beste oplossing.

De volgende ochtend was het eindelijk weer woensdag thuiswerkdag en voelde ik me nog slechter en had ik een soort van paniek gevoel. Misselijk, benauwd en gewoon niet lekker. De installateurs van de badkamer vroegen direct of ik een feestje had gehad en teveel had gedronken maar dat was dus absoluut niet het geval. Het had allemaal met de liefde te maken. Was mijn leven maar een feestje. En ik wilde er eigenlijk niet over praten maar tijdens het koffie drinken met deze 2 gekke mannen kon ik alles toch enigszins relativeren. Met een lach en een traan, dat dan weer wel. Ik moet echt eens af van het idee dat ik niet wil/kan/mag huilen in het bijzijn van andere mensen.

Ook kwam ik er vandaag achter dat ik geweldig lieve mensen om mij heen heb. Thuis en op mijn werk. Overal zijn ze, die lieve mensen. De kaartjes en zelfs een mega Tony Chocolonely pakket vlogen me om de oren. Het zijn die kleine gebaren die soms zo belangrijk kunnen zijn. Mensen die begrijpen dat er achter die glimlach iets anders schuilgaat en mensen die weten wanneer ze een ander even een hart onder de riem moeten steken. Ik kan niets anders zeggen dan: “bedankt voor al die liefde en ik beloof dat ik altijd mijn uiterste best zal doen om ook zo attent te zijn”. Alleen maar liefde voor jullie lieve mensen om mij heen.

Donderdag was de dag dat ik me langzaam weer iets beter voelde. Ik besefte me dat je moet genieten van het leven, wat er ook gebeurt, want je hebt maar 1 kans. Kijk maar naar de situatie van de geweldige voetballer Abdelhak Nouri van Ajax. Het leven gaat soms te snel en de tijd vliegt soms voorbij maar het is wel jouw leven. Dus jij, en ik in dit geval, moet ervoor zorgen dat je er iets geweldigs van maakt. #staystrongappie en #straystrongikenjijenwij. Elke dag weer opnieuw. Zoals ik vandaag tegen een vriendin zei: ik ga ervoor zorgen dat ik heel succesvol word. Succesvol in gelukkig zijn! En alweer zat er een lief kaartje bij de post. Het houdt maar niet op!

Nog 1 dag werken en dan is het weekend. Het is Friyayyyyy! En als ik dan thuiskom is de badkamer klaar. Ein-De-Lijk! Het is niet helemaal geworden zoals ik het in gedachten had maar het is wel heel mooi geworden. En maandag kan ik dan eindelijk in mijn eigen huis in bad of douchen. Of allebei! Vrijdag was ook een spannende dag omdat ik nog steeds geen tante ben geworden. En vanochtend zei mijn broertje dat hij vandaag niet ging werken. Spannend! Een paar uurtjes later kreeg ik te horen dat het nog wel een paar dagen zou kunnen duren. Wachten duurt lang als je zo ongeduldig bent als ik..

Zaterdag! Klusdag. Kleine klusjes en opruimen en schoonmaken. Die puntjes op de i zetten gaan nog wel even duren heb ik zo het vermoeden. Maar het huis is schoon. Iedere keer ziet alles er weer een stukje beter uit en het voelt steeds meer als thuis. Mijn huis wordt mijn thuis. ‘s Avonds ben ik dan eindelijk tante. Wat een speciaal kippenvel moment was dat. Mijn broertje belde mij en ik kon alleen maar “ja” en “ok” zeggen. De brok in mijn keel was te groot en even later rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan gewoon niet stoppen. Van geluk of verdriet of van allebei. Ik herinner me nog zo het moment dat wij in Tunesië te horen kregen dat we oom en tante zouden worden. En nu is alles zo anders. Verschrikkelijk anders. Omdat ik niet met mijn ouders naar het ziekenhuis wil, maar ook niet alleen, vraag ik een vriendin of zij met mij meegaat. Een bijzonder moment en als ik dan eindelijk die lieve kleine baby zie dan kan ik niets anders dan glimlachen. Ik werd overspoeld door liefde. Love is all you need..

En dan is het alweer bijna maandag. Zondag ga ik natuurlijk nog een keer op kraambezoek en verder rommel ik lekker verder in huis en bereid ik me voor op volgende week. Een nieuwe week. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Nog 5,5 week en dan ga ik alweer op vakantie. Alweer voor de derde keer of eindelijk weer op vakantie. Van allebei een beetje dan maar. Ik ben eraan toe!

XXX

maatschappij